ชุมนุมผี "ศรัทธานำทาง แต่ความกลัวนำหน้า"

ท่ามกลางแสงอาทิตย์สีส้มสลัวที่กำลังจะลับขอบฟ้าหลังอาคารเรียนไม้เก่าแก่ของโรงเรียนมัธยมประจำจังหวัด ความเงียบเชียบที่ควรจะเป็นเวลาเลิกเรียนกลับถูกแทนที่ด้วยความอึดอัดที่มองไม่เห็น บรรยากาศในทางเดินยาวเหยียดดูราวกับจะบีบอัดเข้าหากัน ทุกอย่างดูเป็นปกติ... ยกเว้นเพียงห้องชมรมเล็กๆ ที่มุมตึก ซึ่งมีป้ายไม้กระดำกระด่างแขวนไว้ว่า “ชุมนุมผี”

​“กูบอกแล้วไงว่าอย่าท้า! พระเจ้าไม่ได้สร้างปากมึงมาเพื่อให้มึงเอาไปแกว่งหาเท้าผีนะไอ้ธาม!”

​เสียงตะโกนของ พีท สมาชิกสายกวนประจำกลุ่มดังแหวกความเงียบ เขากำลังยืนกอดอก พิงผนังห้องชมรมที่เต็มไปด้วยเศษขนมของ บับเบิ้ล สายตาของเขาจ้องมองไปที่หัวหน้าแก๊งอย่าง ธาม ที่ตอนนี้กำลังทำหน้าเหมือนคนจะร้องไห้ แต่ปากยังเก่งอยู่

​“กูไม่ได้ท้า! กูแค่บอกว่า... ถ้าผีนักเรียนที่ฆ่าตัวตายคนนั้นมีจริง ก็ออกมาให้เห็นสิ จะได้รู้ว่าพระเจ้าจะคุ้มครองเราไหม” ธามตอบเสียงสั่น พลางกระชับกางเขนอันเบ้อเริ่มที่แขวนอยู่ที่คอจนมันเกือบจะรัดคอตัวเองเสียตายก่อนผีมา

​“แล้วเป็นไงล่ะ...” กวี หนุ่มแว่นผู้เงียบขรึมพูดขึ้นสั้นๆ เขาขยับแว่นสายตาหนึ่งครั้ง ก่อนจะมองจ้องไปที่มุมห้องมืดๆ ที่ไม่มีใครกล้ามอง “มึงท้าปุ๊บ กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ก็ลอยมาปั๊บ... แถมตอนนี้ กูก็เห็น ‘เขา’ นั่งอยู่บนตู้ล็อกเกอร์ข้างหลังมึงด้วย”

​ธามชะงักกึก ใบหน้าที่เคยพยายามทำตัวเป็นนักเลงคริสต์สายลุยซีดเผือดลงทันทีภายในเวลาไม่ถึงวินาที เขารู้สึกได้ถึงของเหลวอุ่นๆ ที่เริ่มซึมออกมาจากกางเกงสแล็กนักเรียนสีน้ำเงินเข้ม

​ฉ่า...

​“ไอ้ธาม! มึง... มึงฉี่ราดอีกแล้วเหรอ!” มีน สาวแกร่งประจำกลุ่มตะโกนขึ้นพร้อมกับกระโดดหนีไปอีกทาง เธอคว้าคัมภีร์ใบเล่มเล็กในกระเป๋าเสื้อขึ้นมาถือไว้มั่น แต่ไม่ได้เอาไว้สวดนะ... เธอเอาไว้เตรียมฟาดถ้ามีอะไรพุ่งออกมาจริงๆ

​“มัน... มันเป็นปฏิกิริยาทางร่างกายว้อย!” ธามเถียงเสียงหลง พลางกุมมืออธิษฐานรัวๆ “ข้าแต่พระเจ้า... ลูกไม่ได้ตั้งใจ ลูกแค่ตื่นเต้น... อึ้ก! กลิ่นมันแรงขึ้นแล้ว กลิ่นธูป! กลิ่นธูปปนกลิ่นน้ำเน่า!”

