Lahat ng Kabanata ng เพียงรักพยัคเฆนทร์: Kabanata 41 - Kabanata 50

คำเตือน : มีการกล่าวถึงความรุนแรงในครอบครัวและสังคม, การลักพาตัว, การกระทำที่สะเทือนจิตใจ, พฤติกรรมที่ไม่ควรลอกเลียนแบบ, มีอาวุธปืนและมีด มีเลือด , มีการทารุณกรรมสัตว์, การเสียชิวิต โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน "จนกระทั่งวันนั้น เพียงรักเดินเข้ามาหาผมด้วยรอยยิ้ม เสียงหวานๆ ของที่รักที่คุยกับผมมันทำให้ผมมีความสุขมากที่สุดในชีวิต" ใบหน้าของบอลเงยหน้าขึ้นจากตักของเพียงรักพร้อมรอยยิ้มก่อนจะปีนขึ้นไปนั่งบนเตียง มือทั้งสองข้างโกยรูปภาพมารวมกันตรงหน้า ก่อนจะค่อยๆ หยิบมันขึ้นมาให้เธอดูทีละรูปและก้มมองรูปภาพในมือที่ตัวเองเป็นคนถ่ายด้วยรอยยิ้มกว้าง มันเป็นภาพที่ถ่ายทุกอิริยาบถของเพียงรักเลยก็ว่าได้ "ตั้งแต่วันนั้นผมก็ตามที่รักมาตลอด ไปทุก ๆ ที่ที่ที่รักไป ดูสิเวลาที่รักทำงานมันมีเสน่ห์มากเลย จำได้ไหมถุงน้ำเต้าหู้ที่ผมเอาห้อยไว้ให้หน้าห้อง ที่รักชอบมันไหม ผมคอยมองที่รักอยู่ตลอดแล้วที่รักก็มักจะยิ้มให้ผมทุกครั้ง...""มะ...ไม่ใช่" เพียงรักพึมพำเสียงเบาแต่คนตรงหน้าก็ได้ยิน"อย่าปฏิเสธผม!!" บอลตะคอกเสียงดังจนเพียงรักสะดุ้งเฮือกด้วยความกลัว น้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ บอลที่เห็นอย่างนั้นก็ตาโตตกใจ มื

เพนต์เฮาส์ของไทเกอร์ร่างบางของเพียงรักถูกบรรจงวางบนเตียงใหญ่อย่างนุ่มนวล ก่อนที่ร่างสูงจะหันหลังเดินเข้าไปห้องน้ำแล้วออกมาพร้อมกะละมังใบเล็กกับผ้าขนหนูสีขาวที่ถือไว้ในมือหนาทั้งสองข้าง แล้วทรุดตัวนั่งบนเตียงข้างเพียงรักไทเกอร์ค่อย ๆ เอาผ้าชุบน้ำเช็ดไปตามใบหน้าสวยที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา รอยแดงจากเทปกาวยังคงมองเห็นอยู่จางๆ ก่อนจะเริ่มทำความสะอาดบาดแผลบริเวณลำคอระหงของร่างบางอย่างเบามือ นัยน์ตาสีนิลวูบไหวเล็กน้อย มือหนาสั่นเทายามทายาบนบาดแผล หัวใจของเขาเต้นเบาลงและรู้สึกเจ็บแปลบ น้ำตาเอ่อคลอด้วยความรู้สึกเสียใจ กลัวและโกรธก่อนที่มันจะหยดลงผ้าปูที่นอนเป็นดวง ๆใบหน้าคมก้มหน้าลงปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาหลังจากที่ตัวเขากลั้นมันเอาไว้ตั้งแต่รู้ว่าเพียงรักหายไป ไหล่หนาที่เคยสง่างามบัดนี้กำลังสั่นเทาจากการร้องไห้ ถ้าเขามาเร็วกว่านี้หรือโทรหาให้เร็วกว่าเดิมเพียงรักคงไม่ต้องมาเจออะไรแบบนี้ ไทเกอร์เงยหน้ามองอีกฝ่าย ฝ่ามือหนาลูบไล้ศีรษะของคนที่หลับอยู่แผ่วเบา เขาเกือบจะเสียคนตรงหน้าไปแล้ว เกือบไปแล้วจริง ๆ"เฮียขอโทษ ขอโทษที่มาหาเพียงช้าไป..." น้ำเสียงทุ้มสั่นเครือพูดกับร่างบางที่กำลังหลับใหลอย่างอ่อ

