All Chapters of สวัสดีคุณสามีสุดที่ร้าย: Chapter 21 - Chapter 30

เสียงพังข้าวของดังสนั่นห้องชุดสุดหรู สองมือบางกำเข้าหากันแน่น อยากจะกรีดร้องแต่ก็ไม่อาจทำได้ ภาพลักษณ์นางเอกผู้แสนดีมันค้ำคออยู่นี่ไงใบหน้าหวานเข้มขึ้นตามแรงอารมณ์ พิชชาต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อระบายความรู้สึกอัดอั้นที่กำลังจะฆ่าให้เธอทรมานไม่ต่างจากตายทั้งเป็น…ใช่ อยากเอาชนะพิมพ์พลอยมาตลอดเป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้ว แต่เวลานี้รู้สึกว่าตัวเองพ่ายแพ้ยับเยินไม่ต่างกับในอดีตหรือความจริงแล้วไม่มีสักนาทีที่เผลอชนะผู้หญิงคนนั้นได้เลยด้วยซ้ำ ยังคงเป็นได้แค่เงาในหัวใจเขาอยู่ดี นัยน์ตาหวานสั่นระริกยังจำก้าวแรกที่เข้าไปยังบ้านพลากรได้อย่างดี ‘วาดดาว’ มารดาเธอคบชู้กับเพลิงพล หล่อนไต่เต้าจากตำแหน่งเลขาฯ ส่วนตัวกลายมาเป็นเมียน้อยของท่านประธานด้วยเสน่ห์ทั้งหมดที่มี‘นี่บ้านใหม่ของเราเหรอคะแม่’ หันไปถามมารดาในขณะที่ลากกระเป๋าเข้าไปในคฤหาสน์แสนสวย ดวงตากลมโตส่องสกาวปลาบปลื้มไปหมด อะไรที่เคยฝันบัดนี้เหมือนทุกอย่างอยู่ในกำมือ‘ใช่! ต่อไปนี้ทั้งหมดนี้จะกลายเป็นของเรา’ ท่านตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ คนไม่เคยมีคลี่ยิ้มดีใจทันใดยามนึกถึงความสุขที่เธอจะได้รับการเติมเต็มจากสามีใหม่มารดาทว่าเหมือนทุกอย่างเลือนหายไ

@งานเลี้ยงปาร์ตี้เลี้ยงต้อนรับเหล่าเพื่อนฝูงและทีมงานถูกจัดขึ้นอย่างหรูหราท่ามกลางแสงจันทร์และดวงดาวนับร้อยบนฟากฟ้าซึ่งขยันส่องแสงสว่างแข่งกันไปมา สายลมเย็นเฉียบพัดผ่านร่างบางที่ยืนจิบไวน์แดงอยู่กับเหล่ารุ่นน้องในบริษัทที่คุ้นเคยหลังจากที่ทะเลาะกันไปมาเพราะความไร้สาระของนาวิน เริ่มดึงสติตัวเองขึ้นได้คนเกลียดความยุ่งยากจึงตัดสินใจทำตามคำสั่งเขาอย่างไม่มีเงื่อนไข…ซึ่งฟังดูแล้วมันไร้สาระสำหรับเธอไม่รู้ว่าเขาติดนิสัยเรื่องมากมาจากไหน เมื่อก่อนไม่เห็นเป็นแบบนี้ ได้แต่ถอนหายใจก้มหน้ารับชะตากรรมต่อไปอย่างน้อยก็อีกเกือบหกเดือนเปลี่ยนใจกลับลำไม่ทันเสียแล้ว บัดนี้ร่างบางอยู่ในชุดคามิเดรสผูกไขว้หลังไปมาซึ่งทั้งหมดมาจากความพึงพอใจของผู้เป็นสามี เดรสสีชมพูใช้ผ้าชั้นดีระบายกลีบกระโปรงห่างจากกันนิดหน่อยให้พอน่ารัก มันส่งเสริมความเซ็กซี่ด้วยการโชว์แผ่นหลังเนียนนวลผ่านปมเชือกสีเดียวกันพิมพ์พลอยเลือกใช้โทนสีเมกอัปบางเบาตามฉบับเอวีเดย์ลุค ปัดแก้มสีชมพูระเรื่อราวกับมีเลือดฝาด ทว่าเรียวปากนั้นถูกแต่งแต้มด้วยลิปกลอสวาบวับให้ดูสุขภาพดี ทุกอย่างที่รวมกันเป็นเธอสามารถดึงดูดผู้คนมากหน้าหลายตาเข้าหา หญิงส

