All Chapters of เหนือศิรา: Chapter 21 - Chapter 30

“จะเรื่องอะไรอีก วันนี้ก็มีเรื่องเดียวแหละที่แปลก คนอะไรจะโชคดีซ้ำ โชคดีซ้อนขนาดนั้น ฉันว่านะฝีมือพี่เหนือแหง ๆ” ฉันคิดตามสิ่งที่เพื่อนพูด อาจเป็นไปได้แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ ที่แน่ ๆ ฉันไม่มีทางไปถามเขาเรื่องนี้แน่นอนเขาจะเป็นคนอยู่เบื้องหลังหรือ ใช่ ไม่ใช่เดี๋ยวก็รู้เองแต่สิ่งไม่มีชีวิตที่กำลังกินข้าวหมูกรอบนี่สิ ฉันไม่มีทางให้ใครรู้แน่นอน ถ้าให้คนอื่นรู้ทุกคนต้องว่าฉันบ้าแน่ ๆ แล้วที่อยู่ของฉันอาจต้องเปลี่ยนจากบ้านที่อาศัยอยู่ไปอยู่สวน...สวนปรุง[1]บทที่ 15 ประวัติไม่ดีถ้าเรื่องเรียนจริงจังเท่านี้ ผมคงเรียนดีกว่านี้อีก แต่เพราะไม่ได้ตั้งใจมากก็เลยไม่ได้สี่จุดศูนย์ศูนย์“มึงทำอะไร”“อ่านประวัติไอ้คนที่มาขายขนมจีบเหมยลี่”“เชี่ยเหนือ! นี่มึงจะเป็นพ่อน้องหรือวะ” ไอ้บิทขยับออกห่างผมอย่างตกใจ ไม่รู้มันจะตกใจเรื่องอะไร ก็แค่สืบประวัติไอ้พวกที่มาวอแวน้อง“กูจะเป็นผัว!”“มึงใจเย็น ๆ เหนือ เป็นคนจีบให้ได้ก่อน ตอนนี้มึงไม่ได้เป็นอะไรในชีวิตเขา” คำพูดเพื่อนยิ่งฟังยิ่งตอกย้ำ คนเราต้องทับถมกันขนาดนี้เลยเหรอ “กูเพื่อนมึง เพื่อนที่มึงมีคนเดียว”ผมย้ำสถานะของตัวเองให้มันฟัง “เห

“ไม่เอาหนูอาย” ฉันส่ายหน้าหวือ ใจไม่กล้าจริง “เวลาใส่บิกีนีไม่ต้องกังวลว่าจะมีอะไรแพลมออกมานะคะ” พี่แนนนี่ยังนำเสนอไม่หยุด “อีกอย่างคนทำก็ผู้หญิงด้วยกันค่ะ น้องเหมยลี่ใส่หน้ากากไว้ก็ได้ค่ะ จะได้ไม่อาย” “ก็ได้ค่ะ” เห็นไหมว่าฉันไม่สามารถต้านทานแรงยุของพี่เขาได้เลย เอาวะเพื่อบิกีนีต่อไปจะได้ไม่ต้องแว็กซ์ไม่ต้องใช้ครีม “อีกอย่างนะคะ ของเราสามารถทำให้ผิวขาวอมชมพูขึ้นอีกสองระดับด้วยนะคะ รับรองวิ้ง ๆ เลยค่ะ” ฉันยิ้มแห้งกับสรรพคุณที่พี่แนนนี่บรรยาย คนเราต้องให้จุดนั้นวิ้ง ๆ ด้วยเหรอ จำเป็นขนาดนั้นเลยหรือ ฉันใช้เวลาที่ชั้นสามของคลินิกจนกระทั่งหนึ่งทุ่ม จากที่แค่จะทำเลเซอร์หน้าท้อง เลยลงไปถึงน้องกีกี้ จากนั้นก็ลามมายังรักแร้ที่เคยทำไว้นานแล้ว แต่พี่เขาก็บอกว่าทำอีกก็ดีเพื่อความสว่างใส ซึ่งมันก็ไม่ได้ดำแม้แต่น้อย ในเมื่อเป็นของฟรีฉันจึงทำได้แค่พยักหน้าเท่านั้น “เสร็จแล้วใช่ไหม” เสียงคุ้นเคยเพราะเขาโทรมาสอบถามอาการทุกคืนทำฉันชะงัก ฉันยกกระเป๋าขึ้นมากอดแนบอกทันทีเมื่อเขาเดินเข้ามาในระยะประชิด “ขอโทษ” เขาขยับกายออกไปเกือบเมตรเมื่อเห็นท่าทางตกใ

