Semua Bab ทาสรัก: Bab 51 - Bab 60

 “ป๋าเอาแต่หนูด้วย”ใบหน้าคมคายของมาเฟียหนุ่มซบลงลำคอระหงแผ่วเบา ทำให้น้ำพั้นช์ต้องเอียงหน้าไปมองเพียงนิด สองสายตาประสานกันเข้าอย่างจัง แต่มาเฟียหนุ่มก็แสดงความน่ารักน่าหยิกด้วยการกระพริบตาปริบๆ  ใบหน้าหวานเห่อร้อนด้วยความเขินอาย ไอ้บ้า ไอ้บ้ามาร์ติน ไอ้คนนิสัยไม่ดี โอ้ยยย หัวใจทำงานหนักเกินไปแล้วนะ น้ำพั้นช์รีบหันหน้ากลับมาในทันทีไม่ใช่เพราะไม่พอใจหรืออะไรเลยนะ แต่ไม่เคยเห็นมุมน่ารักๆ ของมาเฟียหนุ่มคนนี้ต่างหาก“ยะ ... อย่ามามั่วนะ”“เมื่อก่อนอ่ะยอมรับ แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้วนะ”ตั้งแต่เขามีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเธอเขาก็ไม่เคยมีใครอีกเลย อันนี้ไม่ได้เรียกว่ามั่วนะอันนี้เรียกว่าหยุด เธอรู้จักไหมเนี่ย เขาแสดงออกขนาดนี้แล้ว ทำไมถึงยังคิดว่าเขามั่วอยู่นะ  “ป๋ามีเมียเยอะ หนูไม่ชอบ หนูไม่เอาป๋าแล้ว”มีทั้งมาร์แชล ทั้งละอองดาว แล้วยังจะตามง้อเธออีกเขานี่มันเสือผู้หญิงชัดๆ  “หนูเพิ่งรู้นะ ว่านักธุรกิจอย่างป๋ามีเวลาว่างมากพอที่จะตามง้อผู้หญิงด้วย”ก็จริงอ

 “เด็กอ้วน นี่ป้าเธอนะ จะมาเรียกพี่สาวได้ยังไง หืมม?”(ก็พี่สาวยังไม่แก่เหมือนลุงตินสักหน่อย ชาลไม่คุยกับลุงตินแล้ว ไปหาแชลดีกว่า บ๊ายบายนะคะพี่สาว จุ้บๆ)ทันทีที่วางสายมาร์ตินไม่ปล่อยให้น้ำพั้นช์ได้เดินหนีออกไปง่ายๆ หรอกนะ เขารั้งเอวบางของเธอเอาไว้ ก่อนที่จะอมยิ้มแล้วมองใบหน้าหวานของเธอจนคนที่ถูกมองเขินอายใบหน้าหวานเริ่มเห่อร้อนเพราะเลือดลมสูบฉีด@บ้านของน้ำพั้นช์ – สองชั่วโมงต่อมา“ขอบคุณนะคะที่มาส่ง”น้ำพั้นช์เลื่อนใบหน้าหวานของตัวเองเข้าจูบสันกรามคมของมาเฟียหนุ่มเบาๆ อดยอมรับไม่ได้เธอว่าเธอหลงไหลเคราของเขา มันนุ่มละมุนอย่างอธิบายไม่ถูก“ใครบอกว่าป๋าแค่มาส่ง”“เอ๋? หมายความว่ายังไงคะป๋า”“ป๋าจะนอนกับหนูด้วย”ให้ตายเถอะนี่เธอไม่ได้อยู่คนเดียวนะ ชานนท์ กับวิปครีมก็อยู่ด้วย แม้ว่าตอนนี้จะดึกมาก และคาดว่าน่าจะหลับกันหมดแล้วด้วยซ้ำ“ไม่ได้นะคะ หนูอยู่กับเพื่อน ไม่ได้อยู่คนเดียว”มาร์ตินไม่ได้สนใจคำพูดของเด็กสาวเลยแม้แต่น้อยเขาออกมาจากรถยนต์คันหรูปิดประตูพร้อมกับเดินตรงไปที่เธอในทันที

