All Chapters of เสี่ยกรอ้อนรักเมียเด็ก #เช็ตเมียเสี่ย /: Chapter 11 - Chapter 20

“พี่กรไปเล่นน้ำทะเลกันไหมคะ”กีรติเอ่ยถามชายหนุ่มที่กำลังลงมาจากรถมาจากรถสปอร์ตคันหรู เพราะอาการเมาค้างจากเมื่อคืนบวกกับต้องขับรถทางไกลมาหลายชั่วโมง ทำให้ภัทรกรออกจะเพลีย ๆ ไม่น้อย ถ้าไม่ติดว่าโดนเพื่อนรักบังคับมา เขาคงไม่มาด้วยแน่น ๆ แถมยังมียัยตัวยุ่งน้องสาวของไอ้ตี๋คอยป่วนอยู่ตลอด “ไม่ล่ะ ปวดหัว พี่อยากนอน” คนตอบปฏิเสธเสียงเข้ม คนถามจึงได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ หน้าเจื่อนเดินกลับไปหาพี่ชายตัวเอง เพราะดูจากสีหน้าของอีกฝ่ายแล้วคงจะอาการไม่ดีจริง ๆ เธอจึงเลือกที่จะเลิกดื้อก่อน “อย่าเพิ่งไปยุ่งกับมัน สงสัยเมื่อคืนจะหนัก ขับรถมาได้ถึงนี่ก็นับว่าดีแล้ว” กิตติภพเอ่ยบอกน้องสาว “ค่ะ” “เดี๋ยวพวกพี่จะไปนั่งเล่นกันที่ชายหาด ถ้าหมวยกับเพื่อนอยากจะเล่นน้ำก็เปลี่ยนชุดแล้วลงมาเจอกันข้างล่างนะ” “ได้ค่ะ” เธอรับคำพี่ชายอย่างว่าง่าย ถือกระเป๋าเดินทางใบเล็กขึ้นห้องไปกับเป่าเป้ย แล้วก็เห็นว่าพี่กรกำลังจะเดินขึ้นบันไดเพื่อไปยังชั้นสองของบ้านพอดี “พี่กรจะขึ้นไปนอนก่อนเหรอคะ” คนตัวเล็กเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง ที่จริงก็สังเกตเห็นตั้งแต่ข

หลังจากล้างเนื้อล้างตัวเรียบร้อย กีรติก็สวมชุดว่ายน้ำตัวจิ๋วชุดเดิมที่เพิ่งโดนพี่กรสั่งให้ไปเปลี่ยน แต่ในเมื่อเธอยืนยันคำเดิมว่าถึงเปลี่ยนก็มีแต่ชุดแบบนี้ เขาจึงบอกกึ่งบังคับให้สวมเสื้อคลุมลงไปด้วย และแน่นอนว่ามันคือเสื้อยืดตัวโคร่งที่เขาโยนใส่เธอเมื่อครู่ “หมวยลงไปหาเป้ยกับเฮียตี๋ก่อนนะคะ” เสียงใสเอ่ยบอกอย่างอารมณ์ดี ดูไม่เหมือนคนที่เพิ่งเสียตัวเพราะความไม่ตั้งใจเลยสักนิด ไม่ใช่สิ...คนไม่ตั้งใจนั้นเป็นเขาต่างหาก ส่วนเธอนั้นโคตรจะตั้งใจ ถึงแม้ยังไม่ได้ตั้งตัวก็เถอะ แต่ถ้าพี่กรอารมณ์เสียเพราะแค่เธอใส่ชุดว่ายน้ำโป๊ ๆ แถมคุมอารมณ์ที่คล้ายจะหวงนั้นไม่ได้อีก งานนี้มีลุ้น! “ลงไปเถอะ ถ้าไอ้ตี๋กับไอ้ธีร์ถามก็บอกไม่รู้ว่าพี่ตื่นหรือยัง เข้าใจไหม” ภัทรกรย้ำกำชับ “เข้าใจแล้วค่ะ เรื่องของเราเมื่อกี้...หมวยจะไม่บอกใครจนกว่าพี่กรจะยอมรับหมวยเป็นแฟน สบายใจได้ค่ะ” เธอเองก็ไม่ใช่ผู้หญิงโลกสวยหรือหัวโบราณเก่าคร่ำครึ การจะเอาเรื่องมีอะไรกันมาผูกมัดผู้ชายคนหนึ่งไว้กับตัวเอง ไม่เถียงว่าอยากเป็นของเขา และอยากได้เขามาเป็นของเธอ เวลาได้อยู่ใต้ร่างกำยำแล้วถ

