Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

10

บทที่ 1

แดดเที่ยงวันแผดเผาจนพื้นคอนกรีตร้อนระอุ อากาศอบอ้าวหนักอึ้งเหมือนมีแรงกดทับอยู่ทั่วบริเวณลานร้างหลังตลาดเก่า เสียงเครื่องยนต์ของมอเตอร์ไซค์แต่งซิ่งหลายสิบคันดังกระหึ่มสะท้อนกำแพงปูนจนเกิดเสียงก้องเป็นระยะนักเรียนช่างสองสถาบันยืนประจันหน้ากันเป็นแถว เสื้อช็อปหลากสีสะบัดไหวตามแรงลมร้อน บรรยากาศตึงเครียดจนเหมือนอากาศรอบตัวพร้อมจะลุกเป็นไฟได้ทุกเมื่อกลางกลุ่มฝั่งหนึ่งมีชายหนุ่มคนหนึ่งยืนคนนั้นคน คิน หรือ อคิน ราม หยาง ยืนอยู่แถวหน้า ร่างสูงโปร่งในเสื้อช็อปสีเข้มที่ปลดซิปลงครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นเสื้อยืดสีดำด้านในที่แนบไปกับแผ่นอกเพราะเหงื่อ เส้นผมสีดำสนิทปรกหน้าผากเล็กน้อยจากความชื้น ใบหน้าคมคายแบบลูกครึ่งไทยจีนยังคงนิ่งสนิท ดวงตาเรียบเฉยแต่เย็นเยียบจนคนที่สบตาต้องหลบ คิน อายุ 20 ปี ลูกครึ่งไทยจีน เด็กช่างปีสุดท้ายที่ใคร ๆ ต่างก็หลีกทางให้ เพราะด้วยอิทธิพลของการที่เขาเป็นลูกชายของมาเฟียใหญ่ที่ฐานะรวยติดอันดับโลก ทั้งด้วยภาพลักษณ์ดุดันและนิสัยหัวร้อนง่าย เย็นชา หน้านิ่งๆ แต่ไม่มีใครรู้ว่าเบื้องหลังความแข็งกร้าวนั้น เขาแค่พยายามเป็นลูกชายที่ดีพอ สำหรับพ่อที่เป็นมาเฟียที่ทรงอิทธิพลทั้งในไทย
last updateDernière mise à jour : 2026-05-01
Read More

บทที่ 2

แดดเที่ยงวันยังคงแผดเผาไม่ต่างจากเตาไฟ ลานร้างหลังตลาดเก่ากลายเป็นสนามปะทะของเด็กช่างสองสถาบัน เสียงตะโกน เสียงเหล็กกระแทก และเสียงร่างกายปะทะกันดังระงมไปทั่ว บรรยากาศเต็มไปด้วยความร้อนแรงทั้งจากอากาศและอารมณ์ของผู้คนฝุ่นสีเทาลอยฟุ้งคลุ้งไปทั่วจนแทบมองไม่เห็นภาพชัด และท่ามกลางความโกลาหลนั้นมีร่างหนึ่งกำลังวิ่งฝ่ากลุ่มคนเข้ามาธีร์ หรือ ธีระนนท์ สุวรรณ อายุ 22 ปี นักศึกษาคณะคุรุศาสตร์ สาขาคณิตศาสตร์ปี 4 อนาคตครูสอนวิชาคณิตสาสตร์จากมหาลัยฝั่งตรงข้ามเสื้อเชิ้ตนักศึกษาถูกเหงื่อซึมจนแนบตัว กระเป๋าสะพายข้างกระแทกไปตามจังหวะการวิ่ง ใบหน้าหล่อสะอาดในแบบคนเรียนหนังสือ ขัดแย้งกับสถานการณ์ตรงหน้าอย่างสิ้นเชิงเขาไม่ควรอยู่ที่นี่ไม่ควรเข้ามาใกล้เหตุการณ์แบบนี้ด้วยซ้ำ แต่เขาก็ยังมาเพราะเขาเห็นเห็นเด็กกลุ่มหนึ่งกำลังจะทำร้ายกัน เห็นเลือดกำลังจะไหลและเขาเลือกจะไม่เดินหนี“หยุดนะ!!”เสียงของเขาตะโกนดังขึ้นสุดแรง แต่แทบจะถูกกลืนหายไปกับเสียงความวุ่นวาย ธีร์กัดฟันแน่นแล้ววิ่งเข้าไปใกล้ขึ้นอีกภาพตรงหน้าชัดขึ้นเรื่อย ๆ เด็กช่างหลายสิบคนกำลังตีกันอย่างดุเดือด บางคนถือไม้ บางคนเลือดอาบหน้า บางคนล้มลงแต่
last updateDernière mise à jour : 2026-05-01
Read More

