《เมียเด็กของคุณไคเฉิง》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

‘ครั้งนี้ต้องให้หนูทำบ้างนะคะ สองครั้งที่แล้วพี่ขย่มหนูอย่างเดียวเลย หนูไม่ใช่ตุ๊กตายางนะ’นั่นคือสิ่งที่เธอบอกเขาไปก่อนที่เราจะได้เริ่มทำอะไรกัน เป็นเหตุผลให้ไคเฉิงมายืนอยู่ตรงหน้าในขณะนี้“อืม นั่นแหละค่ะ” ชายหนุ่มร่างสูงผ่อนลมหายใจขณะที่ก้มลงมองมือขาวซึ่งกำลังรูดรั้งแก่นกายใหญ่ที่แข็งจนแทบปริแตกเธอใช้ท้องนิ้วละเลงหยาดน้ำพรีคัมที่ไหลออกมาจากรอยปริแยกไปจนทั่วหัวมนป้าน สายตาอ่านกินของเขาย้อมผิวแก้มของเธอให้เป็นสีระเรื่อไคเฉิงยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาลูบแก้มนุ่ม เอวกระตุกเล็กน้อยตอนที่ปลายนิ้วเล็กปาดลงบนส่วนหัว“หนูอยากลองใช้ปาก” ยิ้มว่าขณะที่เงยขึ้นมามองเขาตาใส ตอนนี้เธอนั่งอยู่บนที่นอนและมีเสื้อผ้าครบชิ้น เพียงถอดเสื้อคลุมตัวนอกทว่าตำแหน่งการนั่งและการยืนของเขามันทำให้การช้อนตาของเธอดูทั้งน่ารักและเซ็กซี่“เอาสิคะ” หนูยิ้มไม่ใช่คนขี้อ้อนแต่เวลาเธออ้อนเขาก็ตายได้เหมือนกัน ชายหนุ่มพยักหน้าอนุญาตก่อนจะปล่อยมือออกจากแก้มของเธอเขาถอดกางเกงที่ยังสวมอยู่จนมันหลุดข้อเท้าไป จากนั้นจึงถอดเสื้อเพิ่มอีกชิ้น อวดกล้ามเนื้อแน่นหนั่นและรอยสักต่อหน้าหญิงสาวอายุน้อยพาให้ยิ้มหน้าแดงขึ้นมานิดหน่อยทว่าก็

บทรักจบลงรอบสุดท้ายในช่วงเย็น หลังจากอาบน้ำล้างตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วเธอก็กลับมานอนต่อบนเตียงซึ่งค่อนข้างจะยับเยินจากกิจกรรมเข้าจังหวะก่อนหน้าก่อนหลับไปยิ้มได้ฝากรอยหยิกเอาไว้ที่เอวเขา แน่นอนว่าไม่ได้หยิกจนเขียวอย่างที่พูดหรอก เพราะแทบจะไม่มีแรงเหลือให้กระดิกกระเดี้ยตัวไปไหนหยิกเขาเสร็จแล้วโลกของเธอก็มืดดับไป ตื่นขึ้นมาอีกครั้งตอนที่สมาร์ตโฟนแผดเสียงร้อง และคนโดนหยิกจนร้องลั่นห้องก็เข้ามาปลุก“หนูยิ้ม แม่หนูโทรมาค่ะ” โทรศัพท์เครื่องบางถูกหยิบยื่นมาให้ ยิ้มมองหน้าจอเล็กน้อยก่อนกระแอมไอเพื่อไม่ให้เสียงแหบแห้งมากนักก่อนจะกดรับ“จ้ะแม่”‘อะไร นอนกลางวันเหรอลูก ทำไมเสียงเหมือนเพิ่งตื่น’ คำถามของแม่เล่นเอาดวงตาของยิ้มสว่างวาบ เธอหายง่วงขึ้นมาฉับพลันแม่ถามแบบนี้จะตอบตามตรงก็ไม่ได้ ไม่เคยโกหกก็ต้องได้ทำคราวนี้แหละ และต้องทำให้เนียนด้วย“อ้อ หนูเพลีย ๆ น่ะจ้ะ พอดีพี่เขาพาไปเดินห้าง กลับมาที่ห้องเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้” เด็กสาวแกล้งกระแอมแรง ๆ ก่อนเอ่ยตอบไปด้วยน้ำเสียงธรรมดา ฟังดูเนียนหูที่สุดแล้วเพราะแม่ไม่ได้มานั่งตรงหน้าคำว่า ‘พี่เขา’ เป็นอันเข้าใจดีว่าคือใคร แม้จะยังไม่ได้เล่ารายละเอียด

