All Chapters of อินฟูขายเสียว: Chapter 21 - Chapter 26

เมื่อตกลงกันได้ ทั้งคู่ก็จัดวางร่างกายสลับกันในท่วงท่าที่พร้อมจะปรนเปรอความสุข นาวาครางต่ำในลำคอด้วยความเสียวซ่านเมื่อริมฝีปากนุ่มของเธอเริ่มทำหน้าที่อย่างจาบจ้วง“อะ... อื้อออ!!! เนยจ๋า... ซี๊ดดดด เด็กดีของพี่ อื้มมมม แบบนั้นแหละครับ... ดีเลย เก่งจัง”นาวาเชิดหน้าขึ้นรับสัมผัสที่เธอปรนเปรอให้ด้วยความรุ่มร้อน ความดิบเถื่อนเริ่มเข้าครอบงำสติสัมปชัญญะของทั้งคู่จนสิ้น สองร่างบิดเร้าสอดประสานจังหวะรักกันอย่างดุเดือดท่ามกลางเสียงครางกระเส่าที่ดังระงมไปทั่วห้อง สื่อถึงบทเพลงแห่งกามารมณ์ที่ไม่มีใครยอมใครกลิ่นอายแห่งตัณหาอบอวลไปทั่วห้อง ปนเปไปกับเสียงดังจ๊วบจ๊าบที่สร้างความสุขให้กันและกันบนเตียง ประสานกันเป็นท่วงทำนองแห่งกามารมณ์ ยิ่งสัมผัสกันและกันมากเท่าไหร่ ความเร่าร้อนก็ยิ่งทวีคูณราวกับไฟที่ถูกสาดด้วยน้ำมันลิ้นของนาวาสร้างความเสียวซ่านอย่างรุนแรงจนเธอแทบจะขาดใจ ทว่ามันกลับเป็นความทรมานที่เธอปรารถนาจะให้เขาปรนเปรอให้“พี่ ถนัดเหรอคะ แบบนั้น” ปณิสราครางถามเสียงอู้อี้ เมื่อนาวาไม่ได้ถอดชั้นในของเธอออก แต่ใช้มือแหวกเพื่อส่งปลายลิ้นเข้าไป ร่างกายของเธอบิดเร้าตามจังหวะลิ้นที่ตวัดรัวอย่างมีชั้

แสงแดดยามสายสาดกระทบผ้าม่านหนา สองร่างเปลือยเปล่ายังคงกอดเกี่ยวกันอยู่บนเตียงคิงไซส์หนานุ่ม ปณิสราซบหน้าอยู่กับแผงอกแกร่งของชายหนุ่ม ลมหายใจอุ่นรินรดผิวเนื้อที่ยังคงหอมกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายแห่งเสน่หาและกามารมณ์ กลิ่นหอมเฉพาะตัวของคนทั้งคู่และความปรารถนาที่เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ ราวกับจะย้ำเตือนถึงบทเพลงรักอันเร่าร้อนของค่ำคืนที่ผ่านมานาวาขยับกายตื่นขึ้นก่อน เขามองร่างบางในอ้อมกอดพลางไล้มือไปตามแผ่นหลังเนียนละเอียดอย่างแผ่วเบา สัมผัสถึงความนุ่มละมุนและไออุ่นที่ยังคงตราตรึง ดวงตาคมก้มมองใบหน้าหวานที่กำลังหลับพริ้มด้วยแววตาอ่อนโยนผิดกับคนดุดันเร่าร้อนเมื่อคืน ก่อนจะประทับจูบลงบนหน้าผากมนอย่างแสนรัก ราวกับจะเก็บเกี่ยวทุกวินาทีอันแสนหวานนี้ไว้ในส่วนลึกของความทรงจำการขยับกายของเขาทำให้ปณิสราเริ่มรู้สึกตัว เปลือกตาบางค่อยๆ เปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นดวงตาคู่สวยที่ยังฉ่ำปรือด้วยความง่วงงุน เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นสบตากับชายหนุ่มที่เฝ้ามองอยู่ก่อนแล้ว รอยยิ้มบางๆ ก็ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากอิ่มที่ยังคงบวมเจ่อเล็กน้อยจากการบดจูบอันเร่าร้อน เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความไว้

ภายในห้องครัวเล็กๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของอาหาร นาวาจัดการวางกล่องอาหารหรูหราลงบนโต๊ะอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้เก่าๆ อย่างสบายอารมณ์ ราวกับเป็นเจ้าของบ้านเสียเอง ปณิสรายืนกอดอกมองเขาด้วยสายตาขุ่นเคือง เธอรู้สึกเหมือนถูกรุกรานพื้นที่ส่วนตัวอย่างไม่ทันตั้งตัว“วางไว้ตรงนี้ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวแม่เนยจัดการเอง” เธอเอ่ยเสียงหงุดหงิด พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้แสดงออกถึงอาการหงุดหงิดนั้น“พี่รีบกลับเถอะค่ะ ก่อนที่แม่เนยจะซักประวัติพี่ไปมากกว่านี้” เธอพึมพำเสียงเบา ราวกับจะเตือนเขาให้รู้ตัว“จ้องจะไล่พี่ท่าเดียวเลยนะ...” นาวาโน้มตัวเข้าใกล้ใบหน้าหวานที่กำลังขึ้นสีระเรื่อ แววตาเจ้าเล่ห์พราวระยับราวกับจะหยอกเย้า “หรือว่า....เนยกลัวที่พี่จะหลุดปากบอกแม่เรื่องของเรางั้นเหรอ เรื่องที่เราอยู่ด้วยกันตลอดทั้งคืนน่ะ!”“พี่นาวา! เนยโกรธจริงๆ นะคะ” เธอพูดเสียงสั่นด้วยความอายระคนโกรธ ใบหน้าหวานแดงก่ำไปถึงใบหู นาวาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง“ผมขอตัวกลับก่อนนะครับคุณแม่” นาวาเอ่ยลาปารีณาที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่หน้าประตูครัว ก่อนจะเดินออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้สองแม่