All Chapters of ชุมนุมผี "ศรัทธานำทาง แต่ความกลัวนำหน้า": Chapter 11 - Chapter 19

บรรยากาศภายในห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์วรโชติเข้าสู่ภาวะสงครามเต็มรูปแบบ แสงสีขาวจากพู่กันของ ไค ปะทะกับโซ่เลือดสีดำของเจ้าสัวจนเกิดเสียงดังเปรี๊ยะราวกับไฟฟ้าลัดวงจร ความอึดอัดที่เคยเป็นเพียงความรู้สึก บัดนี้มันกลายเป็นแรงกดดันทางกายภาพที่ทำให้กำแพงห้องเริ่มปริร้าว กลิ่นคาวเลือดในอากาศเข้มข้นจน ธาม รู้สึกเหมือนกำลังหายใจเอาน้ำเหล็กเข้าไปในปอด ​"พวกมึง... ล้อมวงกันไว้!" พีท ตะโกนก้อง เขาคว้าเชิงเทียนทองเหลืองหนักๆ มาถือไว้เป็นอาวุธ "กวี! มึงดูหาจุดอ่อนของไอ้เจ้าสัวนี่สิ สัมผัสของมึงเห็นอะไรบ้าง!" ​กวี ขยับแว่นที่เริ่มพร่ามัวเพราะไอเลือด สัมผัสที่ 2 ของเขาพยายามมองทะลุผ่านร่างที่ดูหนุ่มแน่นของเจ้าสัว "มันไม่มีหัวใจ! พีท... ไอ้เจ้าสัวนั่นมันไม่มีสัญญาณชีพจร สิ่งที่หล่อเลี้ยงร่างมันอยู่คือ 'เส้นเลือดสีดำ' ที่โยงใยมาจากภาพวาดขนาดใหญ่หลังระเบียงนั่น! ภาพนั่นคือหัวใจของคฤหาสน์นี้!" ​"งั้นเป้าหมายคือภาพวาดนั่นสินะ!" มีน ร้องบอกพลางสาดน้ำมนต์ผสมสารส้มใส่กลุ่มมือผีที่พยายามจะตะเกียกตะกายออกมาจากพื้นพรม "ธาม! เปิดทางให้ไคที!" ​"เออ! รู้แล้วว้อย!" ธาม กัดฟันสู้ เขาชูกางเขนเหล็กขึ้นระดับอก แสงสีทอง

หลังจากจัดการ ผอ. ชัยชนะ และทำลายห้องใต้ดินหอประชุมไปได้ไม่ถึงสัปดาห์ แก๊งชุมนุมผีควรจะได้พักผ่อนอย่างสงบ แต่เหมือนโชคชะตา (และความซวยของธาม) จะไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้น ​จดหมายปริศนาฉบับใหม่ไม่ได้มาในซองหรูหรา แต่มันมาในรูปของ "ขวดโหลแก้วที่มีทรายและเศษเปลือกหอย" วางอยู่หน้าบ้านของ ธาม พร้อมข้อความสั้นๆ ที่เขียนด้วยลายมือสั่นๆ บนกระดาษเปื่อยๆ ว่า: ​"ช่วยพวกเราด้วย... ก่อนที่น้ำจะขึ้นสูงกว่าหัว" ​"กูว่าแล้ว... ชีวิตกูมันสงบได้ไม่เกินสามวันจริงๆ" ธาม บ่นพลางยกขวดโหลขึ้นมาดม สัมผัสที่ 1 ของเขาทำงานทันที "กลิ่นน้ำมันดิน... กลิ่นปลาเน่า... และกลิ่น 'ความเหงา' ที่รุนแรงมาก พวกมึงดมนี่ดิ กลิ่นมันเหมือนคนถูกทิ้งให้ตายกลางทะเลมานับสิบปี" ​"อย่าเอามาใกล้จมูกกู!" พีท ผลักขวดโหลออก "แต่กูเห็นด้วยกับธามนะ บรรยากาศรอบๆ ขวดนี่มันดูหม่นหมองแปลกๆ" ​ไค เดินเข้ามาแตะที่ขวดโหล สัมผัสที่ 7 ของเขาทำให้เขาเห็นภาพนิมิตวูบหนึ่ง เป็นภาพหมู่บ้านชาวประมงที่ตั้งอยู่บนป่าชายเลน แต่ที่น่าประหลาดคือ บ้านทุกหลังถูกสร้างให้หันหน้าเข้าหา "บ่อน้ำวน" กลางหมู่บ้าน แทนที่จะหันออกสู่ทะเล ​"หมู่บ้านมัจฉาหลับ..." ไคพึมพำ "

