All Chapters of สวัสดีคุณสามีสุดที่ร้าย: Chapter 11 - Chapter 20

ผับหรูใจกลางเมืองเป็นที่นัดหมายของวันนี้ เพราะรับปากเอมมี่และวาริธรไปแล้ว พิมพ์พลอยจึงมายืนอยู่ท่ามกลางหมู่มวลผีเสื้อราตรี จริงอยู่เธอไม่ใช่คนชอบเที่ยวสถานที่แบบนี้เท่าไร แต่ก็ไม่ได้ใสซื่อขนาดแต่งตัวไม่เป็น วันนี้เรือนร่างสุดเซ็กซี่จึงสวมใส่ชุดเดรสสั้นคล้องคอสีกรมพร้อมอวดแผ่นหลังขาวเนียนให้พอเป็นพิธีเท่านั้น เอาแค่ให้พอเข้ากับบรรยากาศไม่ได้ตั้งใจโชว์อะไรมากมายมือบางกระชับกระเป๋าคลัทช์ใบเล็กในมือก่อนเดินตรงไปยังเป้าหมายพวกเขาเลือกจองโซนวีไอพีซึ่งค่อนข้างมีความเป็นส่วนตัวไม่ได้เบียดเสียดเหมือนข้างนอก ซุปตาร์หนุ่มมาเที่ยวสถานที่อโคจรแบบนี้ต้องระมัดระวังตัวเป็นธรรมดาพิมพ์พลอยเข้าใจมุมนี้จึงมีเพียงแต่โต๊ะที่ตั้งอยู่ห่างจากโซฟาไม่กี่ตัวเท่านั้น ไม่ต้องเอ่ยราคาซึ่งครอบคลุมถึงเรื่องความปลอดภัยเรียกได้ว่าคุ้มสำหรับการรักษาภาพลักษณ์ของพระเอกหนุ่ม ให้รอดพ้นจากบรรดาเหยี่ยวแร้งที่หมายจะรุมทึ้ง “สวัสดีค่ะพี่เอมมี่ คุณคราม” รอยยิ้มหวานยกทักทายทั้งสองคนซึ่งมาถึงก่อนหน้าเธอได้สักพัก “ว้าว ปกติไม่เคยเห็นน้องพิมพ์ลุคนี้มาก่อน สวยมากค่าคุณน้อง” พรั่งพรูถ้อยคำเอ่ยอย่

“แล้วคิดว่า สามีควรลงโทษภรรยาที่ริอ่านมีชู้ยังไงล่ะ?” สิ้นเสียงนั้นนาวินไล่ต้อนเธอจนชิดกำแพง ความกลัวแล่นเข้าสู่ขั้วหัวใจ เมื่อรู้ว่าวินาทีนี้เขาจะไม่อ่อนข้อให้กันอีกต่อไปคนใจร้ายสลัดความสงสารทิ้งตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็นพิมพ์พลอยคลอเคลียกับคนอื่นแล้วด้วยซ้ำ ผู้หญิงหน้าไหว้หลังหลอกอย่างเธออย่าหวังว่าเขาจะเห็นใจ ควรสั่งสอนให้หลาบจำเพื่อย้ำเตือนให้รับรู้ว่า… …อย่าริอ่านลองดี!“อย่า”“ไม่ทันแล้วเด็กดี” ร่างสูงจับคางมนเชิดขึ้นก่อนกระแทกจุมพิตลงมาตามแรงอารมณ์ ลิ้นร้อนแทรกตัวเข้าไปในโพรงปากเหมือนเอาแต่ใจ ชายหนุ่มตวัดเกี่ยวพันลิ้นของเธอพร้อมดูดกลืนมันราวกับหิวกระหายสัมผัสของผู้เป็นสามีเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เขาใช้ความชำชองที่มีเหนือกว่ารังแกคนไม่มีทางสู้ทุกวิถีทาง พิมพ์พลอยเหมือนขาดอากาศหายใจ เมื่อชายหนุ่มไม่ยอมแม้แต่กระทั่งให้โอกาสผละห่างกาย จุมพิตแสนหยาบคายที่เขานั้นมอบให้ เหมือนต้องการจาบจ้วงปล้นชิงลมหายใจของเธอให้หมดลงตรงนี้ อย่าว่าจะปรานีสงสารกันเลย คนเลือดเย็นรู้ดีว่าต้องจัดการกับหญิงที่ขยันเพิ่มเชื้อไฟให้เปลวเพลิงอย่างเขาลุกโชนอย่างไร “อะ…อึก” เธอทุบตียังอกแกร่งเป็นเชิงขอให้ชายหนุ่ม

