All Chapters of เมียรอวันหย่า: Chapter 11 - Chapter 16

ห้องนอนขนาดใหญ่ในบ้านสีขาวแสนอบอุ่น ตกแต่งสไตล์มินิมอล เน้นโทนสีขาวครีม เตียงนอนขนาดคิงไซซ์ปูด้วยผ้าสีครีมสะอาดตา หลายคืนที่ผ่านมามีแค่เพียงตะวันผู้เป็นภรรยาที่นอนคนเดียว แต่วันนี้กลับมีสามีของเธอย้ายเข้ามาอยู่ร่วมชายคาเดียวกัน “นอนด้วยกันไหมคะ” เพียงตะวันเอ่ยถามคนตัวสูงที่เพิ่งเสร็จจากการอาบน้ำ ท่อนบนไร้อาภรณ์ปกปิด หยดน้ำบางส่วนยังเกาะอยู่ตามแผ่นอกกว้าง ไหลลงมาตามร่องของแนวกล้ามเนื้อที่ปรากฏบนหน้าท้องขาวเนียน ผ้าเช็ดตัวสีขาวพันรอบเอวปกปิดส่วนสงวน ช่างเป็นภาพที่ชวนให้หลงใหลราวกับประติมากรรมของศิลปินชั้นเอก ทำเอาคนที่นั่งรออยู่อีกฝั่งของเตียงใจเต้นไม่เป็นจังหวะ “จ้องขนาดนี้พี่ก็อายเป็นนะ” คนตัวโตยกมือขึ้นมาปิดหน้าอกอันเปลือยเปล่า ท่าทางที่ทำเป็นเหนียมอายทำให้เพียงตะวันขำพรืดออกมา เธอไม่คิดว่าจะเห็นเขาในมุมนี้ด้วยซ้ำ “ก็พี่ปราชญ์หล่อนี่คะ” เพียงตะวันชมเขาจากใจ เป็นหุ่นในฝันของใครหลายคนเลยก็ว่าได้ กล้ามหน้าท้องที่ไม่ชัดมากเหมือนนักกีฬาเพาะกายเรียงตัวกันอย่างสวยงามราวกับจับวาง หากไม่มีวินัยคงรักษาหุ่นแบบนี้ไว้ไม่ได้แน่

หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้น เพียงตะวันก็ไม่ได้รับคำอธิบายเพิ่มเติมจากผู้เป็นสามี เธอไม่กล้าแม้แต่จะถามออกไปว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกันแน่ “ดาวชวนดูหนัง จะไปดีไหมครับ” เพียงตะวันหยุดมือที่กำลังหั่นหัวหอมก่อนจะหันไปที่ต้นทางของเสียง ปราชญ์ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นจนถึงข้อศอกรินน้ำใส่แก้ว มือหนายกแก้วขึ้นดื่มจนของเหลวไร้สีพร่องไปครึ่งแก้ว สายตาจับจ้องมาที่ภรรยาตัวน้อยที่สวมผ้ากันเปื้อนสีชมพูลายกระต่าย “พี่ปราชญ์ไปได้เลยค่ะ ไม่ต้องถามตะวันก็ได้” เธอตอบออกไปเสียงเรียบ มือบางยกขึ้นมาปาดน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ “พี่ชวนครับ” รู้ตัวอีกทีใบหน้าของเธอก็อยู่ภายใต้มือของเขา ปราชญ์ใช้นิ้วหัวแม่มือเช็ดน้ำตาของผู้เป็นภรรยา มืออีกข้างกุมข้างแก้มเอาไว้ ความร้อนจากฝ่ามือทำเอาก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายของคนตัวเล็กเต้นไม่เป็นจังหวะ “ตะวันตามใจพี่ปราชญ์ค่ะ” การที่เรารักใครบางคนเพียงข้างเดียวมานานหลายปีทำให้ต้องสูญเสียความเป็นตัวเองไปขนาดนี้เชียวหรือ การตัดสินใจของเธอล้วนขึ้นอยู่กับเขาทั้งสิ้น เพียงตะวันพยายามทำทุกอย่างใ

เพียงตะวันไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเพียงใด เธอทุบประตูจนความแดงกลืนกินไปทั่วฝ่ามือ ทั้งยังตะโกนขอความช่วยเหลือจนลำคอแห้งผาก แต่กลับไม่มีใครได้ยิน ราวกับว่าเธอส่งเสียงในห้วงอวกาศอันไกลโพ้น ความกลัวเกาะกุมหัวใจเมื่อดวงอาทิตย์คล้อยลงต่ำ ความมืดกำลังคืบคลานเข้ามา หากยังติดอยู่ที่นี่เธอคงต้องนอนในห้องน้ำที่ไร้แสงไฟ เธอเลือกที่จะนั่งลงบนชักโครกเพื่อรอความช่วยเหลือ เดรสสีขาวที่เคยเปียกจนแนบลำตัว บัดนี้ได้แห้งจนเกือบสนิทแล้ว แต่ความเหน็บหนาวยังไม่หายไป เพียงตะวันกอดตัวเองไว้แน่น น้ำตาที่แห้งเหือดไหลออกมาอีกครั้งไม่ต่างกับฉากหนึ่งในนิยายน้ำเน่า ปราชญ์ถอนหายใจออกมาเมื่อแฟ้มเอกสารฉบับสุดท้ายถูกปิดลง สายตาสะดุดกับนาฬิกาข้างผนังเข็มสั้นเลยเลขหกมาเล็กน้อย แต่โทรศัพท์ของเขากลับเงียบสนิทไร้วี่แววการตอบกลับจากภรรยาตัวน้อย เขาส่งข้อความหาเธอหลายครั้งแต่อีกฝ่ายกลับหายเงียบไปเสียดื้อ ๆ ก่อนที่เขาจะออกมาทำงานเธอมีอาการเหมือนจะไม่สบาย ซึ่งนั่นก็สร้างความกังวลใจให้เขาไม่น้อย “เพียงตะวันล่ะ” ประตูถูกเปิดเข้ามาพร้อมกับคำถามจากผู้หญิงที่ชอบทำให้เขารู้สึกหงุดหง