ด้านฝั่งประเทศไทย ยิ้มที่กลับมาใช้ชีวิตปกติหลังไคเฉิงบินกลับจีน ก็พบว่าเขาเพิ่งจะเพิ่มเพื่อนเฟสบุ๊คของเธอ…เด็กสาวไม่รู้ว่าตัวเองควรจะรู้สึกอย่างไรดีกับการได้เห็นคำขอเป็นเพื่อนของเฟสบุ๊คชื่อ ‘Huang KaiCheng’ เด้งขึ้นมาในกล่องแจ้งเตือน เพราะต่อให้จะตีลังกาคิดหลอกตัวเองอย่างไร คนที่จะใช้ชื่อนี้มันก็มีแค่เขาฝ่ายนั้นเพิ่งจะกดมาเมื่อราวชั่วโมงก่อนหลังจากที่เธอไปคอมเม้นต์ใต้โพสต์รูปหลานในเฟสบุ๊คของพี่เขย เขาคงไปเจอเธอในเฟสบุ๊คคุณแฝดสักคนเข้า กลับจีนไปวันเดียวก็เล่นเธอเลยเหรอ“โอ๊ย!! จะบ้า” หญิงสาวในชุดนักศึกษาเต็มยศเอ่ยลอดไรฟัน อยากจะเอาหัวโขกโต๊ะสักพันครั้ง เจอเฟสบุ๊คไม่ว่าแต่เธอวิจารณ์เหตุการณ์บ้านเมืองฉ่ำมากด่าชายแทร่ ความเหลื่อมล้ำ นายทุนกิน จีนเทา สงครามทั้งในและนอก จีนเทา สแกมเมอร์ประเทศเพื่อนบ้าน ซ้ายจัดแบบตกขอบโลก ซ้ำร้ายทุกโพสต์ตั้งเป็นสาธารณะ...ก็ไม่ได้อายหรอกที่ตัวเองมีมุมมองทางการเมืองและสังคมแบบนี้ แต่เธอยังไม่พร้อมให้เขารับรู้ไง นั่นแหละคือประเด็น“ตายห่าละอียิ้ม” แต่เรื่องที่เขาเจอเฟสบุ๊คก็ยังไม่เท่ากับที่มากดไลค์ใต้โพสต์ด่าจีนเทา เด็กสาวแทบจะหงายลงจากม้านั่งเสียตั้งแต่ตอน

