All Chapters of เหนือศิรา: Chapter 31 - Chapter 40

กำลังจะเดินเข้าบ้านแต่ก็ต้องหยุดกึกเพราะสิ่งไม่มีชีวิตหลายตนยืนอยู่แถวหน้าบ้าน“เกิดอะไรขึ้น” ฉันเอ่ยถามเสียงเบาเพราะกลัวว่าคนจะได้ยิน อีกอย่างหน้าตึกมีกล้องวงจรปิดกลัวว่าคนอื่นจะเห็นว่าฉันพูดคนเดียว“ไม่มีอะไรหรอกหนูหมวย เข้าบ้านเถอะ” คุณยายบัวตองที่เคยขอให้ฉันทำบุญให้เมื่อเดือนก่อนเอ่ยบอก“เข้าบ้านไปเถอะ” นั่นลุงอัครเดชที่ฉันเคยช่วยตอนอยู่ที่โรงเรียนก็มาด้วย จำได้ว่าลุงไปเกิดแล้วไม่ใช่เหรอทำไมถึงกลับมาอีก“ไม่มีอะไรแน่นะคะ” ฉันถามอย่างไม่อยากเชื่อว่าจะไม่มีอะไร“เดี๋ยวจัดการเอง เข้าบ้านไป” เมื่อได้ยินอย่างนั้นฉันก็เดินเข้าบ้านไปอย่างมีกังวลเล็กน้อย แต่อย่างที่บอกว่าฉันคุ้นเคยกับพี่ป้าน้าอาที่เป็นผีเหล่านี้เมื่อพวกท่านบอกว่าไม่มีอะไร ฉันก็คิดว่าไม่มีอะไรโทรศัพท์มือถือในมือสั่นเพราะถึงเวลาที่ใครบางคนจะต้องโทรมาและเขาก็โทรมาตรงเวลาเหมือนเช่นทุกวัน“ค่ะ พี่เหนือ”“ยังไม่ได้ขึ้นห้องเหรอ” เขาเอ่ยถามคงเพราะเห็นฉันในชุดนักศึกษาและยืนอยู่หน้าบ้าน“เพิ่งกลับมาค่ะ กำลังจะเข้าบ้าน” ฉันเอ่ยบอกในขณะที่ล็อกประตูบ้านซึ่งเป็นประตูที่อยู่ริมตึกใหญ่ที่เป็นส่วนของร้านทอง“ทำไมกลับช้า”“ไปกินข้าวกับรุ

บทที่ 23 น้องพี่ “ไงหมอเหนือมาช้านะเนี่ย” เสียงฟ้าที่ทักทายผมก่อนใคร เพื่อนผมทั้งสี่คนนั่งรออยู่ที่โซนวีไอพีของผับดัง พวกมันชอบมาเที่ยวที่นี่ เพลงเพราะ คนที่มาที่นี่ก็หน้าตาดี“ช้าอะไรพวกมึงนัดสามทุ่ม” ผมตอบกลับดูเวลาแล้วไม่สายเลยสักนิด“ไม่เจอกันตั้งนาน เหนือของชายังหล่อเหมือนเดิมนะคะ” ชาลอตที่เวลานี้ไม่ได้ผมเกรียนเรียนรด. ดั่งเช่นเก่าก่อนนั่งเบียดผมอย่างจงใจ“ชาก็สวยมากครับ” ผมเอ่ยชมเพื่อน“ไอ้บิท มึงหัดปากดีเหมือนเหนือแบบนี้สิ”“อ้าว! คนพูดความจริงก็ว่าอีก ไอ้เหนือมันมีความรักช่วงนี้มองอะไรก็สวยหมดแหละ” คำพูดของไอ้บิทเรียกสายตาทุกคู่จ้องมาที่ผมเป็นตาเดียว“เอ๊ย! จริงเหรอเหนือ มึงมีแฟนแล้วเหรอ” มีรินที่ก่อนหน้านี้นั่งเงียบถามอย่างตกใจ“ใครวะ พวกเรารู้จักไหม” ฟ้าเองก็สงสัยเช่นกัน“รุ่นน้องโรงเรียนเก่าเรานั่นแหละ แต่ตอนนี้เขายังไม่ได้รับรักมัน” คำว่า ‘สาระแน’ เหมาะกับใครตอนนี้ผมรู้แล้วว่าคำนี้เหมาะสมกับไอ้บิทที่สุด“ใครวะเหนือ” ทุกคนต่างหันมามองหน้าผม ผมไม่ได้คิดจะปิดบังเพื่อนเลยแม้แต่น้อย แต่ไม่อยากให้เพื่อน ๆ ไปส่องน้อง กลัวน้องอึดอัด“นั่นหรือเปล่าวะเหนือ” ยังไม่ทันที่ผมจะไ