บทที่ 3

เช้าวันถัดมา แสงแดดอ่อนยามสายส่องลอดผ่านม่านหนาหนักในห้องนอนกว้างขวางของคิน เงาแสงทาบลงบนพื้นไม้สีเข้มอย่างเป็นระเบียบ แต่บรรยากาศภายในกลับไม่ได้สงบเหมือนภาพที่เห็นคินลืมตาขึ้นช้า ๆ ความเจ็บจากรอยช้ำตามร่างกายยังคงหลงเหลืออยู่ แขนซ้ายที่โดนฟาดยังตึงจนขยับแล้วแปลบ เขาลุกขึ้นนั่ง ใช้มือกุมท้ายทอยเล็กน้อย ก่อนจะปรายสายตาไปยังโต๊ะข้างเตียงมือถือของเขาวางนิ่งอยู่ ไม่มีข้อความจากพ่อเหมือนทุกครั้ง เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ อย่างไร้อารมณ์ ก่อนจะลุกขึ้นไปอาบน้ำ สายน้ำเย็นไหลผ่านร่าง ช่วยชะล้างคราบเหงื่อและเลือดที่ติดค้างจากเมื่อวาน แต่กลับไม่สามารถลบภาพบางอย่างออกไปได้ภาพของ “ธีร์” เด็กหนุ่มในเสื้อเชิ้ตเรียบร้อย ที่ยืนอยู่กลางวงต่อสู้ทั้งที่ควรจะกลัว แต่กลับไม่ถอยคินขมวดคิ้วเล็กน้อย“โง่… หรือกล้ากันแน่”เขาพึมพำหลังอาบน้ำเสร็จ เขาแต่งตัวเรียบง่าย เสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนส์ ก่อนจะเดินลงไปชั้นล่างของบ้าน บ้านของเขาไม่ใช่บ้านธรรมดา มันคือคฤหาสน์ขนาดใหญ่ เงียบ สะอาด และเต็มไปด้วยระบบรักษาความปลอดภัยคนในบ้านเดินกันเงียบกริบ ไม่มีเสียงหัวเราะไม่มีความอบอุ่นเหมือนโรงแรมมากกว่าบ้าน“คุณคินครับ”ชายใน
last updateDernière mise à jour : 2026-05-01
Read More

