ในซอยแคบที่ขนาบด้วยกำแพงปูนตะไคร่จับหนาเตอะย่านชานเมือง แสงไฟสลัวจากเสาไฟฟ้าเก่าๆ ส่องให้เห็นร่างระหงของ ปณิสรา หรือ เนย หญิงสาวในชุดเสื้อยืดพอดีตัวที่ขับเน้นทรวงอกอิ่มและส่วนเว้าส่วนโค้งอย่างไม่ตั้งใจ เธอเดินเข้าไปในร้านขายของชำท้ายซอยซึ่งเป็นที่พึ่งสุดท้ายในยามที่กระเป๋าสตางค์แห้งเหี่ยว มือเรียวหยิบของใช้จำเป็นและบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปลงตะกร้าด้วยความระมัดระวัง ก่อนจะยื่นให้เจ้าของร้านด้วยฝ่ามือที่ชื้นเหงื่อจากความประหม่า“ทั้งหมดสี่ร้อยห้าสิบบาท” ป้าจัน เจ้าของร้านวัยดึกเอ่ยถามพลางคิดเงิน“ค่ะ... แต่ป้าจ๊ะ งวดนี้หนูขอติดไว้ก่อนนะจ๊ะ” เนยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แทบจะกลืนหายไปในลำคอ“ยอดเก่าที่ค้างไว้ตั้งแต่เดือนก่อนเอ็งยังไม่ได้เคลียร์ให้ป้าเลยนะนังหนู!” ป้าจันวางถุงพลาสติกลงบนเคาน์เตอร์ ใบหน้าบึ้งตึงแสดงความไม่พอใจอย่างชัดเจน“ถ้าหนูได้เงินจะรีบเอามาให้เลยนะป้า ช่วงนี้หนูเพิ่งตกงาน แม่ก็ยังเงินเดือนไม่ออก...”“เห็นใจป้าบ้างซี ป้าก็ต้องเอาเงินไปหมุนซื้อของมาขายนะ”“หนูขอโทษจริงๆ ค่ะป้า หนูขอ... ขอติดไว้อีกสักอาทิตย์ได้ไหมคะ แล้วจะรีบหามาให้” เนยพยายามอ้อนวอน ดวงตากลมโตสั่นระริกด้วยความอ
Última actualización : 2026-04-30 Leer más