“ถ้าน้องให้พี่อยู่พี่ก็จะอยู่” พี่เหนือจับมือฉันไว้และเราสองคนก็นั่งตรงขอบเตียง“พี่แค่กลัวว่าน้อง...จะกลัวพี่” พี่เหนือบีบมือฉันทีหนึ่งก่อนจะนำมือนั้นวางไว้บนตักฉันและขยับออกห่างไม่ให้เรานั่งใกล้ชิดกันมากเกินไป“น้องนอนพักก่อนไหม เดี๋ยวพี่ไปนั่งตรงโซฟา” โซฟาสีแดงรูปทรงประหลาดนั่นพี่เหนือจะนั่งตรงนั้นทั้งคืนได้อย่างไร ไม่ได้หรอก เขาช่วยฉันไว้แต่กลับต้องลำบากเพราะฉัน“นอนด้วยกันเถอะค่ะ หนูนอนได้” ว่าแล้วฉันก็ขยับตัวไปอยู่ขอบเตียงอีกฝั่งล้มตัวลงนอนหันหน้าไปอีกฝั่ง โรงแรมนี้ทำไมกระจกเยอะขนาดนี้หรือเพราะเป็นห้องสวีต“พี่ไม่ทำอะไรน้องแน่นอน ไม่ต้องกลัวนะ” เสียงพี่เหนือดังขึ้นในขณะที่เตียงนอนอีกฝั่งยุบตัวลงจนฉันรู้สึกได้ฉันพลิกกายให้หันหน้ามาหาเขา ซึ่งเขาเองก็หันมองกันตั้งแต่ล้มตัวลงนอนแล้ว“เหมือนตอนที่เราวิดีโอคอลคุยกันเลยนะคะ” ฉันเอ่ยพร้อมทั้งยิ้ม พี่เหนือเองก็ยิ้มให้เช่นกัน“อืม เหมือนเลยแต่แบบนี้ดีกว่า” เขาสอดมือทั้งสองข้างรองใบหน้าหล่อเหลานั้นไว้ ยิ่งมองใกล้ยิ่งหล่อจนใจละลายเป็นอย่างนี้เองสินะ“พี่เหนือขอบคุณนะคะ” คงเพราะความหล่อของเขาหรือเปล่านะที่ฉันยกมือตัวเองวางไว้แก้มนุ่มที่สากน

