All Chapters of อินฟูขายเสียว: Chapter 21 - Chapter 30

เมื่อตกลงกันได้ ทั้งคู่ก็จัดวางร่างกายสลับกันในท่วงท่าที่พร้อมจะปรนเปรอความสุข นาวาครางต่ำในลำคอด้วยความเสียวซ่านเมื่อริมฝีปากนุ่มของเธอเริ่มทำหน้าที่อย่างจาบจ้วง“อะ... อื้อออ!!! เนยจ๋า... ซี๊ดดดด เด็กดีของพี่ อื้มมมม แบบนั้นแหละครับ... ดีเลย เก่งจัง”นาวาเชิดหน้าขึ้นรับสัมผัสที่เธอปรนเปรอให้ด้วยความรุ่มร้อน ความดิบเถื่อนเริ่มเข้าครอบงำสติสัมปชัญญะของทั้งคู่จนสิ้น สองร่างบิดเร้าสอดประสานจังหวะรักกันอย่างดุเดือดท่ามกลางเสียงครางกระเส่าที่ดังระงมไปทั่วห้อง สื่อถึงบทเพลงแห่งกามารมณ์ที่ไม่มีใครยอมใครกลิ่นอายแห่งตัณหาอบอวลไปทั่วห้อง ปนเปไปกับเสียงดังจ๊วบจ๊าบที่สร้างความสุขให้กันและกันบนเตียง ประสานกันเป็นท่วงทำนองแห่งกามารมณ์ ยิ่งสัมผัสกันและกันมากเท่าไหร่ ความเร่าร้อนก็ยิ่งทวีคูณราวกับไฟที่ถูกสาดด้วยน้ำมันลิ้นของนาวาสร้างความเสียวซ่านอย่างรุนแรงจนเธอแทบจะขาดใจ ทว่ามันกลับเป็นความทรมานที่เธอปรารถนาจะให้เขาปรนเปรอให้“พี่ ถนัดเหรอคะ แบบนั้น” ปณิสราครางถามเสียงอู้อี้ เมื่อนาวาไม่ได้ถอดชั้นในของเธอออก แต่ใช้มือแหวกเพื่อส่งปลายลิ้นเข้าไป ร่างกายของเธอบิดเร้าตามจังหวะลิ้นที่ตวัดรัวอย่างมีชั้

แสงแดดยามสายสาดกระทบผ้าม่านหนา สองร่างเปลือยเปล่ายังคงกอดเกี่ยวกันอยู่บนเตียงคิงไซส์หนานุ่ม ปณิสราซบหน้าอยู่กับแผงอกแกร่งของชายหนุ่ม ลมหายใจอุ่นรินรดผิวเนื้อที่ยังคงหอมกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายแห่งเสน่หาและกามารมณ์ กลิ่นหอมเฉพาะตัวของคนทั้งคู่และความปรารถนาที่เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ ราวกับจะย้ำเตือนถึงบทเพลงรักอันเร่าร้อนของค่ำคืนที่ผ่านมานาวาขยับกายตื่นขึ้นก่อน เขามองร่างบางในอ้อมกอดพลางไล้มือไปตามแผ่นหลังเนียนละเอียดอย่างแผ่วเบา สัมผัสถึงความนุ่มละมุนและไออุ่นที่ยังคงตราตรึง ดวงตาคมก้มมองใบหน้าหวานที่กำลังหลับพริ้มด้วยแววตาอ่อนโยนผิดกับคนดุดันเร่าร้อนเมื่อคืน ก่อนจะประทับจูบลงบนหน้าผากมนอย่างแสนรัก ราวกับจะเก็บเกี่ยวทุกวินาทีอันแสนหวานนี้ไว้ในส่วนลึกของความทรงจำการขยับกายของเขาทำให้ปณิสราเริ่มรู้สึกตัว เปลือกตาบางค่อยๆ เปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นดวงตาคู่สวยที่ยังฉ่ำปรือด้วยความง่วงงุน เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นสบตากับชายหนุ่มที่เฝ้ามองอยู่ก่อนแล้ว รอยยิ้มบางๆ ก็ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากอิ่มที่ยังคงบวมเจ่อเล็กน้อยจากการบดจูบอันเร่าร้อน เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความไว้

ภายในห้องครัวเล็กๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของอาหาร นาวาจัดการวางกล่องอาหารหรูหราลงบนโต๊ะอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้เก่าๆ อย่างสบายอารมณ์ ราวกับเป็นเจ้าของบ้านเสียเอง ปณิสรายืนกอดอกมองเขาด้วยสายตาขุ่นเคือง เธอรู้สึกเหมือนถูกรุกรานพื้นที่ส่วนตัวอย่างไม่ทันตั้งตัว“วางไว้ตรงนี้ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวแม่เนยจัดการเอง” เธอเอ่ยเสียงหงุดหงิด พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้แสดงออกถึงอาการหงุดหงิดนั้น“พี่รีบกลับเถอะค่ะ ก่อนที่แม่เนยจะซักประวัติพี่ไปมากกว่านี้” เธอพึมพำเสียงเบา ราวกับจะเตือนเขาให้รู้ตัว“จ้องจะไล่พี่ท่าเดียวเลยนะ...” นาวาโน้มตัวเข้าใกล้ใบหน้าหวานที่กำลังขึ้นสีระเรื่อ แววตาเจ้าเล่ห์พราวระยับราวกับจะหยอกเย้า “หรือว่า....เนยกลัวที่พี่จะหลุดปากบอกแม่เรื่องของเรางั้นเหรอ เรื่องที่เราอยู่ด้วยกันตลอดทั้งคืนน่ะ!”“พี่นาวา! เนยโกรธจริงๆ นะคะ” เธอพูดเสียงสั่นด้วยความอายระคนโกรธ ใบหน้าหวานแดงก่ำไปถึงใบหู นาวาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง“ผมขอตัวกลับก่อนนะครับคุณแม่” นาวาเอ่ยลาปารีณาที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่หน้าประตูครัว ก่อนจะเดินออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้สองแม่

เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง สตูดิโอส่วนตัวของกายถูกเนรมิตให้กลายเป็นห้องนวดขนาดกะทัดรัดที่จำลองบรรยากาศในต่างแดน แสงไฟสลัวรางสีส้มสลัวสลับกับเงาวูบวาบอบอวลไปด้วยความรู้สึกลึกลับและกดดัน ข้าวฟ่างยืนอยู่กลางฉากในชุดไทยประยุกต์สีแดงก่ำที่ถูกตัดเย็บมาให้รัดรึงจนเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งทุกสัดส่วน ผ้าเนื้อบางเบาแนบสนิทไปกับผิวเนียนจนแทบจะปริแตกยามที่เธอขยับกาย ส่งผลให้เธอรู้สึกอึดอัดจนหายใจลำบากในมือของเธอถือบทละครที่เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อจากฝ่ามือ ข้าวฟ่างพยายามทำความเข้าใจกับคาแรกเตอร์ของตัวละครที่เธอได้รับ ซึ่งต้องแสดงเป็นหญิงไทยผู้โชคร้ายที่หวังมาทำอาชีพหมอนวดในต่างแดน แต่กลับถูกแก๊งค้ากามใจโฉดจับตัวมากักขังเธอไว้ในห้องแคบๆ บังคับให้ใช้ยาเสพติดเพื่อล้างสมอง อยู่ที่นี่เธอต้องใช้คราบหมอนวดบังหน้า แต่เบื้องหลังกลับต้องยอมทอดกายแลกเรือนร่างเพื่อความอยู่รอดในนรกบนดินแห่งนี้“หนูฟังลุงนะฟ่าง...” ลุงทอมมี่ขยับเข้ามาใกล้พลางลดเสียงลงต่ำเพื่อให้ได้ยินกันเพียงสองคน“สายตาของหนูในฉากนี้ มันต้องไม่ใช่แค่ความยั่วยวน แต่มันคือความสับสน หนูต้องดูเหมือนคนที่สติกำลังล่องลอยเพราะฤทธิ์ยา ความทรงจำขาดตอน แต่ร่

ช่วงพักเที่ยงหลังจากรับประทานอาหารกลางวันเสร็จเรียบร้อย ปณิสรานั่งหลบไอร้อนอยู่ใต้ร่มเงาครึ้มของต้นจามจุรีใหญ่เคียงข้างกับข้าวฟ่างเพื่อนสนิท สายลมเอื่อยที่พัดผ่านมาช่วยซับไรผมที่เปียกชื้นเล็กน้อยจากการเดินฝ่าแดดเมืองไทยให้ปลิวไสวไปตามลม ชุดนักศึกษาที่รัดรึงท้าทายสายตาเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งและทรวงอกอวบอัดจนกระดุมเสื้อแทบปริ ส่งให้เรือนร่างระหงของเธอกลายเป็นเป้าสายตาได้อย่างง่ายดาย โดยเฉพาะในยามนี้... ยามที่เธอเริ่มมีชื่อเสียงในฐานะอินฟลูเอนเซอร์สาวสุดเซ็กซี่บนโลกออนไลน์“ไปซื้อน้ำก่อนนะ ร้อนอะ แกเอาไรป่ะ” ปณิสราเอ่ยถามพลางขยับตัวลุกขึ้นยืน อกอิ่มเย้ายวนไหวระริกตามจังหวะก้าวเดินจนสายตาหนุ่มๆ จ้องมองตามเป็นมัน“อ๋อ... ไม่ล่ะ แดดแรงอะ ฉันรอตรงนี้นะ” ข้าวฟ่างโบกมือปฏิเสธพลางขยับหลบใต้ร่มไม้ให้ลึกกว่าเดิม“จ้า... แม่คนรักผิว” หญิงสาวหัวเราะเบาๆ ในคอ ส่งยิ้มพราวเสน่ห์ก่อนเยื้องย่างออกไปขณะที่ปณิสรายืนซื้อน้ำดื่มบริเวณใกล้ๆ เสียงสายกีตาร์โปร่งก็ดังขึ้นพร้อมเสียงร้องประสานจากกลุ่มเด็กหนุ่มกางเกงขาสั้นสีน้ำเงินเข้ม นักเรียนมัธยมปลายจากโรงเรียนชายล้วนฝั่งตรงข้ามที่แอบเนียนข้ามถนนเข้ามาในรั้วมหาวิ