All Chapters of สมาการหัวใจของคิน: Chapter 11 - Chapter 20

หลังเหตุวุ่นวายหน้าตึกช่างโยธาจบลง กลุ่มคนที่มุงดูเริ่มทยอยแยกย้าย เสียงซุบซิบยังดังตามหลังเป็นระยะ แต่คินไม่ได้สนใจแล้วอารมณ์ในอกเขายังร้อนอยู่หมัดข้างขวายังคงตึงจากแรงที่ซัดใส่กำแพงเมื่อครู่ ถ้าเป็นเมื่อก่อนเรื่องคงไม่จบแค่นี้ อย่างน้อยต้องมีคนเข้าโรงพยาบาล แต่วันนี้เขาหยุดตัวเองได้เพราะเสียงของธีร์เพียงคนเดียว“ไปกับเรา”เสียงเรียบนิ่งดังขึ้นข้างตัว คินหันไปมองธีร์ยืนอยู่ตรงนั้น สีหน้ายังดูเป็นห่วงอยู่เล็กน้อย“ไปไหน”“ไปสงบสติก่อน”คินถอนหายใจยาว ก่อนพยักหน้าเงียบ ๆ เขาเดินตามธีร์ออกมาจากตึก โดยไม่มีใครกล้าพูดอะไร แม้แต่พวกเพื่อนของคินยังมองตามแบบงง ๆ เพราะไม่เคยเห็นใครพาคินออกจากวงตีกันได้ง่ายขนาดนี้ ทั้งคู่เดินเงียบ ๆ ผ่านหน้าวิทยาลัย แล้วข้ามถนนมามหาลัยฝั่งตรงข้ามเดินผ่านห้าลานคณะคุรุศาสตร์ เดินผ่านเสียงผู้คนซุบซิบนินทาค่อย ๆ ห่างออกไป จนสุดท้ายก็มาหยุดที่สวนเล็ก ๆ ด้านหลังคณะคุรุศาสตร์ตรงนี้เงียบกว่าด้านหน้า มีเพียงม้านั่งไม้เก่า ๆ ใต้ต้นก้ามปูใหญ่ และลมเย็นยามเย็นที่พัดเอื่อย ธีร์นั่งลงก่อนส่วนคินยังยืนอยู่ มือทั้งสองล้วงกระเป๋ากางเกงสีหน้ายังตึงไม่หาย“นั่งสิ” ธีร์พูดเบา ๆ

ฝนตกหนักตั้งแต่ช่วงเย็นท้องฟ้าที่เคยสว่างกลับมืดครึ้มเร็วกว่าปกติ เสียงฟ้าร้องดังเป็นระยะ ลมแรงพัดต้นไม้ริมถนนไหวเอน ผู้คนต่างรีบวิ่งหาที่หลบฝนกันวุ่นวาย หน้ามหาวิทยาลัยเองก็ไม่ต่างกัน นักศึกษาหลายคนยืนอออยู่ใต้ตึก บางคนโทรเรียกรถ บางคนบ่นเรื่องฝนที่ตกไม่ลืมหูลืมตาแต่ท่ามกลางความวุ่นวายนั้นกลับมีใครบางคนยืนเงียบ ๆ อยู่ริมฟุตบาทฝั่งตรงข้าม นั้นก็คือคินร่างสูงในเสื้อช็อปสีเข้มยืนพิงรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ ใบหน้าเรียบนิ่งเหมือนเดิม แม้ฝนจะสาดกระทบไหล่จนเสื้อเริ่มเปียก เขายืนอยู่ตรงนั้นมานานเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว โดยไม่มีเหตุผลชัดเจนอย่างน้อยนั่นคือสิ่งที่เขาพยายามบอกตัวเอง“แม่ง ฝนตกขนาดนี้ยังจะมาอีก”คินสบถเบา ๆ พลางมองประตูมหาวิทยาลัย จริง ๆ วันนี้เขาไม่ได้มีธุระอะไรสอบก็เสร็จแล้ว เพื่อนก็ชวนไปกินเหล้า แต่สุดท้ายเขากลับขี่รถมาที่นี่เอง แค่คิดว่าเผื่อจะได้เจอใครคนหนึ่งก็เท่านั้น เขาถอนหายใจเบา ๆ ก่อนยกมือเช็ดน้ำฝนออกจากหน้า สายตายังคงมองไปทางตึกเรียนเหมือนกำลังรออะไรบางอย่าง และในที่สุดเขาก็เห็นธีร์ อีกฝ่ายวิ่งออกมาจากตึกพร้อมกอดหนังสือไว้แน่น เสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสแลคเรียบร้อยเปียกละออ

