تسجيل الدخولsa lahat ng paraan.
Lumabas ako at nakita kong nakatayo pa rin si Daniel. Parang inaayos niya ang kurbata niya, pero mahigit kalahating oras na siyang ganu'n, kaya malamang ay nagkukunwari lang siya. Humaraap ako sa salamin at nakita ko ang malaking hiwa sa gilid ng leeg ko. Bumuntong-hininga ako. "Magpapalit na lang ako," sabi ko, at akmang aalis na ako nang bigla niya akong hilahin palapit at niyakap. "Ako ang magtatago ng mga pSumigaw si James at bumagsak sa sahig nang dumating ang mga pulis at mga tauhang medikal. Hanggang ngayon, ang atensyon ng lahat ay nakatuon sa amin at nakita nila ang madugong pangyayaring naganap. Tila hindi sila nag-aksaya ng oras at agad na tumawag ng tulong. Tiningnan ko si Daniel. "A-Ayos lang ako," sabi niya. "Ayos lang ba talaga? Parang hindi naman," sagot ko. "Sino ba ang nagtatanong ng opinyon mo?" matigas niyang sabi. Ganyan talaga siya, kahit na nabaril na. "Hindi mahalaga. Nandito na naman ang doktor. Magiging maayos ka rin," sabi ko. Tumango lang siya at dinala na siya ng mga doktor. "Manatili na lang po kayo sa labas, ginang," sabi ng doktor. Naiwan akong nakatayo habang dinala nila siya sa loob ng silid-opera. Wala akong magagawa... isinakripisyo niya ang buhay niya para sa akin? Para sa babaeng kinasu
"TAMA NA!!" sigaw ko, at nakita ko siyang ngumisi lang. Lumapit siya sa tenga ko. "Tawagin mo ang asawa mo, hindi ba?" bulong niya. "DANIEL!!" sigaw ko, pero walang sagot. "Daniel... iligtas mo ako..." bulong ko nang lalo siyang dumikit sa akin. Idinilat ko ang mga mata ko at nakita ko si Daniel na nakatayo sa malayo. Gusto ko siyang tawagin, sumigaw ako palapit sa kanya. Pero hindi niya ako pinakinggan. Sinundan ng lalaki ang tingin ko at nakita rin si Daniel. Ngumisi siya, at sa sandaling iyon, lumingon si Daniel at nakita kami. Kahit sa malayo, kitang-kita ko ang galit sa mukha niya. Lumapit siya sa akin at huminto mismo sa harapan ko. Bigla akong binitawan ng lalaki at nagkunwaring hindi nakita si Daniel. "Pasensya na, pero may asawa ka naman. Huwag mo akong pilitan!" sabi niya. Hindi ako makapaniwala! Ginawa ba niya talaga 'yon...? Lalong lumali
sa lahat ng paraan. Lumabas ako at nakita kong nakatayo pa rin si Daniel. Parang inaayos niya ang kurbata niya, pero mahigit kalahating oras na siyang ganu'n, kaya malamang ay nagkukunwari lang siya. Humaraap ako sa salamin at nakita ko ang malaking hiwa sa gilid ng leeg ko. Bumuntong-hininga ako. "Magpapalit na lang ako," sabi ko, at akmang aalis na ako nang bigla niya akong hilahin palapit at niyakap. "Ako ang magtatago ng mga peklat mo," sabi niya. "Hah?" gulat kong tanong. "Ilang damit pa ba ang papalitan mo?" ".... Sa tingin ko, hahanap ako ng perpektong damit na tatakpan ang lahat ng peklat." Binitawan niya ako at bumuntong-hininga. "Takpan mo gamit ang concealer." "P-Pero sabi mo... ayaw na ayaw mo kapag tinatakpan ko 'yon gamit ang concealer..." "Ako lang naman ang may karapatang magsabi k
Hindi ko ito masasabi kay Kaitlyn. Kailangan ko siyang makita sa ibang lugar. Sa lugar na hindi niya alam. Pinatay ko na ang alarm clock niya at sinabi ko kay Amanda na sabihin sa kanya na hindi siya kailangang pumasok sa trabaho ngayon. Pumunta ako sa opisina at nagsimulang magtrabaho. Maya-maya, may kumatok at pinapasok ko ang tao. "Mr. Sullivan," bati niya. Tumingala ako at nakita ko si Avril. "Ah, Miss Avril. Mabuti at nakarating ka," sabi ko. "Oo," sagot niya. "Ayos lang ba si Kaitlyn?" "Ayos na ayos..." "Mabuti naman." Tumango ako at sinenyasan siyang umupo. "May problema ba?" tanong niya. "Kailangan ko ng tulong mo. Doktor ka naman," sabi ko. "Sige. Anong sakit?" "PTSD." Pananaw ni Kaitlyn Nagising ako at tumingin sa orasan. Gago. Alas-ot
Sa Gilid Pumasok siya at dumiretso sa banyo. Nakatulala lang ako sa higa, hindi alam ang gagawin. Makalipas ang kalahating oras, lumabas siya. Pinatutuyo niya ang buhok. Ibinato niya ang tuwalya at humiga sa aking tabi. Lalo akong umusog sa dulo ng kama, kahit alam kong wala naman akong matatakbuhan. Tinitigan niya ako saglit, at nakayuko lang ako habang nakatingin sa paa ko, pinipigilan ang luhang gustong tumulo. Bumuntong-hininga siya at pumikit. Pinagmasdan ko siya. Hindi naman siya mukhang taong gagawa ng marahas at mababang bagay—pero sabi nga nila, hindi laging tumpak ang panlabas na anyo. Nagmulat siya ng mata, at mabilis akong pumikit. Ramdam ko ang titig niya sa akin. Pagpipikit naman niya, saka ako nagmumulat. Ganoon ang nangyari, tila pareho kaming nagtatago sa tingin ng isa’t isa. Alas-dos na ng madaling araw. Wala sa amin ang nakakatulog.
"Sinasabing maswerte ako dahil sa'yo Habang tinatabunan mo ako ng inumin para tumahimik Nagkukunwaring pag-ibig ang lahat ng ito At tumatango lang ako, parang 'yun ang dapat (Ito ba ang gusto mo?) Pero sa likod ng saradong pinto, digmaan ang meron tayo Hindi ko alam kung bakit ko ito ginagawa Pero huli na, oo huli na ang lahat Wala nang gumagana Nangangako, hinding-hindi tayo makakalabas nang buhay Dahil nakagapos tayo sa bahay na nasusunog Nakagapos sa bahay na nasusunog Sinubukang iligtas tayong dalawa, pero pinanood mo lang kaming mamatay Nakakulong sa loob ng bahay na nasusunog Hindi mo ako hahayaang lumabas Bakit ba kailangan mong maging ganyan kalupit? Naglalaro ka lang para matalo Lahat, ginawa