“อะ…อ๊า” มือใหญ่อีกข้างหนึ่งกอบกุมยังหน้าอกเต่งตึง ส่วนนิ้วเรียวหยอกล้อเล่นกับยอดดอกไม่แพ้ริมฝีปาก ชายหนุ่มทำสลับไปอย่างนั้นคล้ายกับกลั่นแกล้งใบหน้าหวานจึงเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อเพราะหอบหายใจตอบรับความเสียวซ่านซึ่งเขาเป็นผู้ปลุกเร้านาวินกดคนตัวเล็กลงจนแนบสนิทผ้าปูที่นอน พร้อมมือหนาดันขาเรียวยาวให้อ้าออกจากกัน ชุดสวยถูกถอดตั้งแต่เมื่อไรคนตัวเล็กไม่รู้เลยแต่เพราะสัมผัสได้ถึงความเย็บเฉียบของเครื่องปรับอากาศจนเธอพานขนลุกไปทั่วร่างกาย จึงได้สติว่าบัดนี้ร่างแสนงดงามเปิดเผยต่อสายตาเขาเรียบร้อยแล้วดวงตาสีรัตติกาลเหมือนต้องมนตร์สะกดไล่สำรวจยังทุกตารางนิ้วบนเรือนร่างสาว ทุกสิ่งที่หลอมรวมกันเป็นเธอค่อยๆ หลอมละลายความรู้สึกเขาให้เคลิบเคลิ้มหลงใหลในไม่ช้า“อะ…อ๊ะ” เสียงครางราวกับขาดใจดังขึ้นอีกครั้ง เมื่อชายหนุ่มเคลื่อนใบหน้าหล่อเหลาต่ำลงมายังกลีบดอกไม้งามที่บัดนี้ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำหวาน“พะ…พี่วิน” เผลอตัวเรียกชื่อเขาเสียงอ่อยนิ้วเรียวทำหน้าที่ของมันโดยการสัมผัสยังร่องลึกของใจกลางความเป็นหญิงพลางเลื่อนชั้นในออกจากเรียวขาขาว“อย่าปฏิเสธฉันเลยในเมื่อเธอพร้อมขนาดนี้” น้ำหวานสีใสไหลออกในขณะที่เขาดันนิ

“เอาใจผมหน่อยนะครับ” นัยน์ตากลมเบิกกว้าง ตกใจจนต้องสะบัดมือออกห่างจากการเกาะกุม สัมผัสรุกเร้าจากสัญชาตญาณนักล่าทำให้ทุกสายตาต่างหันมาจับจ้องทั้งคู่“อย่าทำอย่างนี้อีก!” เขาไม่ใช่คนโง่ไม่มีทางดูไม่ออกว่าเธอไม่สบายใจกับท่าทีประหลาด แถมยังถึงเนื้อถึงตัวที่ชายหนุ่มกำลังแสดงออก“โหขึ้นเสียงใส่เสียใจแย่เลย” เสียงใสเปล่งชัดถ้อยชัดคำแววตาเป็นประกายนั่นก็อีก มันจอมปลอมสิ้นดี“อย่ามาเจ้าเล่ห์ใส่ฉัน” กลายเป็นฝ่ายหญิงสาวตอกกลับใส่เขาบ้าง อดทนกับวาริธรได้แม้เพียงชั่วครู่ก็ถือว่าเก่งแล้ว“หมดแรงทำงาน”“คุณนี่มัน!” แสดงท่าทีเหมือนจะมาซบลงยังเรียวไหล่บาง“อ้าว! บังเอิญจัง” เสียงร้องทักจากคนที่พึ่งมาถึงทำให้ทั้งคู่เลื่อนสายตาไปมองหล่อนทันที ‘พิชชา’ คลี่ยิ้มหวาน แต่พิมพ์พลอยรู้ดีรอยยิ้มนั่นมันเคลือบยาพิษ ทำเหมือนดีใจเสียเต็มประดาทว่าแท้จริงแล้วกำลังสอดส่องอะไรบางอย่างอยู่ต่างหาก“สวัสดีครับพี่พีช ผมนึกว่าพี่จะมาพรุ่งนี้ซะอีก” ที่จริงการถ่ายโฆษณาเพื่อเปิดตัวงานอีเวนต์เริ่มต้นในวันรุ่งขึ้น วันนี้จึงมีเพียงปาร์ตี้ต้อนรับเหล่าแขกคนสนิท รวมถึงทีมงานบางส่วนที่เดินทางมาจากกรุงเทพฯ ซึ่งปกติแล้วพิชชาค่อนข้างจะร

ไม่แน่ใจว่าผ่านไปนานเท่าไรกว่าทั้งคู่จะปลดปล่อยความต้องการเสร็จสิ้นนั้น ล่วงเลยไปกว่าสองชั่วโมง ชายหนุ่มกินเธอที่โต๊ะเครื่องแป้งอย่างตะกละตะกลาม ทว่าดูเหมือนเขายังไม่สาแก่ใจเพราะร่างสูงนั้นลากหญิงสาวมาต่อยังเตียงนุ่มพร้อมเริ่มสานต่อสัมพันธ์สวาทอีกครั้งหนึ่งพิมพ์พลอยมองร่างเปลือยเปล่าของตนเองในห้องน้ำหลังจากที่ผละออกห่างจากนาวินได้ เพราะชายหนุ่มอยู่ในห้วงนิทรา คนตัวเล็กกวาดสายตามองตั้งแต่ซอกคอขาวซึ่งมีร่องรอยของการขบเม้มจนเป็นสีกุหลาบ ไล่ลงมายังหน้าอกเต่งตึงเกินตัว ชายหนุ่มฝากรอยแดงไว้มากมายทั่วร่างกายเธอดวงตากลมโตหลับตาลงพลางคิดถึงอดีต เหตุการณ์ก่อนเธอจะตัดสินใจรับปากบิดากระโจนเข้าบ่วงวิวาห์ที่ไม่เคยต้องการ‘ฉันสั่งให้แกแต่ง! แกต้องแต่ง!’ เสียงตวาดกึกก้องยังห้องนั่งเล่นในเช้าวันเสาร์ วันนี้คนตัวเล็กแค่เข้ามาเยี่ยมมารดาเหมือนอย่างทุกครั้งเท่านั้น…เธอตัดสินใจย้ายออกจากบ้านพลากรตั้งนานแล้ว เมื่อตั้งตัวได้ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องทำตัวว่าง่ายให้บิดาชี้นกเป็นนกชี้ไม้เป็นไม้อีก ทว่าด้วยจิตสำนึกลูกที่ดีพิมพ์พลอยไม่อยากเนรคุณจึงส่งเงินให้พวกท่านบ้างตามกำลังที่มี…แต่ดูเหมือนว่ามันยังไม่พอ…