 “อยากหรือยังครับ”“อะ ... อ๊าาา~ ปะ ... ป๋าขา”มาร์ตินใช้นิ้วเรียวยาวของตัวเองบดคลึงเมล็ดทานตะวันของหญิงสาว ก่อนที่จะเลื่อนใบหน้าคมคายที่มีเคราปกคลุมรอบสันกรามคมถูไถ่เบาๆ กับหน้าท้องแบนราบ“ครางเบาๆ หน่อยที่รัก เดี๋ยวเพื่อนได้ยินนะ”คำพูดยียวนของเขาทำให้น้ำพั้นช์จ้องหน้าเขาตาถมึงทึง เธอยกเรียวขาสวยขึ้นวางปลายเท้ากับแผงอกแกร่งของมาเฟียหนุ่มขณะที่เขากำลังหมกมุ่นอยู่กับดอกไม้งามที่เปียกแฉะของเธอขณะที่กำลังมัวเมาสร้างความสุขส่งความคิดถึงให้กันและกันอยู่นั้น มาร์ตินกลับนึกถึงวันที่ต้นหนาวจูบน้ำพั้นช์ต่อหน้าต่อตาเขา วันที่เขาเพิ่งมาถึงเพื่อต้องการปรับความเข้าใจกับเธอ“ไอ้นั่น มันเคยทำอะไรกับหนูบ้าง”ปากพ่นคำถาม แต่มือกลับกำลังปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำของตัวเองออกทีละเม็ดราวกับว่าพร้อมปะทะหากมีเรื่องเข้ามาได้ทุกเมื่อ“ใครคะ”แผงอกแกร่งกำยำเผยต่อหน้าต่อตาของเด็กสาว สายตามันวาวจ้องมองแผงอกแกร่งที่มีมัดกล้ามเนื้อเรียงตัวสวย แม้ใบหน้าจะดูโทรม ร่างกายจะดูผอมไปนิดแต่เขา

 “พอดีกับผัวก็ลืมเพื่อน นอนตื่นสาย ดูท่าจะหนักล่ะซิ”วิปครีมบ่นอุ๊บเข้าให้เมื่อเธอแทบจะไม่ได้นอนเพราะแผ่นดินไหวจากห้องนอนห้องข้างๆ พร้อมฟังชั่นพิเศษเสียงครางหวานของเพื่อนรักตลอดทั้งคืน"อยากจะบ้าตาย แค่เห็นเข็มขัดของไอ้ฝรั่งนั่น ภาพเมื่อคืนยังติดตาอยู่เลย บรื้ิอออออ"วิปครีมเดินลงมาที่ชั้นล่างของบ้านในช่วงสายของเช้าวันใหม่ สายตาไปเห็นเข้ากับเข็มขัดของมาเฟียหนุ่มที่ถอดทิ้งเรี่ยราดไว้เมื่อคืน"เข็มขัดใครวะครีม นี่อย่าบอกนะว่าแอบพาผู้ชายเข้ามากินในบ้านอะ"ชานนท์ที่เดินตามลงมาทีหลัง เห็นวิปครีมกำลังก้มหยิบเข็มขัดหนังขึ้นวางบนโซฟา เขาเอ่ยแซววิปครีมทันทีที่เท้าสัมผัสกับพื้นกระเบื้อง"ไม่ใช่ของฉัน""แล้วของใครว่ะ""ของกู"เฮือกกกกกก!!วิปครีมกับชานนท์สะดุ้งเฮือกเมื่อมีเสียงทรงอำนาจของมาร์ตินพูดขึ้นบนชั้นสองของบ้าน เขาเดินลงมาด้วยสภาพท่อนบนเปลือยเปล่า แถมข้างกายเขายังมีน้ำพั้นช์เดินลงมาด้วยสภาพยุ่งเหยิง"หัวฟูลงมาเลยนะ"น้ำพั้นช์ไหวไหล่เป็นการไม่สนใจนักขณะที่กำลังก้าวเดินลงมาจากบันไดบ้า

 “ไม่มีวันนั้นอีกแน่นอน”“จริงนะ”“จริงครับ”“ถ้าป๋าหลอกหนู ป๋าตายแน่”เด็กสาวพูดขึ้นพร้อมใช้มือทำท่าปาดคอมาเฟียหนุ่มเรียกเสียงหัวเราะขบขันให้กับมาเฟียหนุ่มได้เป็นอย่างดี เขารั้งใบหน้าหวานของเด็กสาวให้เชิดขึ้น กดจูบหนักๆ ลงบนกลีบปากบางอย่างเอาเป็นเอาตาย“อื้ออออออ!!!”“พอแล้ว หนูหายใจไม่ออก”“เดือนหน้าไปหาชาลล์ลอตกับป๋านะ”“ ... ”เขาชวนไปหาน้องชาลล์ลอต อย่างนี้เธอก็ต้องเจอกับมาร์แชลเมียของเขาน่ะซิ ทำไมเขาถึงกล้านะ ทำไมถึงได้กล้าชวนคนอื่นไปหาเมียตัวเอง“ไปนะ”“ละ ... แล้วคุณมาร์แชลละ เธอไม่ว่าอะไรเหรอ”“มาร์แชล ให้ชวนหนูด้วย แดดดี้กับมัมของป๋าก็อยากเจอหนู ไปกับป๋านะ”“ ... ”“แต่ป๋าตอบตกลงไปแล้วละ ว่าหนูจะไปด้วย” เดี๋ยวนะ นี่ไม่ใช่การชักชวน แต่ว่านี้มันคือการบังคับ“ถ้าป๋าจะตอบตกลงไปแล้วโดยไม่มาถามหนูก่อน ป๋าก็ไม่ต้