เรือหางยาวลำเดิมแล่นฝ่าคลื่นลมแรงออกสู่ทะเลลึก แสงไฟจากตัวเมืองระนองค่อยๆ ลับตาไป เหลือเพียงความมืดมิดของท้องทะเลที่ดูเหมือนจะกลืนกินทุกอย่างที่ขวางหน้า ธาม นั่งกอดกางเขนเหล็กอันใหม่ไว้แน่น กลิ่นไอเกลือที่พัดเข้าปะทะหน้าทำให้เขาได้รับรู้ถึงความกดดันที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ​"พวกมึง... กลิ่นน้ำทะเลตรงนี้มันไม่ได้มีแค่เกลือว่ะ" ธาม พึมพำ สัมผัสที่ 1 ของเขาทำงานอย่างหนัก "มันมีกลิ่นของ 'เหล็กที่ขึ้นสนิม' และกลิ่น 'เนื้อไหม้' จางๆ ลอยมาจากใต้คลื่น" ​"ตามแผนที่ของพ่อไค คุกใต้ทะเลไม่ได้อยู่บนเกาะ แต่อยู่ใต้เกาะร้างที่ชื่อ 'เกาะตาบอด' " พีท กางแผนที่แผ่นเก่าที่ไคได้มา "มันคือคุกที่สร้างขึ้นเพื่อกักขังคนที่ขัดขวางผลประโยชน์ของสมาคมนกฮูกตาบอด โดยใช้พิธีกรรมทางน้ำสะกดไว้ไม่ให้วิญญาณไปผุดไปเกิด" ​กวี ชะโงกหน้ามองลงไปใต้น้ำ สัมผัสที่ 2 ของเขาเห็นแสงสีฟ้าหม่นๆ วนเวียนอยู่ใต้ท้องเรือ "มันคือ 'วิญญาณสัมภเวสีใต้น้ำ' พวกเขาถูกผูกติดไว้กับเสาเข็มของคุกใต้ทะเลนั่น เพื่อเป็นยามเฝ้าระวังไม่ให้ใครเข้าใกล้" ​"พี่ๆ คะ..." บับเบิ้ล พูดขึ้นพลางกลืนน้ำลายอึกใหญ่ "รสชาติอากาศตอนนี้มัน 'เผ็ดร้อน' มากเลยค่ะ เหมื

แสงอรุณเหนือท้องทะเลระนองควรจะเป็นสัญลักษณ์ของการเริ่มต้นใหม่ที่สดใส แต่สำหรับแก๊งชุมนุมผีทั้ง 7 ความสว่างของดวงอาทิตย์กลับเผยให้เห็นรอยแผลและความจริงที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม พวกเขากลับถึงฝั่งท่ามกลางสายตาหวาดระแวงของชาวบ้านบางส่วนที่ยังคงเป็นสายสืบให้กับสมาคมนกฮูกตาบอด ​"พวกมึงดูนี่..." กวี พูดขึ้นขณะที่พวกเขานั่งพักอยู่ที่ศาลาริมน้ำเก่าๆ เขายื่นโทรศัพท์ที่ถ่ายภาพหลังคอของ รองผู้ว่าฯ พงษ์ศักดิ์ ก่อนที่คุกจะถล่มให้ทุกคนดู "ตอนที่อาคมมันเสื่อม รอยสักรูปนกฮูกที่หลังคอเขามันไม่ได้จางหายไปเฉยๆ แต่มัน 'ดิ้น' ได้เหมือนสิ่งมีชีวิต แล้วมันก็ชอนไชเข้าไปในผิวหนังหายไปทางกระดูกสันหลังว่ะ" ​"รอยสักกินคนเหรอ?" ธาม ขนลุกซู่พลางเอามือลูบหลังคอตัวเองเช็กดูว่ามีอะไรแปลกปลอมไหม "กูว่าแล้ว... สมาคมนี้มันไม่ได้ใช้แค่ผี แต่มันใช้ 'คำสาปสด' ที่ฝังอยู่ในตัวคนเป็นๆ เลยนี่หว่า" ​"รอยสักนั่นคือ 'พันธสัญญาเลือด' " ไค พูดเสริมด้วยเสียงที่แหบพร่า พู่กันของพ่อในกระเป๋าเขาสั่นเบาๆ ราวกับจะเตือนภัย "พ่อเคยบอกว่า ผู้นำสูงสุดของสมาคมจะถือ 'แม่พิมพ์' ของรอยสักนี้ไว้ ใครก็ตามที่เซ็นชื่อรับเงินหรืออำนาจจากมัน จะถู

รอยยิ้มจากการฉลองหมูกระทะของแก๊งชุมนุมผีจางหายไปในพริบตา เมื่อพวกเขาพบว่าที่หน้าห้องชมรมมีรถสีดำคันหรูติดฟิล์มมืดสนิทจอดรออยู่ ชายชุดสูทสิบคนยืนเรียงรายราวกับกองทัพ และคนที่ก้าวลงมาจากรถคือ "คุณหญิงพรรณราย" ประธานมูลนิธิการศึกษาชื่อดังของประเทศ ผู้ที่เคยมามอบทุนการศึกษาให้โรงเรียนบ่อยๆ และเป็นคนที่ทุกคนในจังหวัดให้ความเคารพ ​"พวกมึง... กลิ่นน้ำหอมราคาแพงนี่มันซ่อนกลิ่นเน่าของ 'ศพพันปี' ไว้ชัดมาก" ธาม กระซิบ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความรื่นเริงเป็นความระมัดระวังสูงสุด สัมผัสที่ 1 ของเขาแจ้งเตือนว่านี่คือ "ของจริง" ที่เหนือกว่าผู้ว่าฯ หลายเท่า ​"ฉันมาเพื่อขอบคุณที่พวกเธอช่วยกวาดล้าง 'ขยะ' ในระนองให้" คุณหญิงพรรณรายยิ้ม แต่ออร่ารอบตัวเธอที่เป็นสีดำทะมึนทำให้ กวี ต้องเบือนหน้าหนีด้วยความเจ็บตา "แต่ของเล่นของสมาคมนกฮูกตาบอดชิ้นสุดท้าย... มันอยู่ที่ 'หอจดหมายเหตุแห่งชาติ' ที่กรุงเทพฯ และถ้าพวกเธออยากจบเรื่องนี้อย่างถาวร ก็ต้องกล้าไปพบกับ 'ท่านประธาน' ตัวจริง" ​ทั้ง 7 คนตัดสินใจออกเดินทางเข้าสู่กรุงเทพฯ ทันที ภายใต้การนำของ พีท ที่เริ่มรู้ตัวว่าศึกนี้ใหญ่เกินกว่าเด็กมัธยมทั่วไปจะรับมือได้ เม