ท่าทีของยิ้มเหมือนจะทำให้พัตเตอร์ยิ่งโกรธจัด ชายหนุ่มย่างสามขุมเข้ามาหา มือคว้าไหล่ข้างซ้ายเอาไว้แล้วบีบแน่นจนรู้สึกเจ็บ ทั้งยังกระชากจนร่างของหญิงสาวเสียหลักปลิวตามแรงดึง“ได้เป็นกะหรี่ไฮโซเข้าหน่อยทำมาเป็นชูคอ ทีกูขอเอาละทำเป็นสะดีดสะดิ้ง ถ้าขายตัวทำไมไม่บอกวะ หรือคิดว่ากูไม่รวยเท่าเสียแก่ ๆ ของมึง ออดี้คันละไม่กี่บาทกูซื้อให้ขับได้อยู่แล้ว”“พูดเหี้ยอะไรของมึง ออกห่างจากเพื่อนกูเลยนะ” ยังไม่ทันที่ยิ้มจะได้ด่ากลับให้สมกับความปากหมาของมัน ญารินที่เพิ่งกลับมาจากห้องน้ำก็จ้ำเท้าเดินเข้ามาแทรกตรงกลางและผลักอกของพัตเตอร์จนมือหลุดออกพอเป็นญารินอีกฝ่ายพลันหน้าซีดลงเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ลดละสิ่งที่กำลังทำอยู่ คล้ายกับหากหยุดมันอีโก้จะพังทลายไม่มีชิ้นดีอย่างไรอย่างนั้น“ไม่เกี่ยวกับมึง อย่าเสือก”“แล้วมันเกี่ยวกับมึงเหรอ ยิ้มมันจะขับรถอะไรแล้วเกี่ยวอะไรกับมึงไม่ทราบ หา!! เป็นถึงลูกผู้กำกับแต่กลับทำตัวเหมือนอันธพาลข้างถนน พ่อแม่มึงอายไหมแบบนี้”“มึงอย่ามาด่าถึงพ่อแม่กูนะ”“กูด่ามึงค่ะ อีสมองหมาปัญญาควาย”“อีเวรนี่ นึกว่าบ้านมึงใหญ่แล้วกูจะกลัวเหรอ”“มึงไม่ต้องกลัวกูหรอก ฝั่งยิ้มมันก็ไม่ได้ไก่

“เอ่อ เฮียไคคะ”ด้านคนถาม เมื่อเห็นเธอหน้าแดงมองไปด้านหลังก็มองตามสายตาไป คล้ายจะเพิ่งนึกได้ขึ้นมาว่าไม่ได้อยู่กันตามลำพังจึงโบกมือให้สองคนนั้นไปจัดการสัมภาระกระเป๋าเดินทางทั้งหมดส่วนตัวเองยืนจับมือเล็กรอจนทุกคนออกไปจากห้องและปิดประตูเรียบร้อยแล้วจึงหันกลับมาหายิ้มอีกครั้ง“ว่าไง คิดถึงเฮียไหม” เพราะไม่ได้เจอกันตั้งสองสัปดาห์เขาคิดถึงเธอจะแย่แล้วไม่ถามเปล่าแต่เขายังช้อนอุ้มเธอในท่าเจ้าสาวก่อนจะพาเดินไปนั่งบนโซฟาตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางห้องนั่งเล่น แขนแกร่งเกาะเกี่ยวเอวคอดของคนบนตักเอาไว้นอกจากนั้นยังหันไปจูบเรียวแขนขาวที่โอบรอบลำคอของตัวเองอยู่เสียด้วย“คิดถึงค่ะ หนูคิดถึงเฮียไคเหมือนกัน” คำตอบนั้นพร้อมกับรอยยิ้มหวานและมือนิ่มที่ลูบเบา ๆ ที่ข้างแก้มทำเอาชายหนุ่มที่เพิ่งทวงถามกลายเป็นคนเขินเสียเองไม่รู้หนูยิ้มใช้เวทมนตร์แขนงไหนแต่เธอเหมือนสามารถพลิกมาสะกดใจเขาได้ทุกเมื่อ เธอมีโมเม้นต์ที่เขินเหมือนกันนะ แต่ไม่ได้เขินถึงขนาดที่เขาจะสามารถแกล้งได้เวลาเดียวที่จะมีสิทธิ์แกล้งแม่คนนี้มีแค่เวลาอยู่บนเตียงด้วยกัน นอกนั้นเขารุกไปเธอจะรุกกลับ ใช้ดวงตาคู่นั้นจ้องดึงลมหายใจไปจากตัวเขา แถมสู้ไม่