All Chapters of ทาสรัก: Chapter 1 - Chapter 10

"มาร์ติน" น้ำพั้นช์หันมองหน้ามาร์ตินแววตาไร้เดียงสาของเธอทำให้เขาหงุดหงิด เธอเดินตรงไปข้างหน้าพร้อมกับยกมือขึ้นไหว้เขาตามธรรมเนียมไทย ถึงแม้มาร์ตินจะเป็นชาวยุโรปก็ตาม"สวัสดีคะคุณลุง หนูชื่อน้ำพั้นช์นะคะ เป็นน้องสาวของพี่เหนือเมฆ" ละ ... ละ ... ลุงงั้นเหรอ ยัยเด็กนี้ เขาเพิ่งจะยี่สิบเจ็ดเท่านั้น แต่กลับมาเรียกเขาว่าลุงมันจะมากไปแล้วนะ"พั้นช์!!" เหนือเมฆปรามเสียงเขียวเมื่อยัยเด็กแสบเริ่มแผงฤทธิ์ด้วยความไร้เดียงสาของเธอแม้ภายนอกน้ำพั้นช์จะดูเป็นสาวกร้านโลก แต่ความจริงมันไม่ใช่แบบนั้นเลย ไม่เลยสักนิด"เรียกทำไมพี่เมฆ พั้นช์หิวแล้ว กลับบ้านกัน" น้ำพั้นไม่ได้สนใจสายตาดุดันของมาร์ตินเลยสักนิดเธอเดินผ่านหน้าเขาไปพร้อมทั้งตะโกนไล่หลังขณะเดินห่างออกไปเรื่อยๆ"เร็วๆ นะหิวแล้ว หิวมากๆ หิวจนจะตายอยู่แล้ว" เหนือเมฆหลุดยิ้มให้กับน้องสาวของตัวเอง ความทะเล้นของเธอทำให้เขาหายเครียด แต่รอยยิ้มนั้นต้องหายไปเมื่อหันกลับมาเจอกับใบหน้าดุดันของมาร์ติน"เจอกันพรุ่งนี้ ไปก่อนนะครับลุง" เขายังหยอกล้อด้วยคำพูดน้องสาวกลั้นแกล้งมาร์ตินก่อนเดินเลี่ยงออกไป"ลุงพ่องงง!!" มาร์ตินตะโกนตามไล่หลังเหนือเมฆอีกครั้งก่อนเด

"จูบของเธอมันโคตรห่วยเลย!!!""อื้ออออ!!!"ถึงจะว่าอย่างนั้นแต่มาเฟียหนุ่มก็ประกบปากจูบสอนรสรักให้กับคนตัวเล็กข้างหน้า สองมือเล็กกำกำปั้นทุบแผงอกแกร่งระรัวหวังให้เขาหยุดการกระทำหน้าอายนี้นี่มันสามครั้งแล้วนะ เขาจูบเธอสามครั้งแล้ว อีตาลุงนี้ต้องมีปัญหาเรื่องสมอง แน่ๆ อย่าให้ฉันหลุดไปได้นะ ฉันจะฟ้องพี่เมฆให้ดู"อื้ออออออ!!!"เด็กสาวเริ่มประท้วงในลำคอเมื่อรู้สึกว่าตัวเองใกล้จะขาดอากาศหายใจ เธอถูกช่วงชิงลมหายใจนานจนเกินไปจนตอนนี้เธอเริ่มหายใจติดขัดแต่มาเฟียหนุ่มยังไม่ยอมหยุดช่วงชิงลมหายใจของเธอ"ยะ ... อย่ามายุ่งกับฉันนะ ลุงทำแบบนี้ทำไมอะ" ทันทีที่ริมฝีปากเป็นอิสระน้ำพั้นช์กลับต่อว่ามาเฟียหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัว เธอใช้จังหวะที่เขาเผลอกระชากโทรศัพท์ของตัวเองคืนพลั่ก!!เพี้ยะ!!เธอผลักแผงอกแกร่งของมาเฟียหนุ่มให้ออกห่าง แต่ยังไม่วายหันกลับไปฟาดมือลงบนใบหน้าคมคายของเขาเต็มแรง แล้วรีบหนีเดินออกมา"ยัยเด็กปากดี" เกิดมายังไม่เคยมีใครทำกับเขาอย่างนี้เลย มาร์ตินยกมือหนาขึ้นลูบแก้มสากตัวเองเบาๆ แรงตบของเธอมันไม่ได้ทำให้เขารู้สึกเจ็บ แต่ก็มีอาการชาๆ อยู่บ้าง"หายไปไหนมาย่ะ เอายัยดาวมาทิ้งแล้วหายไปเลย

