《เมียเด็กของคุณไคเฉิง》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

แม้ตัดสินใจแล้วว่าจะทำความรู้จักกับเขา แต่ยิ้มก็ไม่ได้คิดว่าไคเฉิงจะเริ่มในเย็นของวันถัดไปทันทีเด็กสาวในชุดนักศึกษาหรี่ตามองรถออดี้สีขาวที่เคลื่อนใกล้เข้ามา ก่อนจะสลับไปอ่านข้อความจากแชทที่ส่งมาว่าจะชวนไปกินข้าวเรื่องกินข้าวน่ะเข้าใจเพราะเราก็คุยกันมาก่อนแล้วตั้งแต่เมื่อคืนว่าจะทำความรู้จักกัน แต่เขาจะให้เธอไปทั้งที่สภาพหน้ายมจากการเรียนและเข้าแล็ปมาทั้งวันเนี่ยนะเธอในตอนนี้สวมชุดนักศึกษากระโปรงพลีสยาวคลุมเข่า เข้าชุดกับรองเท้าแตะหูคีบและถุงเท้าสีดำที่ไม่เข้ากันสักนิด ดีที่ได้รู้ก่อนเขามาถึงจึงพอมีเวลายืมรองเท้าโลฟเฟอร์ที่ญารินมีติดรถอยู่แต่ยังไงก็ยังมอมเกินกว่าจะไปไหนอยู่ดีเขาคิดอะไรนะถึงมานัดเอาตอนบ่าย แล้วเธอเอง…ทำไมไม่บอกไปว่าไม่ว่างไม่งั้นเรื่องก็จบแล้ว นี่สาระแนบอกเขาว่า ‘ว่างค่ะ’ แล้วก็ต้องมายืนเอาทิชชูเปียกเช็ดหน้าเมือก ๆ กลางอากาศร้อนหน้ามหา’ ลัยแบบนี้เมคอัพอันน้อยนิดที่แต่งมาเมื่อเช้าไหลหายไปหมดแล้ว จะทาของใหม่ก็คงเป็นคราบน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม“รอนานไหมคะ” น้ำเสียงทุ้มดังขึ้นตามด้วยเสียงปิดประตูจังหวะที่เขาลงจากรถเรียกสายตาจากนักศึกษาที่เดินไปเดินมาได้อย่างล้นหลาม ยิ้มน

“จอดตรงนี้แหละค่ะเฮียไค เดี๋ยวหนูนั่งวินเข้าไปเอง”“ไม่ให้เข้าไปส่งที่บ้านเหรอคะ”“ไม่ดีกว่าค่ะ หนูยังไม่อยากให้แม่เห็นว่ามีคนมาส่ง” เด็กสาวส่ายหน้าดิกยามที่เขาเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง ยิ้มยังใช้น้ำเสียงสุภาพเพราะอยากให้เขาเข้าใจว่าให้เข้าไปส่งไม่ได้ และนี่เป็นเรื่องซีเรียสมากสำหรับบ้านเธอ“แม่หวงเหรอ”“ก็มีกันแค่สองคนนี่คะ” แม้ว่าในความเป็นจริงจะเป็นการพูดไปเรื่อยแบบมีความจริงปนนิดหน่อย เพราะอันที่จริงแม่เย็นไม่ดุอย่างที่บอกเขาเลยท่านออกจะปล่อยและสอนให้ระวังตัว ใช้ชีวิตอย่างฉลาดด้วยซ้ำ แต่ถ้าเธอไม่เกรงใจแม่ตัวเองแล้วใครมันจะมาเกรงใจ คนอื่นจะปฏิบัติกับเรายังไง มันก็อยู่ที่เราปฏิบัติกับตัวเองอย่างไรยิ้มคิดแค่นั้นทว่าเธอไม่รู้ว่ามันดันไปแตะอะไรบางอย่างในหัวใจของไคเฉิงเต็ม ๆ ไม่ใช่ความรู้สึกโกรธที่โดนปฏิเสธ ไม่ใช่ความอยากเอาชนะ แต่เป็นความรู้สึกสนใจที่มีมากขึ้นเขาชอบเวลาเธอกล้าพูดสิ่งที่ต้องการออกมาตรง ๆ และไม่แสดงความกลัวออกมาเห็น ไม่ว่าจะวันนี้หรือวันแรกเธอก็พูดชัดถ้อยชัดคำไม่กระมิดกระเมี้ยนยิ้มเป็นคนที่มีจุดยืนของตัวเองและไม่ยอมให้ใครข้ามเส้นอย่างน่าชื่นชม ชอบที่สุดคือเธอไม่มานั่งอธิบ

