Lahat ng Kabanata ng เพียงรักพยัคเฆนทร์: Kabanata 1 - Kabanata 10

"เสร็จแล้ว! ไป ๆ เราไปเปลี่ยนชุดกันดีกว่าเนอะ"เสียงสดใสของแก้มใสดังขึ้นเมื่อเพียงรักแต่งหน้าให้เสร็จเรียบร้อยแล้ว ด้วยลุคแต่งหน้าสไตล์เกาหลีทำให้ทั้งสองคนยิ่งสวยเปล่งปลั่งมากขึ้น มือเรียวของทั้งคู่ต่างช่วยกันเก็บเครื่องสำอางเข้ากระเป๋าใบเล็กของเพียงรัก ก่อนที่ทั้งสองจะตรวจดูความเรียบร้อยของตัวเองแล้วพากันจับมือเดินออกมาจากห้องเพื่อไปหาพี่ริต้าที่ห้องแต่งตัวอีกห้องหนึ่ง ซึ่งเอาไว้สำหรับให้นางแบบเปลี่ยนชุดโดยเฉพาะ"นั่นแกจะไปไหน เพียงรัก""เกะกะชะมัด"ปึก!"นี่!..."ความวุ่นวายเกิดขึ้นบริเวณหน้าห้องแต่งตัวเมื่อเพียงรักและแก้มใสเดินออกมาเจอกับหนุงหนิงและพิ้งที่เพิ่งจะเดินทางมาถึงงาน ร่างสูงโปร่งของพิ้งเดินชนกระแทกไหล่แก้มใสอย่างแรงจนแก้มใสนั้นเซถอยหลัง พร้อมกับส่งสายตาเหยียดหยามและมุมปากที่ยกยิ้มอย่างชอบใจก่อนที่เธอจะเดินเข้าห้องไปแต่งหน้าทำผมเพียงรักได้แต่รั้งแขนเพื่อนของตัวเองเอาไว้เมื่อแก้มใสทำท่าจะเดินกลับไปเอาเรื่องกับพิ้ง โดยลืมไปเลยว่ายังมีอีกคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอในตอนนี้"ฉันถามแกอยู่นะ ไม่ได้ยินหรือไง!" น้ำเสียงที่เริ่มแสดงความหงุดหงิดออกมาเมื่อนางแบบในความดูแลของตัวเองเมินเฉ

งานเปิดตัวเครื่องเพชรของคุณพยัคฆาได้จบลงไปแล้ว ซึ่งตอนนี้เวลาล่วงเข้าวันใหม่มาหลายนาที แขกที่ได้รับเชิญมาต่างแยกย้ายกันกลับไปพักผ่อนในห้องพักสุดหรูภายในโรงแรม TG Grandเพียงรักและแก้มใสในตอนนี้ได้เปลี่ยนเสื้อผ้ามาใส่ชุดลำลองธรรมดา ล้างหน้าล้างตาลบเอาเครื่องสำอางออกไปจนหมด เผยให้เห็นใบหน้าสวยใส ดูเป็นธรรมชาติน่ารักจิ้มลิ้ม เลือดฝาดบนแก้มนุ่มทั้งสองทำให้ดูน่าทะนุถนอมยิ่งขึ้น"เพียง เดี๋ยวแก้มกับพี่ริต้าจะไปหาอะไรกินข้างนอกนะ น่าจะยังมีร้านอาหารเปิดขายอยู่ เพียงจะไปด้วยกันไหม"แก้มใสถามเธอขณะที่เรากำลังเดินออกจากห้องแต่งตัวตรงไปยังห้องพักของตัวเองที่อยู่ชั้นบนของโรงแรมก่อนคนอื่น ๆ ที่ยังคงนั่งลบเครื่องสำอางออกกัน ต่างคนต่างยุ่งกันเก็บของเข้ากระเป๋าเพื่อที่จะได้กลับไปพักผ่อนกันเต็มที"เพียงอยากขึ้นไปอาบน้ำจะแย่แล้ว ไม่อยากออกไปไหนเลย"เพียงรักตอบกลับ วันนี้เธอเหนื่อยมามากแล้ว อยากจะขึ้นไปแช่น้ำเย็น ๆ แล้วล้มตัวนอนบนเตียงนุ่ม ๆ ซุกตัวในผ้าห่มแล้วหลับไปด้วยความเหนื่อยล้าให้ค่ำคืนนี้มันผ่านไปเร็ว ๆ เผื่อวันรุ่งขึ้นจะดีกว่าวันนี้"ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวแก้มจะซื้ออาหารมาฝากนะ เพียงไปรอที่ห้องก่อนก

