Lahat ng Kabanata ng เพียงรักพยัคเฆนทร์: Kabanata 21 - Kabanata 30

13 เมษายน 256xโรงแรม TG Grand พัทยา เวลา 08.44 น.เช้าวันใหม่เจ้าของร่างระหงตื่นขึ้นมาภายในห้องพักของเพื่อนสาว สมองน้อย ๆ คิดถึงเรื่องเมื่อวานขึ้นมาทันที โทรศัพท์ที่ถูกโยนออกไปตอนนั้นในตอนนี้มันวางอยู่ตรงหัวเตียงของเธอ มือเรียวเอื้อมไปหยิบมาถือไว้ ภายในใจคิดเอาไว้ว่าคงมีข้อความด่าทอจากผู้จัดการของตัวเองแน่นอนเพราะเมื่อคืนเธอขัดคำสั่งอีกแล้วทว่าใบหน้าสวยกลับต้องขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ เมื่อหน้าจอโทรศัพท์ไม่มีข้อความจากผู้จัดการอย่างหนุงหนิงส่งมาเลยตั้งแต่เมื่อวานที่คุยกันล่าสุด รวมถึงข้อความจากเสี่ยแดนด้วย เมื่อคืนหลังจากที่เธอสลบไปนั้นเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่านะ?เวลาผ่านไปสักพักก่อนที่ริมฝีปากบางจะค่อย ๆ แย้มยิ้มจนในที่สุดกลายเป็นรอยยิ้มกว้างจนเต็มแก้ม ดวงตากลมใสที่บวมเล็กน้อยจากการร้องไห้เมื่อคืนในตอนนี้กลับมาสุกใสเป็นประกายอีกครั้งเมื่อคิดได้ว่าเช้าวันนี้เริ่มต้นวันด้วยดีจริง ๆ ในใจนึกคิดขอบคุณอะไรก็แล้วแต่ที่ทำให้เธอรอดพ้นจากคนพวกนั้นไปได้อีกวันหนึ่ง"เพียง ยิ้มอะไรขนาดนั้นน่ะ มีเรื่องอะไรดี ๆ เกิดขึ้นเหรอ?" เป็นแก้มใสที่เดินออกมาจากห้องน้ำทักขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนรักของตัวเองนั่งยิ้มกว

14 เมษายน 256xริมหาดทะเลพัทยา เวลา 00.10 น.บริเวณริมหาดทรายสีขาวละเอียดห่างจากตัวโรงแรมไม่ไกลเท่าไหร่ มีหญิงสาวนั่งรับลมทะเลยามค่ำคืน บั้นท้ายสวยนั่งทับลงบนรองเท้าแตะคู่โปรดที่เป็นเบาะรองนั่ง สายลมเย็น ๆ พัดผ่านคลอประสานเสียงกับคลื่นทะเลพลันให้จิตใจและร่างกายรู้สึกผ่อนคลายวันนี้ตลอดทั้งวันเพียงรัก แก้มใสและริต้าต่างไปเดินเที่ยวตลาดตระเวนหาของกินอร่อย ๆ พบเจอผู้คนมากมายซึ่งส่วนใหญ่ล้วนเป็นนักท่องเที่ยวต่างชาติที่มาเที่ยวกันอย่างหนาแน่นซ้ำยังได้เล่นน้ำทะเลอย่างสนุกสนานอีกด้วย กิจกรรมต่าง ๆ ที่สามารถเข้าร่วมเล่นด้วยได้ ทั้งสามคนก็ไม่พลาด เรียกได้ว่าการมาร่วมงานในครั้งนี้เป็นการพักผ่อนที่ดีมากจริง ๆร่างเพรียวระหงของเพียงรักนั่งเหม่อมองคลื่นทะเลที่ซัดเข้าฝั่งเป็นระยะ ปล่อยให้หัวสมองปลอดโปร่งไม่ต้องคิดอะไรมากหรือที่เขาเรียกกันว่า นั่งโง่ ๆ อยู่ริมทะเล ใบหน้าสวยวางคางไว้บนหัวเข่าเล็ก สองแขนกอดขาเอาไว้หลวม ๆ ก่อนจะหลับตาลงให้ลมทะเลตีเข้าหน้าเรื่อย ๆ โดยไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปกี่นาทีแล้ว จนกระทั่งมีใครบางคนเข้ามาทัก"มานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้คนเดียวครับ มันอันตรายนะ"เปลือกตาสีไข่ของเพียงรักลืมต