สัมผัสที่ 1: การได้กลิ่น ของธามเริ่มทำงานอย่างบ้าคลั่ง มันไม่ใช่แค่กลิ่นธรรมดา แต่มันเป็นกลิ่นที่บ่งบอกถึงความตายที่เพิ่งเกิดขึ้นสดๆ ร้อนๆ กลิ่นที่เหม็นอับจนอยากจะอาเจียน

​ในขณะที่ทุกคนกำลังชุลมุน โจชัว หนุ่มใสซื่อผู้ศรัทธาแรงกล้ากลับหลับตานิ่ง พนมมือขึ้นเหนืออก เขาไม่ได้ขยับหนีไปไหน แต่กลับพึมพำบทอธิษฐานเบาๆ “ขอพระวิญญาณบริสุทธิ์สถิตอยู่กับเรา... อย่าให้ความกลัวครอบงำ...”

​“โจชัว... เลิกสวดก่อน ดูเท้าตัวเองด้วย!” บับเบิ้ลที่กำลังเคี้ยวเลย์รสสาหร่ายรัวๆ ด้วยความประหม่าสะกิดไหล่เขาพัลวัน “สัมผัสที่ 5 (การสัมผัส) ของนายทำงานหรือยัง? ฉัน... ฉันรู้สึกเหมือนมีรสเลือดในปากเลย!”

​บับเบิ้ลพยายามจะกลืนขนมลงคอ แต่มันกลับขมปร่าและคาวคลุ้งเหมือนเหล็กที่เป็นสนิม นี่คืออาการของเธอทุกครั้งที่มีวิญญาณอาฆาตอยู่ใกล้ในระยะไม่เกิน 5 เมตร

​“ทุกคน... เงียบก่อน” ไค หนุ่มมาดเซอร์สายอาร์ตที่นั่งเงียบมาตลอดเดินไปที่โต๊ะกลางห้อง เขาหยิบกระเป๋านักเรียนใบหนึ่งที่ถูกทิ้งไว้ในที่เกิดเหตุ (ซึ่งพวกเขาแอบจิ๊กมาจากที่กั้นเขตสีเหลืองของตำรวจ) เขาค่อยๆ วางมือลงบนกระเป๋าใบนั้น

​สัมผัสที่ 7: Psychometry ของไคทำงานทันที แสงสีส้มในห้องชมรมดูเหมือนจะวูบดับลงในสายตาของเขา ภาพเหตุการณ์บางอย่างเริ่มไหลวนเข้ามาในหัวเหมือนแผ่นฟิล์มที่ชำรุด

​เขามองเห็นเด็กสาวคนหนึ่ง ร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่บนดาดฟ้า... เธอกำลังพึมพำอะไรบางอย่างกับสิ่งที่มองไม่เห็น เธอบอกว่าถ้าเธอสมหวัง เธอจะให้ทุกอย่าง... แต่พอเธอได้สิ่งที่ต้องการ เธอกลับไม่ทำตามสัญญา เธอกลัว... และความกลัวนั้นเองที่ลากเธอลงจากตึก

​ไคลืมตาขึ้น เหงื่อกาฬไหลอาบแก้ม “เธอไม่ได้อยากตาย... เธอถูก ‘บางอย่าง’ บังคับให้ตายเพราะเธอแก้บนไม่สำเร็จ”

​ความเงียบเข้าปกคลุมห้องชมรมชุมนุมผีทันที ลมแรงปะทะเข้ากับหน้าต่างจนบานหน้าต่างไม้สั่นกราว ปัง! ปัง! ปัง!

​“แล้วทำไมเราต้องมาสืบเรื่องนี้ด้วยวะ” พีทถามพลางมองไปที่ทางเดินมืดๆ นอกห้อง “ถ้าพระเจ้าบอกว่าคนตายไปอยู่กับพระองค์แล้ว แล้วนี่คือตัวอะไรที่กวีนั่งจ้องอยู่?”

​“นั่นไม่ใช่พระเจ้าส่งมาแน่ๆ” กวีตอบน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความอึดอัด “เพราะที่กูเห็น... มันไม่มีลูกตา และมันกำลังเอานิ้วชี้มาที่พวกเราทุกคน... ทีละคน...”

​ทันใดนั้น แสงไฟนีออนดวงเดียวในห้องชมรมก็กระพริบถี่ๆ ก่อนจะดับวูบลง!

