All Chapters of Touchdown: แตะที่ใจ จอดที่เธอ: Chapter 11 - Chapter 20

บรรยากาศในบ้านหลังใหญ่สำหรับใช้ชีวิตในเมืองของสมาชิกแฟร์ริชที่วันนี้เงียบที่สุด กลิ่นหอมของซุปลอยคลุ้งไปทั่ว ทำให้บ้านหลังนี้ดูอบอุ่นเหมือน บ้านจริงๆ ขึ้นมาเพื่อนของเจ้าของบ้านนั่งรวมกันที่โซฟา แม้โทรทัศน์จะเปิดอยู่ แต่ทั้งสองกลับก้มหน้าก้มตาพิมพ์แชทในกลุ่มแฟร์ริชและทีมงานกันยกใหญ่ มือของทั้งคู่รัวแป้นพิมพ์ในโทรศัพท์ราวกับมีเรื่องฉุกเฉินจนชายหนุ่มที่แก่ที่สุดในบ้านตอนนี้เหลือบมองก่อนถอนหายใจออกมาเบาๆ[Megu.Mi: กะจะมาเซอร์ไพรส์มิโซระ เจอเพื่อนเซอร์ไพรส์กลับ นางซ่อนผู้ชายไว้จ้า! @Everyone]เมกุมิส่งรูปแอบถ่ายผู้ชายร่างสูงแปลกหน้าลงในกลุ่มรวมเมมเบอร์และทีมงานทั้งหมดของแฟร์ริชพร้อมแท็กทุกคน ไม่นานยอดคนอ่านก็พุ่งขึ้น พร้อมข้อความและสติกเกอร์ตกใจกันรัวๆ[Kirari: หล่อม๊ากกก มาดแมนแฮนด์ซั่ม กร้าวใจเกิน ทรงแบดแบบผู้ดีสุด]คิราริพิมพ์ชมหน้าตาของผู้ชายคนนั้น ทั้งที่ยังไม่ได้เห็นหน้าเต็มๆ[Megu.Mi: ผิดประเด็นแล้วพี่สาว ทรงนี้ดูยังไงก็เจ้าชู้ ไม่น่าไว้ใจเลย แถมยังไม่ยอมเปิดตัวกับพวกเราอีก กลัวช้ำรอยเกิ๊น!]เมกุมิดึงทุกคนกลับเข้าเรื่อง

“สาม สอง หนึ่ง แอคชั่น!”เสียงผู้ช่วยผู้กำกับพูดจบ ดนตรีก็ขึ้นมา สาวๆ วงแฟร์ริชทั้งห้าคนที่ยืนเข้าโซนอยู่ก็มองตามกล้อง และขยับไปตามดนตรีท่ามกลางฉากสีขาวที่ไม่มีอะไรเลย มีเพียงแสงไฟสีต่างๆ ที่สาดใส่ฉากหลังเพื่อเปลี่ยนสีทั้งห้าคนอยู่ในชุดที่สมเป็นศิลปินเอเชียที่รู้จักกันไปทั่ว แม้มันจะเปิดโชว์ร่างกายมาก แต่ด้วยแอตติจูดที่ส่งออกมามันไม่ได้ดูยั่วอารมณ์เลย กลับส่งให้พวกเธอสวยตามสไตล์ของพวกเธอเองมิโซระยังคงเต้นในพาร์ตที่ตัวเองอยู่เซ็นเตอร์ได้ดี แม้ว่าเธอจะไม่ได้มีท่อนเยอะ เพราะไม่ได้มีเสียงที่โดดเด่น ไม่ได้แรป และไม่ได้อยู่ในตำแหน่งเซ็นเตอร์ และมิโซระก็ไม่ได้จมไปขนาดนั้นแสงไฟสะท้อนบนใบหน้าสวยที่จ้องไปในกล้องอย่างมืออาชีพ เขาไม่แปลกใจเลยว่าทำไมทุกคนถึงรักเธอกันหมด“อ้า! ขอโทษค่า” คิราริที่เหมือนจะลืมเข้าโซนตะโกนเสียงดังจนทุกคนหยุด เหล่าสมาชิกอีกสี่คนมองพี่ใหญ่สุดด้วยรอยยิ้ม ส่วนคนที่ผิดก็โค้งเก้าสิบองศาขอโทษทุกคน“มีสติหน่อยจ้า!” รินโกะที่ยืนอยู่ข้างหลังผู้กำกับตะโกนดุกึ่งทีเล่นทีจริงเข้าไปในเซ็ต โดยที่ผู้ชายท