“ฉันรู้ลิลิน รู้แต่ฉันรักเขา” รักเขาไม่ว่าเขาจะทำให้ฉันกลัวหรือเสียใจแค่ไหนสุดท้ายคนที่อยู่ในหัวใจฉันมาตลอดก็เป็นเขา เป็นพี่เหนือเพียงคนเดียว“หัวใจฉันต้องการเขา แต่ร่างกายฉันต่อต้านเขา เราไม่มีทางคบกันได้ลิลิน ไม่มีทาง” ฉันสะอื้นฮัก น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่อาจห้าม“ฉันจะลองคุยหรือคบกับคนอื่นดูบ้าง เผื่อว่ามันจะดีขึ้น” “เหมยลี่…” “มันจะดีกับฉันและดีกับเขาด้วย”“เหมยลี่...”“แต่มันเจ็บจังลิลิน เจ็บมาก ทำไมมันเจ็บจัง ฉันบอกให้เขาไปแต่พี่เหนือบอกว่าจะรอ ทำไมต้องรอ ทำไม”ฉันโผเข้ากอดลิลิน อยากกอดเขาอย่างที่กอดลิลินแบบนี้ แต่มันเป็นไปไม่ได้ ไม่ได้เลย“เหมยลี่ แกแค่ให้โอกาสตัวเอง ให้โอกาสเขา อย่าร้องเลยนะ บางทีนี่อาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดระหว่างแกกับพี่เหนือ”“ใช่มันดีกับเราทั้งคู่ แต่ฉันเจ็บลิลิน มันเจ็บมาก”“เหมยลี่ แต่มันอาจจะดี”“ใช่มันอาจจะดี” มันอาจจะดีสำหรับฉันกับเขาหนึ่งสัปดาห์ต่อมา “โอมากาเสะ รอบนี้ร้านไหนดี” เสียงพี่ราชันที่นั่งอยู่ตรงข้ามฉันกับลิลินเอ่ยถาม “ร้านเดิมก็ได้ค่ะ” เป็นลิลินที่ตอบคำถามพี่ราชัน “เหมยลี่โอเคไหมครับ” พี่ไอซ์เอ่ยถามฉัน “

บทที่ 27 ห่างกันแบบใด“ยังไงแก นี่คือเข้าใจตรงกันปะ ห่างกันแบบไหนของแก” ลิลินเอ่ยแซวฉันเมื่อเราสองคนเดินมาสั่งสปาเกตตีด้วยกัน โดยทิ้งให้พี่เหนือและพี่บิทนั่งเฝ้ากระเป๋า“ก็ไม่รู้ แกเองไม่ใช่เหรอที่เดินเข้าไปหาเขา แค่พี่บิทเรียกแกก็วิ่งไปหาเขาแล้ว” คนที่วิ่งเข้าหาเขาไม่ใช่ฉันสักหน่อยเป็นยายเพื่อนตัวดีต่างหาก“เออว่ะลืมตัว เวลาเจอคนหล่อกวักมือเรียกใจและร่างกายควบคุมไม่ได้เลย” ลิลินพูดติดตลกอย่างไม่ใส่ใจ“ฉันควรทำไงดี”“ทำตามที่ใจแกอยากทำ ใจเป็นนายกายเป็นบ่าว ใจอยากอยู่ใกล้เขาก็อยู่ไป ครั้งนี้ไม่ไหว ครั้งหน้ายังมีหวัง ดีกว่าไม่ได้ลอง พี่เหนือเขายังไม่ยอมแพ้เลย เป็นฉันโดนคนที่ชอบทำท่ากลัวขนาดนั้นไม่มาหาหรอก น่าอายจะตาย”นั่นสินะ น่าอายจะตาย...รอไม่นานสปาเกตตีแฮมพริกแห้งก็มาวางบนโต๊ะ พี่เหนือกับพี่บิทกินข้าวมันไก่แทบจะหมดจานอยู่แล้ว“น่ากินจัง” พี่เหนือเอ่ยชมเมนูในจานของฉัน“กินไหมคะ เดี๋ยวหนูแบ่งให้” ฉันยังไม่ได้ตักกินสักคำ ถ้าเขาไม่รังเกียจฉันก็แบ่งให้ได้“กิน ๆ นิดเดียวพอนะเดี๋ยวน้องไม่อิ่ม”“หนูมีสลัดโรลอีกตั้งกล่อง” ฉันม้วนเส้นสปาเกตตีส่งให้พี่เหนือเกือบครึ่งจาน นี่เป็นมื้อสองที่เราไ