"เก็บปากเธอไว้อม ... ของฉันดีกว่า" ไอ้ลุงบ้านี่ ต้องเป็นโรคจิตแน่ๆ พี่เมฆไปทำการค้ากับตาลุงนี่ได้ยังไงเนี่ย"หลีกไป" เขาพูดกับใคร" ... ""หลีกไป""ลุงพูดกับฉันเหรอ?""เออ หลีกไปฉันจะกลับบ้าน" ดะ ... เดี๋ยวนะเขาเป็นคนลากฉันมา แล้วก็ปู้ยี่ปู้ยำฉัน แล้วก็บอกให้ฉันถอยไปเหรอปึก!!!"ออกรถ""ดะ ... เดี๋ยวเซ่ ลุงงงง!!! อีตาลุงงงง!!" คือ พาฉันมาแล้วไม่พาฉันกลับเหรอ"ไอ้ลุงบ้า ไอ้หน้ามึน ไอ้แก่มาตินนนนนน!!!" น้ำพั้นช์ตะโกนไล่หลังเมื่อมาร์ตินออกรถไปแล้วเธอยืนดิ้นเร่าๆ อยู่ตรงนั้นในขณะที่มาร์ตินแอบมองเธอทางกระจกมองหลังแล้วหลุดยิ้มให้กับอาการดิ้นเร่าๆ ของเธออย่างลืมตัว น่ารัก คำนี้มันผุดขึ้นมาในหัวตอนไหนก็ไม่รู้"อ้าวไหนบอกไม่กลับมานอนบ้านไง" เหนือเมฆเอ่ยทักน้องสาวที่เดินเข้ามาในบ้าน ในขณะที่เขากำลังจะออกไปข้างนอก"พี่เมฆจะไปไหน" น้ำพั้นช์เดินเข้าหาพี่ชายเกาะแขนเขาแน่นราวกับกำลังออดอ้อนจะเอาอะไร"พี่จะไปทำงาน""ไปโกดังเหรอ""อืม""ไปด้วย""ไม่ได้งานนี้มันสำคัญนะ พี่ต้องไปคุมงานเอง" เพราะถ้าหากพลาด ได้โดนไอ้มาร์ตินระเบิดโกดังอีกแน่ ขณะที่พูดกับน้องสาวสายตาเหลือบไปเห็นรอยเขี้ยวบนคอน้อง"คอไปโดนอะไ

"แกไม่ใช่ผัวฉัน ไอ้สารเลว!!""ก็มันเป็นไปแล้วอะ"เพี้ยะ!!!ใบหน้าคมคายหันไปตามแรงตบที่คนใต้ร่างมอบให้ มาเฟียหนุ่มเงียบไปเพียงครู่ก่อนจะกระชากแขนของคนใต้ร่างอย่างแรง"รังเกียจฉันมากเหรอ"" ... "ไม่เพียงแค่ไม่พูดน้ำพั้นช์เบือนหน้าหนีด้วยความรังเกียจ หยาดน้ำตาที่ไม่เคยแห้งก็ยังคงไหลอยู่ เธอจะไม่มีวันลืมผู้ชายที่ทำให้เธอต้องตกนรกทั้งเป็นแบบนี้ ผู้ชายสารเลวที่ชื่อมาร์ติน"ถึงจะรังเกียจฉันแค่ไหน ฉันก็ผัวคนแรกของเธอแหละวะ" มาร์ตินตะโกนแสกหน้าระคนบ้าคลั่ง เขาดันลิ้นเข้ากับกระพุ้บแก้มเพื่อนระงับอารมย์เดือดดาลที่กำลังปะทุ ก่อนเอื้อมมือไปหยิบทิชชู่มาเช็ดใจกลางความเป็นสาวให้กับน้ำพั้นช์ แล้วก้มลงจูบหน้าขาของเธอเบาๆ เพื่อเป็นการขอโทษ"อย่ามายุ่งกับฉันนะ!!!" ความเจ็บปวดเข้าเล่นงานใจกลางความเป็นสาวอย่างหนักเมื่อมาร์ตินเช็ดใจกลางความเป็นสาวให้เธอ ดังร่างกายกำลังจะแหลกเป็นผุยผง มันปวดร้าวเหลือเกิน มันทรมาณเหลือเกิน"ไม่ยุ่งไม่ได้วะ เธอเป็นเมียฉันแล้ว" มันจริงอยู่ที่เขาทำรุนแรงกับเธอ แต่จะมาบอกให้เขาเลิกยุ่งกับเธอมันคงเป็นไปไม่ได้ เธอเป็

"ฉันจะรับผิดชอบค่าเสียหายทั้งหมดคนเดียว" น้ำพั้นช์ยืนยันหนักแน่น หากเขาต้องการเงินเธอจะโอนให้เขาทันทีจะได้ไม่ต้องมายุ่งเกี่ยวกันอีก สิ่งที่เสียไปแล้วก็จะถือซ่ะว่าให้หมามันกิน"เท่าไหร่?" เธอถามย้ำอีกครั้งเพื่อต้องการความมั่นใจว่าเงินในบัญชีสิบล้านกว่าของเธอที่พี่ชายทำงานหนักฝากไว้ให้จะเพียงพอรอยยิ้มร้ายผุดขึ้นที่ใบหน้าของมาร์ตินอย่างยากจะคาดเดา เขากำลังไล่ต้อนเด็กสาวตรงหน้าให้สมยอมด้วยความเต็มใจ"ทะ ... เท่าไหร่" เธอถามย้ำอีกครั้งเมื่อยังไม่ได้รับคำตอบจากมาเฟียหนุ่ม มือหนาของมาร์ตินจับเข้าที่ต้นคอของเด็กสาว"เธอรวยกว่าฉันงั้นเหรอ" แน่นอนว่าไม่ เขาสืบมาหมดแล้ว ทุกอย่าง ไม่อย่างนั้นจะไล่ต้อนเธอได้ยังไง แต่ดูท่าเด็กสาวคนนี้จะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลยด้วยซ้ำ"ฉันพอจะมีเงินเก็บอยู่บ้าง ลุงต้องการเท่าไหร่" หึ มาร์ตินเค้นหัวเราะลอดลำคอเบาๆ เขาเลื่อนใบหน้าคมคายตามแบบฉบับของชาวยุโรปเข้าใกล้ใบหน้าหวานของเธอพูดประชิดริมฝีปากบางขณะที่มือยังจับต้นคอของเด็กสาวเอาไว้"ร้อยล้าน เธอหามาให้ได้ไหมละ""ห๊ะ!!! ระ ... ร้อยล้าน วะ ... วันนี้ลุงทิ้งเงินหนึ่