บทที่ 4

เช้าวันเดียวกันแต่บรรยากาศคนละโลกโดยสิ้นเชิง ลมอ่อนพัดผ่านระเบียงบ้านสองชั้นที่รายล้อมด้วยต้นไม้เขียวขจี แสงแดดลอดผ่านใบไม้เป็นลายเงาสวยงาม เสียงนกร้องเบา ๆ คลอไปกับความสงบของเช้าวันใหม่ธีร์นั่งอยู่ที่โต๊ะไม้ตัวเล็กตรงระเบียง มือหนึ่งถือแก้วกาแฟ อีกมือวางบนกองเอกสารที่เขาควรจะอ่านเตรียมสอบ แต่สายตาของเขาไม่ได้อยู่ที่ตัวหนังสือเลย ภาพเมื่อวานยังวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด เสียงตะโกน เสียงปะทะ และสายตาของใครบางคนเด็กช่างที่ยืนอยู่กลางความรุนแรงอย่างไม่สะทกสะท้าน คนที่เขาเข้าไปห้ามคนที่เกือบจะทำร้ายเขา แต่สุดท้ายกลับเป็นคนที่ยื่นแขนมารับแรงแทนธีร์ถอนหายใจเบา ๆ“นายเป็นใครกันแน่…”เขาพึมพำกับตัวเองมันไม่ใช่แค่ความอยากรู้ธรรมดา มันคือความรู้สึกบางอย่างที่เขาเองก็อธิบายไม่ถูก ทั้งอันตรายทั้งน่ากลัว แต่ก็ดึงดูดอย่างประหลาด เขายกกาแฟขึ้นจิบแต่รสชาติกลับจืดสนิท สมาธิของเขาหลุดไปหมด ในที่สุดเขาก็วางแก้วลงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนดูรายชื่อก่อนจะหยุดที่ชื่อหนึ่ง“พ่อ”นิ้วชะงักเล็กน้อยเขาไม่ใช่คนที่ชอบพึ่งพ่อในเรื่องส่วนตัว โดยเฉพาะเรื่องแบบนี้แต่ครั้งนี้เขาจำเป็นต้องรู้ ธีร์กดโทรออกเสียงสัญญาณดังเพ
last updateDernière mise à jour : 2026-05-01
Read More

บทที่ 5

ธีร์กลืนน้ำลายมือที่ถือโทรศัพท์แน่นขึ้นเล็กน้อย แต่สิ่งที่ทำให้เขาหยุดไม่ใช่เรื่องพ่อของคินแต่เป็นบรรทัดหนึ่ง“ประวัติส่วนตัว: มีปัญหาด้านพฤติกรรม ก้าวร้าว ทะเลาะวิวาทบ่อย”ธีร์ขมวดคิ้วเพราะมันตรงกับที่เขาเห็น แต่ไม่ทั้งหมดเขาเลื่อนกลับไปดูรูปอีกครั้ง“นายไม่ใช่แค่นั้น…”เขาพึมพำภาพตอนที่คินยื่นแขนมารับแรงแทนเขา มันไม่ใช่การกระทำของคนไร้เหตุผลไม่ใช่คนที่คิดแต่จะทำร้าย มันคือการ “ปกป้อง”แม้เจ้าตัวจะไม่รู้ตัวก็ตาม ธีร์วางโทรศัพท์ลงช้า ๆ สายตาเหม่อมองออกไปนอกระเบียง ลมยังพัดเบา ๆ ทุกอย่างยังดูปกติ แต่ในใจเขาบางอย่างเปลี่ยนไปแล้วเขาควรจะอยู่ห่างควรจะลืม ควรจะปล่อยให้คนแบบนั้นอยู่ในโลกของเขาเอง แต่กลับกัน เขากลับยิ่งอยากเข้าใจอยากรู้ว่าเด็กหนุ่มคนนั้นที่ยืนอยู่กลางความรุนแรง แต่ยังยื่นมือออกมาในวินาทีสุดท้ายแท้จริงแล้วกำลังแบกอะไรไว้ในใจ ธีร์หลับตาลงถอนหายใจยาว เขารู้ดีว่านี่อาจไม่ใช่เรื่องที่ควรเริ่มต้นแต่บางครั้งการเป็น “ครู” ก็ไม่ใช่แค่การสอนในห้องเรียนบางครั้ง มันอาจหมายถึงการมองเห็น “คน” ในที่ที่คนอื่นมองไม่เห็นและตอนนี้ เขามองเห็นคินแล้วแม้จะยังไม่เข้าใจทั้งหมดก็ตามแดดยามบ่ายคล้อยส
last updateDernière mise à jour : 2026-05-01
Read More