หลังจากวันนั้นความสัมพันธ์ระหว่างคินกับธีร์ก็เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน แม้จะยังไม่ได้เรียกว่าแฟนแต่ทุกคนรอบตัวต่างดูออกว่า ทั้งคู่สำคัญต่อกันมากแค่ไหนคินยังคงเป็นคินคนเดิมในสายตาคนอื่น เด็กช่างโยธาหน้านิ่ง ดุ เงียบ และใครก็ไม่กล้ายุ่งแต่เวลาอยู่กับธีร์เขากลับเหมือนคนละคน ยอมไปนั่งอ่านหนังสือเงียบ ๆ ยอมโดนดุเรื่องไม่ตั้งใจเรียน ยอมเดินถือของให้ แม้กระทั่งกินข้าวตรงเวลา เพราะธีร์บ่นว่าเขาชอบปล่อยให้ตัวเองหิว และตลอดเกือบเดือนที่ผ่านมา คินจีบธีร์อย่างจริงจังจริง ๆ ถึงจะไม่ใช่คนพูดหวาน แต่การกระทำของเขาชัดเจนเสมอไปรอรับทุกเย็น ซื้อขนมที่ธีร์ชอบมาให้คอยถามว่าเหนื่อยไหม หรือบางวันก็แค่ไปนั่งเงียบ ๆ ข้างกันโดยไม่พูดอะไร แต่มันกลับทำให้ธีร์ยิ้มได้ทุกครั้งจนเพื่อนในคณะเริ่มแซวไม่หยุด“พี่ธีร์ แฟนมารับอีกแล้วนะ”“ยังไม่ใช่แฟน”ธีร์ตอบทุกครั้งแต่ใบหน้ากลับแดงทุกที ส่วนคินก็ไม่เคยแก้เหมือนแอบพอใจกับสถานะคลุมเครือนั้นอยู่เงียบ ๆ กระทั่งวันงานบายเนียร์ของคณะคุรุศาสตร์มาถึง โรงแรมหรูในตัวเมืองถูกตกแต่งด้วยไฟสีอุ่นและดอกไม้เต็มห้องจัดเลี้ยง เสียงดนตรีเบา ๆ ดังคลอ บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของรุ่นพี่

ณ ซอยเปลี่ยวแถวชานเมืองมีรถหรูคันหนึ่งจอดอยู่ข้างทาง ซอยนี้เป็นซอยตันไม่ค่อยมีรถผ่าน จึงเหมาะแก่การที่คู่รักจะมาทำกิจกรรมบางอย่าง อย่างเช่นตอนนี้รถหรูที่จอดอยู่กำลังโยกไปตามแรงเคลื่อนไหวของคนทั้งคู่ที่กำลังสาดบทรักใส่กันอย่างเร่าร้อน หยาดฝนโปรยปรายกระทบหลังคารถหรู ไอหมอกบางปกคลุมถนนเปลี่ยว สร้างความโดดเดี่ยวและใกล้ชิดในเวลาเดียวกัน มือของธีร์ลูบไล้สัมผัสไปทุกส่วนตามร่างกายเปลือยเปล่าของคนรักอย่างธีร์ไปทุกส่วน เพื่อสร้างความอบอุ่นให้แผ่ซ่านท่ามกลางความเย็นของสายฝน ทำให้หัวใจของทั้งคู่สูบฉีดเพื่ออารมณ์แห่งราคะให้ทวีคูณขึ้นเรื่อย ๆ เสียงดังเนื้อกระทบเนื้อดังไปทั่วรถหรูปนกับเสียงครางแข่งกับเสียงฝนข้างนอก ตับ ๆ ๆ ๆ ๆ "อ่าาาส์... ตอดแรง ๆ เลยคนดี เป็นรูที่สุดยอดจริง เอามันมาก อ่าาา... รูเมียทำไมดูดเอ็นดีแบบนี้ ซี๊ดดด..." "เสียวรู กระแทกแรง ๆ เอาให้น้ำล้นรูไปเลย อ่าาา..." ธีร์เผยตัวตนที่เก็บซ่อนไว้เขาไม่ใช่คนที่ใส่ซื่ออะไร ประสบการณ์เรื่องเซ็กส์ก็พอมีมาบ้าง แต่เซ็กส์ที่เขาเจอกับเป็นอะไรที่น่าเบื่อ สมัยก่อนเขาได้ทั้งหญิงทั้งชายทั้งรับทั้งรุก แต่ก็ไม่เคยเจอคนที่ทำให้เขาปลดปล่อยตัวเองได้ขนา

เช้าวันต่อมาข่าวเรื่องเบสถูกมหาวิทยาลัยไล่ออกเริ่มกระจายไปทั่วคณะคุรุศาสตร์อย่างรวดเร็ว ไม่มีใครรู้รายละเอียดทั้งหมด แต่หลายคนพอเดาได้ว่าเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ในงานบายเนียร์เมื่อคืนก่อน ส่วนคนที่รู้ความจริงก็ไม่มีใครกล้าพูดออกมาตรง ๆ เพราะชื่อของคินเริ่มถูกพูดถึงเงียบ ๆ ในกลุ่มนักศึกษาเด็กช่างโยธาที่ใครต่างก็กลัวลูกชายมาเฟียใหญ่ และตอนนี้เป็นแฟนของธีร์แม้ธีร์จะบอกว่าเรื่องจบแล้ว แม้เจ้าตัวจะจัดการทุกอย่างผ่านมหาวิทยาลัยเรียบร้อยแต่สำหรับคินมันยังไม่จบ เพราะแค่คิดถึงสภาพของธีร์เมื่อคืน เขาก็ยังรู้สึกเดือดในอกจนกำหมัดแน่น ถ้าคืนนั้นเขาไปช้ากว่านั้นอีกนิดเดียวเขาไม่อยากคิดต่อด้วยซ้ำช่วงบ่าย คินขี่รถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ไปจอดอยู่หน้าหอพักเก่าของเบส เสียงเครื่องยนต์ดังลั่นจนหลายคนแอบมองจากระเบียง ร่างสูงในเสื้อช็อปสีดำถอดหมวกกันน็อกออกช้า ๆ สีหน้าเรียบนิ่งจนเดาอารมณ์ไม่ออกแต่ทุกคนรู้ดีว่ายิ่งคินเงียบเท่าไหร่ยิ่งน่ากลัว ไม่นานเบสก็เดินลงมาจากหอใบหน้าดูโทรมอย่างเห็นได้ชัด ทันทีที่เห็นคิน ร่างทั้งร่างก็ชะงักทันทีดวงตาเริ่มสั่นอย่างปิดไม่อยู่“พี่…”คินมองอีกฝ่ายนิ่ง ๆ ก่อนพยักหน้าไปทางด้านหลัง