เมื่อถึงคอนโดผมก็ไม่ลืมที่จะโทรสอบถามอาการของคนไข้ VVIP ที่มีเพียงหนึ่งเดียวเวลานี้“ค่ะ” รอสายไม่นานน้องก็กดรับทันที ผมยิ้มเมื่อได้ยินเสียงของน้อง“ทำอะไรอยู่” ผมไม่ได้ถามถึงอาการอย่างที่ทำเป็นประจำ วันนี้ผมอยากให้น้องรู้ว่าผมโทรมาในฐานะคนมาจีบ ไม่ใช่ในฐานะหมอ“นอนดูซีรีส์จีน”“อยากดูด้วย เปิดกล้องได้ไหม” ผมได้ยินปลายสายเงียบไปสักพักจากนั้นไม่นานผมก็เห็นจอทีวีขนาดใหญ่ซึ่งน่าจะอยู่ในห้องนอนของเธอเอง นอกจากจอทีวีผมยังเห็นปลายเท้าเล็ก ๆ เล็บเท้าตัดแต่งเรียบร้อย ไม่มีการแต่งแต้มแค่ข้อเท้าเล็ก ๆ นั่นก็ทำให้ผมใจไม่ดี“เห็นไหมคะ ให้ขยับใกล้กว่านี้ไหมคะ” เธอเอ่ยถามคงเพราะเห็นผมเงียบไปนาน“ไม่ต้องเห็นแล้ว เห็นแล้ว” ผมรีบบอกก่อนที่น้องจะเปลี่ยนองศา ถ้าให้ทายเวลานี้ผมน่าจะโดนตั้งและวางไว้ไม่ไกลจากที่น้องนอนดู“อยากให้จบเร็ว ๆ นี่มาสัปดาห์ละสองตอน กว่าจะได้ดูเกือบลงแดงตาย” น้องบ่นมาตามสาย ซึ่งผมเองก็รับฟัง ผมจัดการกับมื้อดึกของตัวเอง จากนั้นก็มานั่งดูซีรีส์คู่กับน้อง เสียดายที่เราอยู่กันคนละเตียงและคนละที่“ชอบมากเลยเหรอ”“ชอบมากเลยค่ะ อยากให้เล่นทุกวัน” น้ำเสียงของน้องเจือไปด้วยความสุขเมื่อพูด