ไม่นานนักทั้งสองคนก็ขึ้นมาถึงห้องที่ไคเฉิงเปิดเอาไว้ ยิ้มรู้แค่ว่าโรงแรมนี้เป็นโรงแรมเดียวกับที่เราเจอกันครั้งแรก เธอมัวแต่ร้องไห้จนดวงตาพร่ามัวมองไม่ออกเลยด้วยซ้ำว่าเลขห้องคืออะไรจะใช่ห้องเดิมที่เคยเสียบริสุทธิ์หรือไม่ ในยามนี้เด็กสาวไม่สนใจอีกต่อไปแล้ว เพราะทันทีที่ประตูห้องปิดลงและเขาก็รั้งตัวเธอมากอดเอาไว้แน่น หยาดน้ำตาที่เพียรกลั้นพากันไหลบ่าลงมาราวกับเขื่อนแตก“ฮึก!” เธอกอดเขากลับต่างที่ยึดเหนี่ยว ขณะที่ร้องไห้หนักจนตัวโยกคลอนอยู่ในอ้อมกอดอุ่นไม่รู้ว่าจะเรียกความรู้สึกนี้ว่าอะไรเหมือนกัน เสียใจเหรอที่พวกมันได้รับผลกรรม ไม่หรอกเธอไม่ได้รู้สึกแบบนั้น ดีใจด้วยซ้ำที่ตัวเองไม่ได้โดนรังแกอยู่ฝ่ายเดียวอาจเป็นความรู้สึกดาวน์ล่ะมั้ง เธอเองก็ไม่ใช่คนไม่มีหัวใจที่ทำเรื่องร้าย ๆ กับคนอื่นแล้วจะนิ่งเฉยไม่รู้สึกอะไรได้ ที่เป็นอยู่นี้ก็เพราะจิตใจของเธอยังปกติ ไม่ใช่สัตว์นรกอย่างสองคนนั้น“ร้องออกมาให้หมดเลยค่ะ เฮียอยู่ตรงนี้” น้ำเสียงนุ่มทุ้มนั้นเป็นเหมือนหยาดฝนที่ปลอมประโลมจิตใจ ฝ่ามือหนาลูบลงมาบนเรือนผมพาให้หญิงสาวแทบจะหยุดร้องไม่ได้ไคเฉิงเองก็ช่างดีเหลือเกิน เขายอมทำทั้งหมดนี้ไปเพราะชอบ

