All Chapters of เมียรอวันหย่า: Chapter 1 - Chapter 4

แสงแดดอ่อน ๆ ส่องลอดผ่านผ้าม่านสีขาว กระทบกับใบหน้านวลที่ล่องลอยอยู่ในห้องนิทรา เปลือกตากะพริบถี่ ๆ เมื่อมีแสงแยงเข้ามา เจ้าของร่างลืมตาขึ้นมาเต็มดวง ตรงหน้าคือเพดานสีขาวที่เธอรู้สึกคุ้นเคย เพียงตะวันกวาดสายตาไปรอบ ๆ ห้อง จนสายตาไปสะดุดกับข้อความที่เขียนด้วยปากกาเมจิกสีน้ำเงิน แม้เวลาจะผ่านมานานหลายปี แต่ข้อความที่เขียนไว้ยังคงติดตรึงในความทรงจำ ‘ตะวันรักพ่อกับแม่ที่สุดในโลก’ ตัวหนังสือที่เขียนด้วยลายมือของเด็กหญิงวัยแปดขวบเด่นหราอยู่บนผนังห้อง ความทรงจำพรั่งพรูเข้ามาในหัว เธอจำได้ว่าตอนเป็นเด็กนั้นมีความสุขมากขนาดไหน ครอบครัวที่มีพ่อแม่ และลูกเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข จนกระทั่งแม่ได้จากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ เหลือเพียงเธอกับพ่อที่ใช้ชีวิตสองคน ผ่านมรสุมชีวิตมากมาย เมื่อคิดมาถึงจุดนี้เพียงตะวันก็สลัดความคิดทั้งหมดออกจากหัวเพื่อไม่ให้รู้สึกทุกข์ใจอีกครั้ง อย่างไรเสียชีวิตต้องดำเนินต่อไป วันนี้เป็นฤกษ์จดทะเบียนสมรส แต่เจ้าบ่าวของเธอได้หายตัวไปจากเรือนหอตั้งแต่เมื่อคืนโดยไม่บอกไม่กล่าว เป็นการเข้าหอที่ไร้การพูดคุย ต่างคนต่างแยกย้ายไปพักผ่อน เธอเองก็ไม่กล

เสียงเพลงจากลำโพงขนาดเล็ก บรรเลงเพลงฮิตในยุคปัจจุบันที่ฟังแล้วรู้สึกผ่อนคลาย น้ำสีอำพันในแก้วทรงสูงพร่องลงเกือบครึ่งจากฝีมือของปราชญ์ “มึงเร่งอะไร เดี๋ยวก็เมาจนเมียด่า” ปลื้มเอ่ยแซวลูกพี่ลูกน้องที่เพิ่งแต่งงานใหม่ เสียงดังจากลำโพงทำให้มีเพียงเจ้าตัวที่ได้ยินประโยคนี้ “ตัวเล็กอย่างกับลูกแมว จะว่าอะไรกูได้” “ระวังจะหอนเป็นหมา” “ไม่มีทาง!” เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้อยู่ในสายตาเขาเลยสักนิด แค่แต่งงานให้มันจบ ๆ ไป พอครบหนึ่งปีก็แยกย้ายกันไปตามทางที่ต้องการ “เออ กูจะรอดูครับน้อง” คนอย่างเขานี่หรือจะต้องหอนเป็นหมาเพราะผู้หญิงคนเดียว แค่ในความคิดก็เป็นไปไม่ได้แล้ว มือหนาคว้าแก้วมาเพื่อกระดกแอลกอฮอล์ลงคอ แต่ถูกรั้งไว้โดยคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ “พี่ปราชญ์เมาแล้วนะคะ” เพียงตะวันกระซิบบอกผู้เป็นสามี เพราะเห็นว่าปราชญ์เริ่มทรงตัวไม่อยู่จนต้องเอาหัวมาซบตรงไหล่ของเธอ ลมหายใจที่รดต้นคอของเธอคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นของแอลกอฮอล์ “ฉันไม่ได้เมา” คนที่มีอาการเมาปฏิ