สองสาวเพื่อนซี้กำลังก้มหน้าก้มตาเขียนเอกสารเพื่อขอฝึกงานกันอยู่คนละมุมของโต๊ะในห้องนั่งเล่น เป่าเป้ยเห็นท่าทีจริงจังของเพื่อนสนิทอดไม่ได้ที่จะชะโงกหน้ามาดูว่ากีรติขอไปฝึกงานที่ไหนพร้อมเอ่ยถาม “แกฝึกที่บริษัทพ่อกับแม่แกปะ” “หึ...” กีรติตอบกลับเพียงสั้น ๆ ก่อนจะวางปากกาลงเมื่อเขียนทุกอย่างเสร็จแล้ว จากนั้นก็โชว์แผ่นกระดาษที่เขียนให้เพื่อนดู “ฉันจะไปขอฝึกงานที่บริษัทของพ่อแม่พี่กร” “จริงดิ” เพื่อนซี้รีบคว้าแผ่นกระดาษที่อยู่ในมือเธอมาอ่านอย่างละเอียดแล้วเงยหน้าขึ้นมอง “แล้วพี่แกจะไม่สงสัยเหรอวะหมวย” หัวไหล่ยกขึ้นเล็กน้อยให้กับคำถามพร้อมกับส่ายหน้าเป็นคำตอบอยู่ในที แน่นอนว่าเรื่องที่เพื่อนถามเธอคิดเผื่อมาก่อนหน้าแล้ว ถ้าหากพี่ชายสุดที่รักสงสัยว่าทำไมถึงไม่ฝึกงานที่บริษัทพ่อแม่ตัวเอง เธอจะตอบว่าอย่างไร “แล้วแกอะเป้ย จะไปฝึกที่ไหน” กีรติถามกลับบ้าง ที่จริงเพื่อนเธอไม่จำเป็นต้องหาที่ฝึกงานให้ยากเลยนะ เพราะมันมีอยู่ที่หนึ่งที่เป่าเป้ยเหมาะสมจะไปฝึกที่สุด “ยังไม่แน่ใจว่ะแก ไม่แน่อาจจะลองส่งไปบริษัททัวร์ใหญ่ ๆ ดู น่าจะเหมาะกับ

กว่าสองอาทิตย์แล้วที่กีรติเข้ามาเป็นเด็กฝึกงานในตำแหน่งผู้ช่วยเลขาหน้าห้องของคนที่เธอหลงรัก แน่นอนว่าทุก ๆ วันนอกจากหน้าที่ที่ต้องช่วยคุณเลขาทำงานนิด ๆ หน่อย ๆ แล้ว หน้าที่หลักอย่างตามจีบพี่กรก็ไม่บกพร่องเลยสักวัน ถึงแม้เขาจะตามใจเธอบ้าง ทำเหมือนรำคาญเธอบ้าง แต่อย่างน้อยก็ยังไม่เคยโดนไล่ออกจากห้องสักครั้งตอนนี้เป็นเวลาพัก ยัยตัวเล็กเลยคิดอยากจะเอาอกเอาใจว่าที่สามีในอนาคตด้วยการชงกาแฟไปให้ กีรติเข้ามาให้ห้องที่สำหรับให้พนักงานมาพักดื่มกาแฟ หรือทานขนมระหว่างวันได้ขณะที่กำลังตั้งใจทำเครื่องดื่มอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงพี่ ๆ พนักงานกำลังคุยกัน “นี่ ๆ สัมมนาอาทิตย์หน้ามีแผนกไหนไปบ้าง” “ได้ยินว่าไปทุกแผนกนะ หลังจากสัมมนาแล้วจะมีงานเลี้ยงด้วยล่ะ ท่านประธานบอกว่าถือเป็นการพักผ่อนไปในตัว” “งั้นเหรอ ดีจัง ได้ยินว่าเป็นโรงแรมติดเชิงเขาบรรยากาศดีมาก ใช่ไหมแก” “ใช่ ๆ โรงแรมอันดับหนึ่งแถวนั้นเลยล่ะ” ระหว่างที่มือกำลังคนกาแฟในแก้ว หูก็เงี่ยฟังบทสนทนานั้นไปด้วย ไม่เห็นได้ยินพี่กรบอกเลยว่าจะมีไปสัมมนา กีรติรีบจัดการกาแฟตรงหน้าแล้วยกไป

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา กีรตินั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ในเครื่องบินที่กำลังทะยานมุ่งหน้าสู่ภาคเหนือ ข้างกายมีมีชายหนุ่มที่เป็นถึงลูกเจ้าของบริษัทนั่งอยู่ด้วยกัน วันนี้เป็นวันที่บริษัทของเขาพาพนักงานไปสัมมนา ซึ่งทุกคนจะต้องนั่งรถที่ทางบริษัทจัดไว้ให้ ยกเว้นเธอ... ส่วนเหตุผลก็เพราะ การสัมมนาในครั้งนี้ไม่ได้อนุญาตให้เด็กฝึกงานไปด้วย ถึงแม้ว่ายัยตัวเล็กจะมีเส้นที่ใหญ่ยิ่งกว่าเส้นก๋วยจั๊บ แต่มันคงไม่ดีแน่หากพนักงานเห็นว่าเขาพาเธอไปด้วยเป็นกรณีพิเศษ นั่นจึงทำให้ภัทรกรต้องพาเด็กดื้อนั่งเครื่องบินเพื่อไปให้ถึงที่นั่นก่อนคนอื่น ๆ อันดับแรก จะต้องพาเธอเข้าที่พักโดยที่ไม่มีใครเห็น และจัดการเช่ารถสักคันไว้ขับ “หมวยดีใจจังที่ได้ไปเที่ยวกับพี่กร เด็กดื้อพูดขึ้นด้วยท่าทีดีอกดีใจ แถมยังเอนศีรษะทุยมาซบหัวไหล่ของเขาเอาไว้อย่างถือวิสาสะ “พี่บอกตอนไหนว่าจะพาไปเที่ยว เราตกลงกันไว้ว่ายังไง แล้วตอนนี้ก็ขยับไปนั่งดี ๆ” ภัทรกรใช้ฝ่ามือดันหัวยัยตัวเล็กให้กลับไปนั่งตัวตรงเช่นเดิม “จำได้ค่ะ” กีรติป้องปากเขยิบเข้ามาใกล้แล้วกระซิบ “พี่กรบอกหมวยว่า ให้