ไคเฉิงเริ่มจากการเขี่ยวนที่จุดกระสันภายนอก เงี่ยหูฟังลมหายใจถี่กระชั้นของเธอขณะที่ปากไล่จูบซับที่กรอบหน้าสวย สูดดมกลิ่นกายสาวที่ฟุ้งเข้าจมูก“ยะ อย่าแกล้ง” หนูยิ้มในตอนนี้น่าย่ำยีให้จมเขี้ยว ท่าทางเสียวจนรับมือไม่ไหวนั้นอันตรายต่อหัวใจของเขาอย่างแรง ทว่าเขาก็สารเลวมากพอที่จะ ‘แกล้ง’ เธอให้รู้สึกมากยิ่งกว่านี้“วันนี้เฮียขอแก้ตัวนะ” ร่างสูงว่าพลางถดตัวลงต่ำก่อนจะมุดเข้ากระโปรงสีแดงของเธอทันใดเขากดจูบลงบนเนินเนื้ออวบอูมหนึ่งครั้ง เรียวลิ้นอุ่นลากเลียลงบนกลีบเนื้อทั้งสองด้านก่อนที่มือแกร่งจะจับต้นขาเรียวขาวแล้วดันขึ้น ส่งผลให้กลีบดอกไม้ทั้งสองด้านแยกออกจากกันเผยให้เห็นติ่งเกสรสีชมพูด้านในที่กำลังชูช่อช่องทางสีสวยกลับไปประกบชิดเพราะไม่ได้มีกิจกรรมทางเพศหลายวัน ทว่ามันกำลังปลดปล่อยหยาดน้ำหวานออกมาทำให้ลำคอของเขานั้นแห้งผาก วันนั้นเขาเมาจนกินเธอไม่ถนัด ที่บอกจะแก้ตัวก็เรื่องนี้แหละ“สวยค่ะ”ชายหนุ่มจดจ้องดอกไม้งามเบื้องหน้าตาไม่กะพริบ ไม่ได้ชมเพื่อเอาใจเลยแม้แต่น้อย เพราะหนูยิ้มสวยไปหมดทั้งตัวจริง ๆ ยิ่งเธอหนีบขาด้วยความกระดากอายก็ยิ่งน่ารักไคเฉิงแลบเลียริมฝีปากแห้งผากของตน ก่อนจะเริ่มล

“อ้าวยิ้ม แม่นึกว่ายังไม่ตื่นเสียอีก”น้ำเสียงใจดีของมารดาทำให้ฝีเท้าของเด็กสาวที่หอบสมุดยาวสามเล่มใหญ่ชะงักไปเล็กน้อย ยิ้มหันมองผู้เป็นแม่ที่กำลังคุยกับลูกน้องสองคนและกำลังเตรียมเปิดร้าน ก่อนเดินเข้าไปหา“พอดีนอนต่อไม่ได้แล้วหนูเลยตื่นมาทำบัญชีร้านน่ะจ้ะ” ยิ้มหวานที่ติดจะแห้งเหือดเล็กน้อยถูกหยิบยื่นไปให้ผู้เป็นแม่ เพราะแท้จริงแล้วมีจุดประสงค์ในการตื่นมาทำบัญชีตั้งแต่ไก่โห่“บ๊ะ! ขยันแท้ลูกแม่ ตื่นแล้วก็ไปกินข้าวเช้ากันเถอะ แม่ซื้อของกินเอาไว้เยอะแยะเลย” แม่เย็นเอ่ยขึ้นอย่างภูมิใจก่อนจะเดินมาโอบไหล่ลูกสาวคนเดียวพาเดินเข้าไปในบ้านด้านยิ้มเห็นแม่ไม่ได้สงสัยก็เดินตามไปเงียบ ๆ กระทั่งถึงห้องครัวที่อยู่ด้านหลังจึงได้เห็นว่ามีอาหารเช้าที่แม่คงไปซื้อมาจากตลาดวางอยู่เต็มโต๊ะมีทั้งข้าวเหนียวหมูปิ้ง น้ำเต้าหู้ปาท่องโก๋ ข้าวต้มกุ้งเจ้าดัง ตับไก่ย่าง และอีกหลาย ๆ อย่าง ช่วงเช้าของที่บ้านเธอก็เป็นแบบนี้แม่เย็นเป็นคนเก่งงานนอกแต่ไม่เก่งงานครัวเลย เรียกว่าเกลียดเสียด้วยซ้ำเพียงแต่เมื่อก่อนที่เรายังจนอย่างไรก็ต้องทำ พอตอนนี้มีกินมีใช้แล้วแม่เธอจึงซื้อล้วน ๆไม่แตะงานครัวเลยสักอย่างยกเว้นล้างจาน“โ