14 เมษายน 256xด้านหลังโรงแรม TG Grand เวลา 10.06 น.บริเวณด้านหลังโรงแรมหรูปราศจากผู้คน นอกจากป้าแม่บ้านที่กำลังทำความสะอาดและรปภ.ที่เดินสำรวจความเรียบร้อยรอบ ๆ โรงแรม แต่กลับมีร่างสูงในชุดเสื้อยืดสีดำกางเกงสีเข้มยืนรออยู่ก่อนหน้านี้หลายนาที สองมือล้วงกระเป๋ากางเกงของตัวเองพลางจ้องมองไปยังทิวทัศน์เบื้องหน้าร่างระหงของเพียงรักอยู่ในชุดเสื้อแขนยาวกับกระโปรงยีนพร้อมด้วยหมวกแก๊ปใบโปรดและที่หัวไหล่มนมีกระเป๋าสะพายคล้องไว้กำลังก้าวเดินตรงเข้ามาทางด้านหลังของร่างสูงอย่างเงียบเชียบ ก่อนที่มือเรียวจะเอื้อมไปแตะไหล่กว้างเบา ๆ"คุณไทเกอร์คะ""นึกว่าเพียงจะไม่มาเสียแล้ว ผมเรียกคุณว่าเพียงได้ไหมครับ" ใบหน้าคมของไทเกอร์หันมามองพร้อมรอยยิ้มก่อนจะเอ่ยถาม แม้ว่าเขาจะเผลอเรียกไปแล้วตั้งแต่เมื่อคืนก็ตาม"ได้ค่ะ""งั้นเราไปกันเลยดีกว่าครับ" ไทเกอร์ถามอีกครั้งก่อนที่ร่างบางจะพยักหน้าลงหงึก ๆว่าแล้วทั้งสองก็ขึ้นรถหรูก่อนจะเคลื่อนตัวออกจากโรงแรมเพื่อไปยังอควอเรียม ภายในรถไม่ได้มีบทสนทนาเกิดขึ้น มีเพียงเสียงเพลงที่เปิดคลอกับกลิ่นหอม ๆ ลอยตลบอบอวลไปทั่วทั้งรถ แม้จะไม่ได้พูดคุยกันแต่ก็ไม่ได้รู้สึกอึดอัดแต่อ

15 เมษายน 256xคอนโดแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ เวลา 10.46 น.ภายในห้องพักขนาดกลางมีเจ้าของร่างระหงกำลังลากกระเป๋าเดินใบใหญ่เข้ามาด้านในห้องหลังจากกลับมาถึงกรุงเทพฯ เพียงรักเดินเข้ามาในห้องนอนพลางนั่งลงตรงปลายเตียงด้วยความเหนื่อยล้าเล็กน้อยจากเดินทางมาหลายชั่วโมง ไหนจะต้องติดแหง็กอยู่บนท้องถนนนานหลายนาทีซ้ำยังต้องหอบข้าวของมากมายทยอยเอาเข้ามาในห้องด้วยตัวเอง แม้ว่าทั้งแก้มใสและริต้าจะอาสาช่วย แต่เธอก็บอกปฏิเสธออกไปเพราะว่าในช่วงบ่ายแก้มใสมีไปถ่ายงานต่อ เธอไม่อยากให้เพื่อนต้องมาเหนื่อยเพิ่มร่างระหงนั่งพักผ่อนอยู่เพียงครู่หนึ่งก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วกดเข้าห้องแชตของใครบางคนด้วยรอยยิ้ม พร้อมส่งข้อความไปหาซึ่งอีกฝ่ายก็ตอบกลับมาทันทีเพียงรัก : เพียงถึงห้องแล้วนะคะไทเกอร์ : โอเคครับ เฮียสบายใจแล้ว เพียงรีบพักผ่อนนะครับเพียงรัก : ค่ะ ไทเกอร์ : เดี๋ยวเฮียเคลียร์งานก่อนนะ แล้วคืนนี้เฮียโทรหาเพียงได้ไหมครับเพียงรัก : ได้ค่ะไทเกอร์ : ขอบคุณครับ พักผ่อนนะเพียงรัก : ค่ะ เฮียไทเกอร์อย่าโหมงานหนักนะคะ ไทเกอร์ : รับทราบครับผมไทเกอร์ : ส่งสติกเกอร์โอเค เพียงรัก : ส่งสติกเกอร์ยกนิ้ว เพียงรักนั่

23 เมษายน 256xหนึ่งอาทิตย์ถัดมาบริษัท PM Group สาขาใหญ่ เวลา 11.19 น.ก๊อก ก๊อก ก๊อก"สวัสดีเพื่อนร๊ากก" เสียงดังกล่าวทักทายทันทีที่เปิดประตูห้องพร้อมกับชายหนุ่มร่างสูงที่เดินเข้ามาภายในห้องทำงานของเพื่อนสนิท ด้านหลังตามมาด้วยอีกสามคน"แหกปากดีจริง ๆ เลยนะมึง" น้ำเสียงทุ้มตอบกลับพลางหันหน้าไปมองพวกเพื่อนที่แห่กันมาโดยไม่ได้บอกเขาก่อน"ใจวร้ายที่สุดด" ใบหน้าหล่อเจ้าของเสียงดังเมื่อครู่ทำสีหน้าเจ็บปวดพลางกุมหัวใจเอาไว้ก่อนที่ทั้งหมดจะนั่งรวมกันที่โซฟากลางห้องใบหน้าคมของไทเกอร์ส่ายหน้าน้อย ๆ ให้กับความกวนประสาทของเพื่อนตัวเอง ก่อนจะวางปากกาลง ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินมานั่งร่วมวงด้วยท่าทางสบาย ๆ"พวกกูเข้ามากวนมึงทำงานหรือเปล่า?" ใบหน้าหล่อเหลาตามแบบฉบับซูเปอร์สตาร์ชื่อดังอย่าง 'ปกป้อง' ถามเพื่อนสนิท"ถ้ากูบอกว่ากวนพวกมึงจะกลับหรือไง?" เลิกคิ้วถาม"ไม่กลับจ้าา" เสียงตอบกลับอย่างกวน ๆ ของ 'ทิวเขา' เจ้าของกิจการนำเข้ารถซูเปอร์คาร์ชื่อดังเพื่อนสนิทอีกคนในกลุ่ม"ผัวจ๋าอย่าไล่เมียกลับแบบนี้ หัวใจดวงเล็ก ๆ ของมัดหมี่แสนจะเจ็บปวด" เสียงใส ๆ ของหญิงสาวคนเดียวของกลุ่มดังขึ้นพลางเอียงใบหน้า