All Chapters of ทาสรัก: Chapter 61 - Chapter 70

 “ฝะ ... ฝั่งขวา หะ ... ห้องฉันอยู่ฝั่งขวา”พาทิศรีบเดินตรงไปยังห้องฝั่งขวาตามที่วิปครีมบอก เขาเปิดประตูเข้าไปใช้สายตาสำรวจห้องเพียงไม่นานก่อนใช้เท้าปิดประตูแล้วเดินตรงมายังกลางห้องนอน“ปะ ... ปล่อยฉันได้แล้ว ฉันเวียนหัวไปหมดแล้วเนี่ย”วิปครีมแผดเสียงใส่นักฆ่าหนุ่ม เพราะตอนนี้เธอเวียนหัวมากแล้ว กลัวว่าเขาจะฆ่าเธอให้ตายตามแบบที่เขาเคยพูด“โอ้ยยยยยย!!!”พาทิศเหวี่ยงร่างเด็กสาวลงกลางเตียง ทำให้เธอจุกขึ้นมาในทันที แม้ว่าเตียงนอนของเธอจะนุ่มขนาดไหน แต่มันก็ยังเจ็บอยู่ดีนั่นแหละ นักฆ่าหนุ่มค่อยๆ คลานเข่าเข้าประชิดร่างบางของเด็กสาว ทำให้วิปครีมต้องถอยหนีไปโดยปริยาย“จะ ... จะทำอะไร ยะ ... อย่าเข้ามานะ”“ ... ”พาทิศยกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจที่ได้กลั่นแกล้งเด็กอวดดี เป็นแค่เด็กกระโหลกกะลาแต่กล้ามาอวดดีกับเขาต้องสั่งสอนให้เข็ด“ยะ ... อย่านะ” ใบหน้าเข้มของพาทิศค่อยๆ เลื่อนเข้าหมายประชิดริมฝีปากบางของคนตัวเล็กเบาๆ ทำให้วิปครีมตัวเกร็ง

 “นี่ไอ้แก่พาทิศ ถ้าไม่ให้ฉันไปด้วยนะนายตายแน่!!!”พาทิศทำได้แค่มองหน้าเด็กสาวที่กล้าหาญชาญชัยเรียกเขาว่าไอ้แก่ แต่ยัยเด็กนี่มันแก่แดดชะมัด อย่าให้ถึงทีเขาบ้างละกันเขาจะทำให้เธอร้องไม่ออกเลยทีเดียว“นี่เธอ!!! อยากมีผัวแก่ไหมละ เดี๋ยวจัดให้สาสมใจเลย”พาทิศยกนิ้วชี้ใบหน้ายียวนของเด็กสาว เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพูดจาคาดโทษใส่เด็กสาวขณะที่ใบหน้าหวานของวิปครีมก็ยังทำหน้ายียวนกวนบาทานักฆ่าหนุ่มไม่หยุดไม่หย่อนทันทีที่เดินออกไปยังหน้าประตูบ้านตามต้นเสียงที่เรียกน้ำพั้นช์ วิปครีมเบิกตาโตด้วยความตกใจเพราะคาดไม่ถึงว่าคนที่หายออกไปจากชีวิตของพวกเธอจะกลับมา“ดะ ... ดาว”ละอองดาวใส่ชุดคลุมท้องมายืนอยู่หน้าประตูบ้าน เธอกำลังหลั่งน้ำตาเบาๆ และเมื่อเธอรู้สึกว่ามีคนออกมาเปิดประตูหน้าบ้านแล้ว เธอเงยหน้าขึ้นมองผู้ที่เดินออกมาต้อนรับแต่กลับผิดหวังที่คนที่เดินออกมาไม่ใช่น้ำพั้นช์ แต่กลับเป็นวิปครีม“แกมาทำไม”“ฉันมาหายัยพั้นช์”“มาหาพั้นช์ทำไม ในเมื่อก็ต่างคนต่างอยู่กันแล้ว&r