เสี่ยแดน : หนูเพียงรอเสี่ยอยู่ที่ห้องก่อนนะจ๊ะเสี่ยแดน : เดี๋ยวเสี่ยจะรีบไปหา เห็นชุดบนเตียงไหมจ๊ะ เสี่ยตั้งใจเลือกมาให้หนูเพียงของเสี่ยโดยเฉพาะเลย มันคงจะสวยมากถ้าอยู่บนตัวของหนูเพียงเสี่ยแดน : ส่งรูปภาพเสี่ยแดน : เสี่ยแทบจะรอไม่ไหว ดูสิจ๊ะว่ามันอยากเข้าไปในตัวหนูเพียงมากแค่ไหนเสี่ยแดน : นอนรอเสี่ยบนเตียงก่อนนะหนูเพียงเสี่ยแดน : คืนนี้เสี่ยจะมอบความสุขให้หนูเพียงทั้งคืนเลยจ้ะ"มะ ไม่ ไม่"เสียงสั่นเครือของเพียงรักดังออกมาราวกับคนละเมอ โทรศัพท์เครื่องสวยถูกโยนออกไปอย่างไม่รู้ทิศทางเมื่อเห็นข้อความจากใครบางคนที่เธอทั้งเกลียดและกลัว ร่างระหงเดินมาทรุดตัวนั่งกอดเข่าอยู่ข้างเตียง ใบหน้าหวานซบลงบนหัวเข่าปล่อยให้น้ำตาหลั่งไหลออกมาอีกครั้งเพียงรักที่กอดเข่าตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ภาพในอดีตต่างพรั่งพรูเข้ามาในหัวอย่างกับเครื่องเล่นวิดีโอ มันเล่นวนซ้ำไปซ้ำมา ไม่รู้จักจบจักสิ้น"ไม่ ยะ.. อย่าเข้ามา" ใบหน้าสวยหลับตาปี๋ด้วยความกลัว มือเรียวทั้งสองยกขึ้นมาปัดป่ายตรงหน้า"ออกไป! อย่าทำอะไรเพียงเลยนะ ปล่อยเพียงไปเถอะ"เสียงหวานติดสะอื้นเอ่ยร้องขออย่างน่าสงสาร ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยคราบน้ำตาสีใ

ช่วงค่ำเวลา 20.26 น.เพียงรักที่เพิ่งเลิกจากงานพาร์ตไทม์และได้นั่งรถจากในตัวเมืองกลับเข้ามา สองขาเรียวปั่นจักรยานคันเก่งของตัวเองไปตามทางเพื่อกลับบ้าน ตะกร้าหน้ารถเต็มไปด้วยอาหารมากมายที่เธอซื้อกลับมาทานกับยายสองคนสองข้างทางเงียบสงบไร้ผู้คน ใช้เวลาไม่นานเพียงรักก็ปั่นจักรยานมาถึงบ้านไม้สองชั้น แต่เธออดแปลกใจไม่ได้เมื่อในบ้านไม่มีแสงไฟเลยสักนิด ซึ่งตามปกติแล้วยายของเธอจะเปิดไฟภายในบ้านตั้งแต่ที่ฟ้าเริ่มมืดลงแล้วเพียงรักไขกุญแจเปิดรั้วบ้านออก เข็นจักรยานเข้ามาด้านในก่อนที่จะจอดไว้ มือเรียวคว้าเอาถุงอาหารมากมายมาถือ ถอดรองเท้าและล้างเท้าจนสะอาดเรียบร้อย เรียวขาสวยค่อย ๆ ก้าวขึ้นบันไดอย่างช้า ๆ และระมัดระวัง"ยายจ๋า เพียงกลับมาแล้วนะจ๊ะ เพียงซื้ออาหารมาเยอะเลยจ้ะ"น้ำเสียงหวานเอ่ยทักเมื่อมือเรียวผลักประตูออก ภายในบ้านมืดสนิทมีเพียงแสงจันทร์สลัว ๆ ที่สอดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาด้านในบ้าน"..."ความเงียบสงัดล้อมรอบไปทั่วทั้งบ้าน จนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมที่ร้องหวีดหวิวพัดผ่านหน้าต่างบานใหญ่ที่ถูกเปิดไว้และเสียงจิ้งหรีดร้องดังคลอตามกัน หัวใจดวงน้อยของเพียงรักเต้นแรงขึ้นด้วยความกลัวที่เริ่มก่

หลังจากที่เพียงรักตกลงยินยอมให้ทำการผ่าตัด จนตอนนี้เวลาผ่านมาหนึ่งอาทิตย์แล้ว ซึ่งการผ่าตัดผ่านพ้นไปได้ด้วยดี ยายพุดตานพ้นขีดอันตรายแล้วแม้ว่าตอนนี้ยายจะยังไม่ฟื้น แต่อาการก็คงที่ไม่มีอาการแทรกซ้อน อย่างน้อยเธอก็ยังมีความโชคดีอยู่บ้างและที่สำคัญยายยังอยู่กับเธอยายพุดตานถูกย้ายมาอยู่ในห้องเดี่ยวโดยลุงกำนันเป็นคนจัดการทุกอย่างให้ แม้ว่าเพียงรักจะพยายามเอ่ยปฏิเสธไปแล้ว เพราะแค่ลุงกำนันออกค่าผ่าตัดให้มันก็มากพอแล้วสำหรับเธอ แล้วนี่ยังจ้างพยาบาลพิเศษมาคอยดูแลให้อีก ไหนจะทั้งต้นหอม น้ำปั่นและผักหวานต่างสลับกันมาเฝ้าดูแลยายพุดตานให้ จนเธอรู้สึกเกรงใจและเกิดความละอายใจที่ต้องทำให้คนอื่นมาเดือดร้อนเพราะตัวเองอีกเพื่อตอบแทนน้ำใจของลุงกำนัน เพียงรักจึงได้เดินทางเข้ากรุงเทพฯ มาหางานสมัครทันที สองขาเรียวเดินหางานสมัครไปทั่ว ตั้งแต่งานบริษัทจวบจนถึงพวกงานพาร์ตไทม์ตามร้านค้า ร้านอาหารต่าง ๆตกเย็นของวันหนึ่ง ในขณะที่เพียงรักกำลังเตร็ดเตร่ไปตามทางหลังจากเข้าไปยื่นใบสมัครงานกับบริษัทแห่งหนึ่งซึ่งเป็นที่สุดท้ายของวันนี้แล้ว ร่างระหงในชุดสุภาพเดินมาหยุดนั่งอยู่หน้าร้านอาหารแห่งหนึ่งด้วยความเหนื่อยล้า