คำเตือน : มีการกระทำที่รุนแรง อาวุธปืน เลือด คำหยาบคายและการกระทำที่ไม่สมเหตุสมผล เกินความจริงเพื่อรรถรส โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน สองวันต่อมาท่าเรือขนส่ง เวลา 22.10 น."เฮียต้องปลอดภัยกลับมานะคะ อย่าบาดเจ็บหรือมีแผลนะ เพียงเป็นห่วง" เพียงรักยืนกอดร่างสูงเอาไว้แน่น ใบหน้าสวยแนบแก้มบนอกกว้าง"ครับไม่ต้องห่วงนะ เพียงรอเฮียอยู่บนรถอย่าลงมาเด็ดขาด ถ้า หยินสั่งอะไร เพียงต้องเชื่อฟัง อย่าดื้อเข้าใจไหมครับ?" น้ำเสียงทุ้มบอกคนในอ้อมกอดอย่างอบอุ่น"ค่ะ เพียงเข้าใจแล้ว เฮียรีบกลับมาหาเพียงนะ เพียงจะรอค่ะ" ใบหน้าสวยเงยหน้ามองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักก่อนจะเขย่งปลายเท้าให้ปากบางตรงกับปากหยักแล้วกดจูบลงไปเบา ๆ จนลูกน้องที่ยืนเฝ้ารักษาความปลอดภัยต่างเลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูก ก่อนจะรีบหันหน้าหนีมองไปทางอื่น"เพียงไม่ต้องกลัวมันจะเป็นอันตรายหรอก มันกลับมาหาเพียงแน่ ๆ มันกลัวไม่มีเมีย ไม่ตายง่ายๆ หรอก" จากัวร์ที่ยืนอยู่ด้านหลังมองการแสดงความรักของพี่ชายด้วยสายตาเบื่อหน่าย ให้ตายเหอะ! ทั้งพี่ชายทั้งน้องชายไหนจะป๊าพยัคฆ์อีก คลั่งรักกันจริง ๆ"ส้นตีนจริง ๆ" ไทเกอร์ที่กอดเอวบางของเพียงรักไว้หลวม ๆ หันไปด

คำเตือน : มีการกระทำที่รุนแรง อาวุธปืน เลือด คำหยาบคายและการกระทำที่ไม่สมเหตุสมผล เกินความจริงเพื่อรรถรส โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน โกดังร้างเก่าแถบชานเมือง"ไอ้พวกเหี้ย!! ปล่อยกู มึงรู้ไหมว่ากูเป็นใคร ปล่อยกูเดี๋ยวนี้!!" เสียงเข้มตะคอกเสียงดังลั่นด้วยความโกรธ ร่างกายถูกมัดมือไพล่หลังพยายามดิ้นไปมา"หนวกหูดีจริง ๆ" พูม่าที่เดินเข้ามาด้านในห้องห้องหนึ่งในโกดังร้างพร้อมกับพี่ชายทั้งสองคน พลางปรายตามองร่างที่ถูกมัดกำลังนอนดิ้นไปมาที่พื้น"เอาผ้าคลุมหัวมันออก" น้ำเสียงทุ้มของจากัวร์เอ่ยบอก ร่างสูงที่ยังคงสวมหน้ากากปิดปังใบหน้าเอนหลังพิงพนักโซฟาอย่างสบายใจมองพี่ชายคนโตที่จะเป็นคนปิดบัญชีพวกมัน ข้างกันก็มีพูม่านั่งชมอยู่ด้วย"ไอ้ไทเกอร์ ไอ้เด็กเวร!! มึงปล่อยกูเดี๋ยวนี้ ถ้ากูหลุดออกไปได้พวกมึงทุกตัวต้องตายด้วยมือกู!! คุณเฉิงชางไม่ปล่อยพวกมึงไปแน่!!"ทันทีที่ผ้าคลุมหัวถูกเอาออก คนถูกจับมัดมือรีบกวาดตามองไปทั่วโกดังด้วยความตื่นกลัว ก่อนจะเห็นร่างสูงตรงหน้าแล้วตะคอกเสียงใส่ดังลั่นโกดังจนเส้นเลือดปูดโปนตามลำคอ ใบหน้าเกรี้ยวโกรธของเสี่ยแดนจ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว"คุณเฉิงชางของมึงน

เพนต์เฮาส์ของไทเกอร์"เฮียเข้าไปอาบน้ำก่อนเถอะค่ะ เนื้อตัวมอมแมมหมดเลย""ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวเฮียไปอาบน้ำก่อนนะครับ ถ้าเพียงง่วงก็นอนได้เลยนะ ไม่ต้องรอเฮีย""เพียงยังไม่ง่วงค่ะ เพียงรอเฮียนะ""ครับ"ฝ่ามือหนาลูบผมนุ่มเบา ๆ ก่อนจะแยกตัวเดินเข้าห้องน้ำไปชำระร่างกายที่เปรอะเปื้อนไปด้วยดินและรอยเลือดบางจุดตามเสื้อผ้าร่างระหงของเพียงรักเดินมานั่งอยู่ตรงปลายเตียงขนาดใหญ่ ใบหน้าสวยก้มลงมองมือบางที่ยังคงทิ้งรอยแดงจากแรงตบเมื่อก่อนหน้านี้เอาไว้จาง ๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอทั้งพูดคำหยาบคายและใช้ความรุนแรง แต่เธอทนไม่ได้ที่หนุงหนิงมาพูดจาไม่ดีใส่ยายของเธอตลอดทั้งชีวิตของเพียงรักเธอมอบมันให้ยายพุดตาน เป็นยายพุดตานที่เลี้ยงดูเธอมาจนถึงทุกวันนี้ ถ้าหากไม่มียายพุดตานก็คงไม่ได้มีเพียงรักดั่งเช่นทุกวันนี้"มันจบแล้วจริง ๆ ใช่ไหมนะ" เสียงหวานบ่นพึมพำกับตัวเองเบา ๆ พร้อมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เรื่องวุ่นวายพวกนี้มันจบลงแล้วใบหน้าสวยเงยหน้ามองไปทั่วห้องนอนหรูที่เธอเข้ามาอยู่ได้ไม่นาน ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วทั้งห้องนอนใหญ่ สายตาหวานกวาดมองไปทั่วจนหยุดอยู่ที่รูปถ่ายครอบครัวของเจ้าของห้องบนโต๊ะข้างหัวเตียงที่