 “ผู้หญิงข้างล่างเธอรู้สึกตัวแล้วครับ”เสียงเคาะประตูดังเล็ดลอดเข้ามาพร้อมกับเสียงของลูกน้องตัวเอง มาเฟียหนุ่มได้แต่พ่นลมหายใจหนักๆ ลูบศรีษะของคนตัวเล็กตรงหน้า  “นอนพักนะ เดี๋ยวป๋ามา”“พะ ... พั้นช์ ไปด้วยค่ะ”“ไม่ต้องหรอก หนูอยู่นี่แหละ”น้ำพั้นช์จับข้อมือของมาเฟียหนุ่มเอาไว้ เธออยากไปด้วย อยากไปฟังให้รู้แจ้งว่าจริงๆ แล้วมันมีอะไรกันแน่ ทำไมละอองดาวถึงได้ตามจิกมาร์ตินขนาดนี้“ค่ะ”เมื่อมาเฟียหนุ่มไม่ยอมให้เธอตามไป ถึงแม้ว่าเธอจะใช้สายตาละห้อยมองเขา เขาก็ไม่ใจอ่อนให้เธอเลยสักนิด อยากจะฆ่าเขาทิ้งเสียจริงเลย ชอบทำอะไรให้มีลับลมคมในอยู่เรื่อย ชอบทำตัวให้ไม่น่าไว้ใจ“เดี๋ยวเกิดป๋าทำอะไรรุนแรงไป หนูจะเสียขวัญอีก”พูดจบประโยคมาเฟียหนุ่มลุกเดินออกไปข้างนอกในทันที เขาไม่มีวันปล่อยให้น้ำพั้นช์เสียขวัญอีกแล้ว และในขณะที่เดินลงมาเขามองคนที่อยู่ในห้องโถงกลางบ้านที่ร่ายล้อมผู้หญิงเพียงคนเดียวเอาไว้พาทิศกับวิปครีมนั่งรอมาเฟียหนุ่มอยู่ที่โซฟาตัวส

 “ถ้ามันจะเอาออกก็ปล่อยมันเถอะ ลูกมัน ถ้ามันจะไม่รักก็ปล่อย”เป็นวิปครีมที่พูดขึ้นเธอชักจะเหลืออดกับเพื่อนคนนี้แล้ว ให้ตายเถอะ ทำไมละอองดาวถึงได้หน้าไม่อายขนาดนี้นะ เธอลุกขึ้นเดินอาดๆ เข้ามาหาน้ำพั้นช์ โดยขยับเข้าไปยืนใกล้ๆ พาทิศเพื่อความปลอดภัยละอองดาวได้แต่ทำสีหน้าเลิ่กลั่กอย่างจำนน แต่หากมันไม่มีทางออกอื่นแล้วจริงๆ เธอก็คงต้องทำอย่างที่ปากว่า เด็กอายุแค่ยี่สิบกว่าๆ จะมาเป็นแม่คนที่ดีได้อย่างไร ในเมื่อถ้าไม่สามารถเป็นแม่ที่ดีได้ เธอก็คงต้องปล่อยเด็กน้อยให้ไปเกิดสู่ครอบครัวใหม่ ครอบครัวที่มีความพร้อมมากกว่าเธอ“แกนี่มันจริงๆ เลยนะ ฉันไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่าแกแล้ววะ”วิปครีมเหลืออดเธอโมโห โมโหแทนน้ำพั้นช์ โมโหแทนทุกๆ คนที่ต้องมาเจอเรื่องราวแบบนี้  “แกไม่เป็นฉัน แกไม่รู้หรอก แกลองมายืนในจุดที่ฉันยืนบ้างซิครีม”ละอองดาวเองก็เหลืออดไหนๆ มันก็จะต้องพังเธอไม่อยากที่จะต้องพังคนเดียวจะว่ายังไงดีละ คนทุกคนย่อมเห็นแก่ตัว และมันถึงเวลาแล้วที่เธอต้องเห็นแก่ตัวเพื่อตัวเองบ้าง“แกนี่มันน่ารังเก

 “แสบนักนะ!!!”“คิก คิก”น้ำพั้นช์หัวเราะคิกคักออกมาด้วยความสนุกสนานที่ได้กลั่นแกล้งมาเฟียเจ้าเล่ห์อย่างมาร์ตินได้ เธอมองใบหน้าบูดบึ้งของคนตัวโตที่มีอาการงอนราวกับเด็กน้อยวัยสามสี่ขวบก็ไม่ปาน“หึ!!”“ปะ ... ป๋า จะทำอะไรคะ”“ ... ”“ยะ ... อย่านะคะ”“ ... ”“อ้ายยยยยยย!!”มาเฟียหนุ่มใช้สองมือของตัวเองสอดเข้าบดคลึงใจกลางความเป็นสาวของเด็กสาวที่นั่งอยู่บนหน้าตักแกร่งของเขา เขาเลื่อนใบหน้าคมคายที่มีเคราปกคลุมอยู่รอบกรอบหน้าเข้าซุกไซส์ซอกคอระหงของคนตัวเล็กสองมือเล็กของเธอกำปกคอเสื้อเชิร์ตของมาเฟียหนุ่มเอาไว้แน่น เขาสอดแทรกนิ้วกลางเรียวยาวเข้าร่องสวรรค์ของเด็กสาวอย่างช้าๆ ทำให้ร่างของเธอกระตุกเกร็งเบาๆ เพราะความเสียวซ่านที่เขาจงใจมอบให้“แฉะเชียว”ใบหน้าหวานเบือนหน้าหนีถ้อยคำที่หน้าเขินอาย มาเฟียหนุ่มพ่นออกมาอย่างไม่ละอายเขาใช้ริมฝีปากอุ่นที่มีหนวดปกคลุมริมฝีปากหนาถูไถไปทั่วบริเวณลำคอระหงของเด็