บทที่ 19 ปวดแก้ม“ซื้อแซนด์วิชกลับไปกินดีไหมคะ เดี๋ยวหนูสั่งให้” ผมมองแซนด์วิชในมือตั้งแต่กลับมาจากคาเฟ บอกตามตรงว่าไม่กล้ากิน“เอ๊ย! ขอสักชิ้นสิหิวพอดี” เสียงนั้นทำให้ผมต้องขยับมือที่ถือแซนด์วิชหนีมือของไอ้เพื่อนชั่วทันที“ไม่ได้”“ไอ้เหนือตั้งสองชิ้นแบ่งกูสักชิ้นสิ” ในห้องพักแพทย์ที่เหลือกันเพียงสองคนทำให้ไอ้บิทมันกล้าหน้าด้านหน้าทน“ไม่ได้ อันนี้น้องสั่งให้กู”“ทุกทีใครให้อะไรมามึงก็แบ่งกู นี่น้องที่ไหนให้มึงถึงได้หวงขนาดนี้...อย่าบอกนะ”“เออ เหมยลี่ให้กูมา”“เชี่ย! ได้กันแล้วเหรอ”“ไอ้ห่า ใครจะแรดเหมือนมึง” ผมยกเท้าถีบเก้าอี้มันออกห่าง พร้อมทั้งด่ามันไปด้วยหนึ่งคำ“มึงไงแรดเหมือนกู คนเราไม่เหมือนกันเป็นเพื่อนกันไม่ได้หรอกเหนือ ว่าแต่น้องเขาส่งข้าวส่งน้ำมึงแล้วเหรอ”“น้องเขาแค่แวะมา ก็เลยสั่งแซนด์วิชให้กู น้องเขาเป็นห่วงกูแหละ มึงมองออกไหม” ผมพูดกับมันแต่ยิ้มกับแซนด์วิช“อืม เป็นเอามาก”“น้องเหรอ”“มึงนั่นแหละไอ้เหนือ เขาแค่ซื้อแซนด์วิชให้ เขาไม่ได้มีใจ แซนด์วิชอันละห้าสิบห้าบาท มึงอย่ามโน”“เขาแค่สั่งให้ กูจ่ายเงินเอง” ผมแก้ความเข้าใจผิดของเพื่อน“แค่สั่งให้ ถุย! กูนึกว่าเขาซื้อให

“พี่ก็เลยหายโกรธหนูตอนรู้ว่าเฮียมังกรไม่ใช่แฟนหนู”“เปล่า ๆ จริง ๆ แล้วพี่สำนึกผิดได้ตั้งแต่ทำกับเราแบบนั้นตั้งแต่สองสามวันแล้ว ถึงเราจะเป็นแฟนกับใครหรือไม่เป็นพี่ก็ไม่ควรคุกคามเราแบบนั้น พี่รอขอโทษเราที่คลินิก ที่โรงเรียน”ฉันยิ้มกับสิ่งที่เขาพูด ได้ฟังแบบนี้หัวใจก็รู้สึกดีขึ้นอีก ไม่ใช่แค่ฉันที่เจ็บปวดกับเรื่องที่เกิดขึ้น เขาเองก็คงเจ็บปวดไม่แพ้กัน พี่เหนือที่ฉันรู้จักตลอดหลายเดือนอบอุ่นใจดี“วันนี้พี่ได้คะแนนเพิ่ม หนูกลัวพี่ลดลงนิดหนึ่ง”“ขอบคุณครับ แค่เรายอมคุยกับพี่อีก พี่ก็ดีใจแล้ว” ท่าทางเจียมเนื้อเจียมตัวและน่าสงสารแบบนั้นเขาไปฝึกมาจากไหนกันนะ ทำไม ฉันถึงได้รู้สึกสงสารเขาอย่างที่ไม่ควรจะสงสารเหมยลี่...เธอจะโดนหลอกซ้ำสองหรือเปล่า “พี่มาจีบหนู พี่ไม่มีแฟนเหรอ”“ไม่มี ก็รอเราไง” คำตอบเขาทำให้หน้าฉันร้อนราวกับโดนของร้อนทาบ นี่มันอะไรกันเนี่ยยายเหมยลี่ ไหนบอกว่ากลัวเขาไง พอเขาหยอดทำไมแกเป็นแบบนี้“ง่วงนอนแล้วค่ะ วางนะคะ”“ครับ ฝันดีนะครับ” เขาวางสายไปแล้ว แต่หัวใจของฉันยังเต้นแรงไม่หยุดบ่ายสามของวันอาทิตย์ ทันทีที่ฉันเดินเข้าคลินิกใบหน้าหล่อเหลาของคนคุ้นเคยที่คุยกันทางโ