หึ…มองได้ก็มองไปยังไงคืนนี้เขาต้องกลับมาเป็นของหล่อนเหมือนเดิม พิชชาเชื่อว่ามันไม่ยากที่จะทำให้นาวินอ่อนละทวยใต้ร่างจนลืมเลือนพิมพ์พลอยนังเด็กอนุบาลนั่นไม่ได้มีดีขนาดนั้นหรอก!“วินดูอารมณ์ไม่ค่อยดีน่ะคะ ตามหาใครอยู่รึเปล่า” แกล้งถามแม้จะมองออก“ไม่นี่ครับ” ปากก็ปฏิเสธทั้งที่ในใจร้อนรนแทบตาย นาวินยังคงปากแข็งเสมอเคยบอกว่าไม่มีพิมพ์พลอยอยู่ในสายตาอย่างไร แต่ความจริงแล้วมันสวนทางเพราะผู้หญิงคนนั้นอยู่ในหัวใจเขาเสมอมาหลายปีที่ไปเรียนต่ออเมริกาด้วยกัน แม้เขาจะเสแสร้งแกล้งทำเหมือนว่าลบเลือนเธอออกไปจากความทรงจำ แต่พิชชารู้ดีลึกแล้วชายหนุ่มไม่เคยลืมพิมพ์พลอยซึ่งเปรียบเหมือนรักแรกของเขาได้แม้แต่วินาทีเดียวทุกช่วงเวลาที่ใช้อยู่ด้วยกันเขาพะวงถึงแต่คนที่อยู่เมืองไทย วันเกิดวันสำคัญของผู้หญิงคนนั้นชายหนุ่มมักจะใช้เวลาเหล่านั่นอยู่เดียวดายเพื่อฉลองให้กับเธอเพียงลำพัง ต่อให้อ้างว่ามีธุระหรือเดือดร้อนแค่ไหนเขาก็ไม่เคยเหลียวแลทุกวันสำคัญของพิมพ์พลอยจึงมีเพียงแค่เงาของเขาอยู่ในนั้น“ขอตัวสักครู่นะครับ” เมื่อเจอเป้าหมายแล้วก็ลุกขึ้นฉับพลัน“วิน!” เทวาหัวเราะในลำคอเรียกสร้างตาไม่พึ่งพอใจจากนางเอกสาว

“ฝันดีนะ” กระซิบบางเบาข้างหูเล็กก่อนจูบซับยังหน้าผากมนอีกครั้ง จึงตัดสินใจเบี่ยงเรียวเท้าเพื่อออกไปสงบสติอารมณ์ข้างนอกระเงียบ …อย่างน้อยบุหรี่สักม้วนคงช่วยเขาได้ดีว่าพร้อมถอยกายเปิดประตูระเบียงออกไปเพื่อระบายอารมณ์ส่วนลึกภายในจิตใจ ทว่าอีกด้านหนึ่งกลับคิดไม่ตกเลยว่าเพราะเหตุผลอะไรผู้หญิงของเขาถึงต้องเผชิญเหตุการณ์เลวร้ายแบบนี้ด้วยมือหนาฝั่งที่ไม่ได้ถือปลายบุหรี่กำราวระเบียงแน่นจนแทบเห็นเส้นเลือด กัดฟันกร่อนคล้ายยับยั้งความโกรธไว้ปล่อยลมหายใจดื่มด่ำกับความข่มของกลิ่นบุหรี่[หาเบอร์ผู้จัดการพีชมาให้ฉันด้วย] ดับมันด้วยปลายเท้าอย่างที่ชอบทำก่อนเลือกกดส่งข้อความให้เพื่อนสนิทซึ่งมีคอนเนคชั่นพอสมควรติ๊ง! ไม่ถึงห้านาทีปลายทางตอบกลับมาด้วยหมายเลขซึ่งเขาต้องการอยู่แล้ว ชายหนุ่มคลี่ยิ้มร้ายก่อนเลือกกดโทรหาหล่อนไม่รอช้าสักนาทีเดียว หัวใจมันร้อนรุ่มเหมือนไฟใกล้ถูกแผดเผาทั้งเป็นต้องมีคนชดใช้ ภาพภรรยานอนจมความเจ็บปวดยังติดตาอยู่เลย เพียงแค่นี้นาวินก็พร้อมจะทำทุกอย่างแม้กระทั่งวิธีเลวๆ เพื่อสั่งสอนไอ้สารเลวมันบังอาจกล้ามายุ่งกับคนของเขา พิมพ์พลอยเป็นสมบัติของซาตานหนุ่มเพียงผู้เดียว มีแค่เขาเท่า

“เดี๋ยว!” พิชชาไม่นิ่งเฉยวางมาดได้อีกต่อไป พิมพ์พลอยมีเหตุผลราวกับเป็นคนละคน ไม่เหลือเคล้าเด็กสาวที่ปล่อยให้หล่อนปั่นประสาทจนสนุกมือ “ปล่อย” ปากว่าพลางหันไปมองรอบกลายนี่นางเอกสาวไม่อายทีมงานนับสิบชีวิตบ้างหรือไง อยากทำอะไรก็ทำตามภาษาคนเจ้าอารมณ์ รู้แหละว่าคนอื่นไม่ได้ใส่ใจอะไรพวกเธอขนาดนั้นเพราะมัวแต่วุ่นวายกับการเซตฉากอยู่แต่อย่างน้อยขอแค่ความเป็นมืออาชีพไม่ได้เหรอ …พิมพ์พลอยไม่อยากให้งานวันนี้มันพัง “อยากให้คนอื่นรู้ใช่มั้ยว่าที่จริงแล้วเป็นคนยังไง” เลิกคิ้วย้อนถามทั้งที่รู้สึกเจ็บจากแรงบีบยังต้นแขน พิชชาจิกเล็บยาวลงไปยังเนื้อขาวราวกับไม่คิดสงสาร หล่อนระบายความเคียดแค้นลงไปในนั้นทั้งหมด“ไม่อายรึไง” “มั่นใจอะไรในตัวเองมาก งั้นต้องกล้าพิสูจน์รึเปล่าว่าสุดท้ายวินจะเลือกใคร” “ไม่มีความจำเป็นที่พิมพ์ต้องทำอย่างนั้น” เม้มปากแน่นขืนตัวออกห่างสุดฤทธิ์ “แต่ฉันอยาก” นัยน์ตาหวานเอ่ยเสียงราบเรียบ “และเธอต้องทำต้องทำตาม!” ดึงร่างบางเดินตามไปสุดแรง พิมพ์พลอยหายใจติดขัดฉับพลันเมื่อถูกคนซึ่งเหมือนมีกำลังมากกว่าลากไ