บทที่ 6

เสียงเครื่องยนต์ของมอเตอร์ไซค์คันสีดำค่อย ๆ ดับลงใต้ร่มไม้ฝั่งตรงข้ามมหาวิทยาลัย คินถอดหมวกกันน็อกออกช้า ๆ ก่อนเสยผมขึ้นลวก ๆ แล้วเงยหน้ามองรั้วมหาลัยตรงหน้า เขาไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงมาอยู่ที่นี่อีก ทั้งที่เมื่อคืนตั้งใจไว้แล้วว่าจะเลิกสนใจ เลิกคิดถึง เลิกยุ่งกับคนอย่างธีรแต่สุดท้ายขาของเขากลับพามาที่นี่เองคินถอนหายใจเบา ๆ พลางพิงตัวกับรถ สายตาคมกริบมองเข้าไปในมหาวิทยาลัยที่เต็มไปด้วยนักศึกษาเดินขวักไขว่ มันเป็นโลกที่แตกต่างจากเขาโดยสิ้นเชิง เสียงหัวเราะสดใส กลุ่มเพื่อนที่นั่งกินข้าวด้วยกัน คนที่เดินถือหนังสือ วิ่งเข้าเรียน พูดคุยเรื่องงาน เรื่องสอบ เรื่องอนาคต เป็นโลกธรรมดา โลกที่เขาไม่เคยมีตั้งแต่เด็ก ชีวิตของคินเต็มไปด้วยการถูกจับตามอง กฎระเบียบ ความคาดหวังและคำว่าต้องแข็งแกร่ง ถึงบ้านของเขาใหญ่โตหรูหรา แต่เงียบจนบางครั้งเหมือนสุสาน ไม่มีเสียงหัวเราะ ไม่มีมื้ออาหารพร้อมหน้า ไม่มีใครถามด้วยซ้ำว่าเขาเหนื่อยไหม คินหลุบตาลงเล็กน้อยก่อนจะหยิบบุหรี่ขึ้นมา แต่ยังไม่ทันจุด สายตาก็เหลือบไปเห็นใครบางคนเสียก่อนคนคนนั้นก็คือธีร์คนที่ทำให้ภายในใจของคินสับสนวุ่ยวายมาหลายวัน เจ้าตัวกำล
last updateDernière mise à jour : 2026-05-08
Read More

บทที่ 7

หลังจากวันนั้นคินเริ่มผ่านมาแถวมหาวิทยาลัยของธีร์บ่อยขึ้น บ่อยจนแม้แต่ตัวเขาเองยังรู้สึกขำกับข้ออ้างของตัวเอง ช่วงแรกเขาแค่จอดรถอยู่ฝั่งตรงข้าม นั่งพิงมอเตอร์ไซค์เงียบ ๆ มองผู้คนเดินผ่านไปมาโดยไม่ได้คิดจะเข้าไปใกล้ แต่สายตาของเขา มักมองหาใครบางคนเสมอ และทุกครั้งที่เห็นธีร์ความวุ่นวายในหัวเขาจะเงียบลงอย่างประหลาดวันนี้ก็เหมือนกันคินนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ใกล้สนามบาสของมหาวิทยาลัย หมวกกันน็อกวางอยู่ข้างตัว เสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนส์ทำให้เขาดูโดดเด่นเกินจะเป็นคนนอกธรรมดา นักศึกษาหลายคนแอบมองเขาเป็นระยะ ทั้งเพราะหน้าตาทั้งเพราะบรรยากาศรอบตัวที่ดูนิ่ง เย็น และเข้าถึงยาก แต่คินไม่สนใจสายตาของเขากำลังจับจ้องไปยังโต๊ะหินอ่อนใต้ตึกคณะ ธีร์กำลังนั่งสอนรุ่นน้องอีกแล้วเสียงหัวเราะเบา ๆ ดังลอยมาตามลม“พี่ธีร์ ถ้าสอบตก ผมโทษพี่นะ”“อ้าว ได้ไง” ธีร์หัวเราะ “พี่สอนแล้ว นายต้องอ่านเองด้วยสิ”คินมองภาพนั้นเงียบ ๆ เขาเริ่มชินกับการเห็นธีร์ยิ้ม ชินกับการเห็นอีกฝ่ายคุยกับคนอื่นอย่างอบอุ่น แต่ถึงจะชินหัวใจเขาก็ยังเต้นแรงทุกครั้งอยู่ดี“มึงนี่แปลกคนชิบหาย…”คินพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ปกติเขาเป็นคนเบื่อง่าย ไม่ม
last updateDernière mise à jour : 2026-05-08
Read More

