รถยนต์แล่นมาตามถนนในอำเภอเล็ก ๆ ที่ล้อมรอบไปด้วยธรรมชาติ แม้จะเป็นตอนเที่ยงวันแต่แดดที่นี่กลับไม่ร้อนเหมือนกับในเมืองหลวง กระจกหน้าต่างรถฝั่งที่นั่งข้างคนขับถูกเลื่อนลงจนสุด มีใบหน้าจิ้มลิ้มของคนที่นั่งอยู่ยื่นออกมาเล็กน้อย ฝ่ามือเล็กยื่นออกไปสัมผัสกับสายลมเย็น ๆ ก่อนที่จะหลับตาพริ้มสูดเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าปอด “หมวย...อย่ายื่นมือออกไปเยอะ อันตราย” ภัทรกรอดที่จะเอ่ยเตือนไม่ได้ ถึงแถวนี้ไม่ได้มีรถวิ่งมากมาย แต่ว่าหากเกิดมีคันไหนที่ขับเร็วหรือขับเบียดเข้ามาหาอาจจะเฉี่ยวมือเล็ก ๆ นั่นได้ “อากาศที่นี่เย็นสบายจังเลยค่ะ หมวยอยากอยู่เที่ยวหลาย ๆ วันเลย” ระหว่างที่พูด สายตาของเด็กดื้อก็ยังคงจ้องมองออกไปข้างนอก ถึงไม่ได้มีตึกสวย ๆ ห้างสรรพสินค้าใหญ่ ๆ แต่สีเขียวของต้นไม้ที่แซมด้วยสีสันของดอกไม้ท้องถิ่นมันทำให้รู้สึกสบายตาสบายใจอย่างบอกไม่ถูก “พี่ต้องกลับไปทำงาน คงอยู่หลาย ๆ วันไม่ได้” เขาพูดแล้วก็หยุดคิดบางอย่าง “เอาไว้ถ้าว่าง เดี๋ยวพี่ค่อยพามาใหม่ก็แล้วกัน สองคน...” พอได้ยินคำว่า ‘สองคน’ คนตัวเล็กที่เอนซบอยู่กับหน้าต่างรถก็ดีดตัวลุกน
Last Updated : 2026-04-28 Read more