​“พระเจ้าช่วย! กางเขนกูหายไปไหน!” เสียงธามตะโกนก้องในความมืด พร้อมกับเสียงโครมครามเหมือนคนสะดุดถังขยะ “ใครเหยียบฉี่กูวะ! ลื่นโว้ย!”

​“กูเอง! ไอ้ธาม มึงล้างพื้นพรุ่งนี้เลยนะ!” เสียงมีนด่ากลับมา แต่แล้วเสียงด่าของเธอก็เปลี่ยนเป็นเสียงกรีดร้องสั้นๆ เมื่อมีมือเย็นเฉียบที่ไม่ใช่ของเพื่อนในกลุ่มมาจับที่ข้อเท้าของเธอ

​“ทุกคน! จับมือกันไว้!” โจชัวตะโกนสู้เสียงลม “อย่าให้ความมืดแยกเราออกจากกัน! อธิษฐาน!”

​แต่ในจังหวะที่ทุกคนพยายามควานหามือกันและกันท่ามกลางความมืดมิด มีเพียงเสียงกระซิบหนึ่งที่ดังขึ้นข้างหูของกวี... เสียงนั้นเยือกเย็นและแหบพร่าจนหัวใจเกือบหยุดเต้น

​“สัญ-ญา-ต้อง-เป็น-สัญ-ญา...”

​แสงไฟติดพรึบขึ้นมาอีกครั้ง แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องหยุดหายใจไม่ใช่ผีร้ายที่ยืนอยู่กลางห้อง... แต่เป็นความจริงที่ว่า บับเบิ้ล หายไปแล้ว! เหลือเพียงซองขนมที่หล่นอยู่บนพื้น และรอยเท้าเปื้อนเลือดสีดำสนิทที่เดินมุ่งหน้าไปยังดาดฟ้าของอาคารเรียน

​“บับเบิ้ล!” ธามตะโกนลั่น ความขี้ขลาดเมื่อครู่หายไปแทนที่ด้วยความตื่นตระหนก “ไอ้กวี! มึงเห็นน้องไหม! มันไปทางไหน!”

​กวีสั่นไปทั้งตัว นิ้วที่สั่นเทาระบุไปที่เพดานห้อง “น้อง... น้องไม่ได้ไปตามทางเดิน แต่น้องถูกลากขึ้นไปทางเพดาน... พีท! มึงมีลางสังหรณ์อะไรบ้างไหม!”

​พีทกุมท้ายทอยที่เย็นจัดจนปวดร้าว “ลางสังหรณ์ของกูบอกว่า... ถ้าคืนนี้เราแก้บนให้ผีคนนั้นไม่ได้... เราจะเสียเพื่อนไปตลอดกาล”

​ทั้ง 6 คนยืนอึดอัดอยู่กลางห้องชมรม ความกดดันบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก โรงเรียนที่พวกเขาเคยคิดว่าปลอดภัยกลับกลายเป็นกรงขังมืดมิดที่เต็มไปด้วยวิญญาณอาฆาต

​“ไป...” ธามพูดเสียงหนักแน่น มือขวากำกางเขนที่หาเจอแล้วไว้มั่น แม้ขากางเกงจะยังเปียกชุ่มไปด้วยฉี่ แต่แววตาของเขาเปลี่ยนไป “เราจะไปช่วยบับเบิ้ล ใครตายกูไม่รู้ แต่เพื่อนกูต้องรอด!”

​มิตรภาพที่ไม่มีความรักเข้ามาเกี่ยวพัน แต่มีความตายเป็นเดิมพันกำลังจะเริ่มต้นขึ้น แก๊งชุมนุมผีเดินออกจากห้องชมรมมุ่งหน้าสู่ความมืดมิดของอาคารอาถรรพ์ โดยไม่รู้เลยว่า... สิ่งที่รออยู่บนดาดฟ้านั้น ไม่ใช่แค่ผีนักเรียนสาว แต่มันคือ ‘บางอย่าง’ ที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น... บางอย่างที่พร้อมจะกัดกินศรัทธาของพวกเขาให้เหลือเพียงความว่างเปล่า