ดวงตาคมมองตามหญิงสาวที่เดินไปนั่งฝั่งนักบินผู้ช่วยอย่างคล่องแคล่ว พร้อมๆ กับสายตาอีกหลายคู่ที่มอง โดยที่คุณพ่อของมิโซระ กัปตันฟูจิวาระจะเป็น Instructor หรือผู้สอนคอยกำหนดเงื่อนไขต่างๆ“ฝากตัวด้วยนะคะ” มิโซระโค้งเล็กพร้อมมองเขาด้วยรอยยิ้ม นั่นทำให้เขาโค้งรับก่อนจะยกมุมปากคืนให้เธอ“จะเป็นการทำ Recency ของนักบิน[1] จะขึ้นที่ฮาเนดะที่รันเวย์ 22 และจะบินวนสนามบินก่อนที่จะวิ่งลงรันเวย์” คุณพ่อของมิโซระบรีฟสั้นๆ ให้นักบินทั้งสองคนพร้อมกับให้ผู้ชมได้ฟังง่ายๆ ส่วนทั้งสองคนที่อยู่บนที่นั่งนักบินก็พยักหน้า“มิทสึคุนิคุงเป็น PM[2] ส่วนมิโซระเป็น PF[3] แล้วกัน”“โอเคค่ะ” มิโซระรับทราบโดยไม่ลังเล เธอใส่หูฟัง และทำทุกอย่างตรงหน้าอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะมองหน้าเขาเป็นสัญญาณว่าเธอพร้อมแล้ว“มิทสึคุนิคุง ทำตามปกติได้เลย” คุณพ่อของมิโซระพูดย้ำอีกครั้งเมื่อเห็นเขาไม่แน่ใจ นั่นทำให้เขาพยักหน้าและเริ่มต้น“Before engine start checklist” มิทสึคุนิเริ่มต้นเหมือนทุกครั้ง แต่ครั้งนี้พิเศษตรงที่เขา

บาร์หรูที่ตั้งอยู่ชั้นบนของโรงแรมเงียบกลางเมือง ที่ซึ่งความลับราคาแพงกว่าไวน์ยี่ห้อดัง แขกคืนนี้ล้วนเป็นคนที่ชื่อปรากฏบนข่าวเศรษฐกิจและบันเทิงวันนี้ก็เช่นกันคุณชายของตระกูลระดับท็อปที่ครอบครัวร่ำรวยมาหลายชั่วอายุคนอย่าง ไทระ โคฮาคุ คุณชายเล็กของตระกูลไทระ ผู้ที่ถูกเรียกว่าคุณชายที่ดีพร้อมทั้งรูปร่าง หน้าตา และการศึกษาและวันนี้ก็เป็นครบรอบอายุยี่สิบแปดปีของชายหนุ่ม เขาจึงจัดงานวันเกิดโดยเชิญเพื่อนๆ ชนชั้นสูงตั้งแต่มัธยมจนถึงปัจจุบันเขายกแก้วขึ้นชนกับทุกโต๊ะอย่างจงใจให้ทุกคนเห็นหน้าตัวเองบนเงาแก้วไวน์ รอยยิ้มของคุณชายไทระในคืนนี้ ไม่ได้มอบให้ใครเป็นพิเศษ นอกจากตัวเขาเองแต่ที่พิเศษกว่านั้น คือตระกูลที่ผูกพันกับการบินมาหลายรุ่นอย่างฟูจิวาระ และคนแรกที่เขารอคอยก็มาถึงแล้ว“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะฮายาโตะ ขอบคุณนายที่มา” โคฮาคุยกยิ้มพร้อมกับเดินไปทักทายเพื่อนสมัยมัธยมที่เขาพึ่งได้ข่าวว่าเขาเป็นนักบินที่เป็นสายการบิน AJN ในฝูงบินใหม่ และยังอยู่ในกลุ่มตัวท็อปที่รวมคนเก่งจากสายการบินต่างประเทศ นักบินชั้นสูงของสายการบินและอดีตทหารอากาศที่เคยทำงานอยู่ที่ต่างประเทศนี่ถือเป็นสะพานที่ดีสำหรับเขา

ท่ามกลางแสงจันทร์ในยามค่ำคืนที่เงียบสงบ บ้านของมิโซระตอนนี้มืดสนิท มีเพียงแสงไฟในห้องนอนเท่านั้นที่ยังคงเปิดอยู่เสียงซิปกระเป๋าดังขึ้นแผ่วเบาท่ามกลางแสงไฟนวลตา ร่างสูงในเสื้อยืดตัวบางพร้อมนอนสีขาวกำลังแยกของในกระเป๋าเดินทางเงียบๆ ทั้งที่แววตาปรือจากฤทธิ์แอลกอฮอล์แม้จะอาบน้ำแล้วก็ยังไม่คลายนักมิทสึคุนิดื่มมากไปจริงๆมิโซระยืนมองภาพนั้นเงียบๆ ด้วยความรู้สึกในใจที่กำลังเป็นห่วงคนที่เพิ่งแลนด์มาแท้ๆ แต่ยังไม่ยอมพัก ยอมไปงานเลี้ยงกับเธออีก“ไว้ทำพรุ่งนี้ก็ได้นะคะ” คนตัวเล็กเดินไปนั่งข้างๆ ร่างสูงพร้อมช้อนสายตามองคนที่มองกระเป๋าผ่านกรอบแว่น “ก็ไม่ได้มีปัญหาสายตานี่ ใส่ทำไมคะ”เสียงอ่อนเสียงหวานบีบเล็กอย่างน่ารักพลางยกมือถอดแว่นกรอบทองแสนบางออกจากใบหน้าของชายหนุ่มแล้วมาใส่ให้ตัวเอง“หึ” มิทสึคุนิที่เห็นท่าทางน่ารักของมิโซระก็เผลอยิ้มและหัวเราะในลำคออย่างเอ็นดู“พรุ่งนี้ผมอยากไปทำงานกับคุณไงครับ เลยต้องจัดการเสื้อผ้าใช้แล้วออกไปก่อน” เจ้าของเสียงนุ่มจ้องดวงตากลมใต้กรอบแว่นของตัวเองด้วยใจที่เต้นแรงดวงตาของเขาจ้องมันก่อนจะหลุบตามองริม