บทที่ 8

ช่วงหลายวันหลังจากนั้น คินยังคงไปมหาวิทยาลัยของธีร์แทบทุกวัน บางวันเขาก็นั่งเงียบ ๆ ใต้ต้นไม้ต้นเดิม บางวันก็ซื้อกาแฟมาถือไว้เฉย ๆ แม้สุดท้ายจะปล่อยน้ำแข็งละลายจนจืดสนิท และบางวันเขาแค่อยากเห็นรอยยิ้มของใครบางคน จนเพื่อนในกลุ่มถามบ่อยครั้ง แต่เพียงเขาบอกว่ามีธุระแค่นั้นเพื่อนก็เขาใจไม่ถามต่อ โดยไม่ต้องพูดอะไรมากมันกลายเป็นความเคยชินไปแล้ว ความเคยชินที่คินไม่ทันรู้ตัวว่ากำลังยึดติด แต่ในขณะที่โลกฝั่งมหาวิทยาลัยเริ่มทำให้เขารู้สึกสงบ อีกด้านหนึ่งของชีวิตกลับยิ่งหนักขึ้นเรื่อย ๆ โดยเฉพาะพ่อของคินเสียงแก้วกระทบโต๊ะดังขึ้นภายในห้องทำงานขนาดใหญ่ของคฤหาสน์หยาง บรรยากาศเย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศไม่ได้ช่วยลดแรงกดดันในห้องแม้แต่น้อย หยางเจิ้นหลงนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้สีเข้ม ใบหน้ายังคงเรียบนิ่งน่าเกรงขาม ดวงตาคมเฉียบมองลูกชายตรงหน้าอย่างเย็นชา“ได้ข่าวว่าแกหายหัวไปมหาลัยฝั่งตรงข้ามวิทลัยแกทุกวัน”น้ำเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นช้า ๆ คินยืนอยู่ตรงนั้น มือกำแน่นอยู่ข้างลำตัว“ก็แค่ไปนั่งพัก”“นั่งพัก” พ่อของเขาหัวเราะเบา ๆ แต่ไม่มีความขำอยู่ในนั้นเลย“คนอย่างแกไม่มีเวลาพัก” คำพูดนั้นแทงเข้ามาตรง ๆ คินขบกรา
last updateDernière mise à jour : 2026-05-08
Read More

บทที่ 9

ช่วงปลายภาคของเด็กช่างไม่เคยเป็นช่วงเวลาที่สงบอยู่แล้ว เสียงบ่นเรื่องงานค้างการบ้านที่ยังไม่เสร็จ และคะแนนเก็บที่ใกล้ตายดังระงมอยู่ทั่วโรงฝึก โดยเฉพาะกับพวกที่ใช้ชีวิตไปวัน ๆ แบบคิน เขาไม่ใช่คนโง่แต่ก็ไม่ใช่คนที่สนใจเรียน ตลอดหลายปีที่ผ่านมา คินใช้ชีวิตเหมือนแค่ผ่านไปให้ได้มากกว่า ตั้งใจจะเรียนจริง ๆ อาจารย์หลายคนเกรงใจเพราะอิทธิพลของพ่อบางคนไม่กล้ายุ่งบางคนเลือกปล่อยจนสุดท้าย คินแทบไม่เคยจริงจังกับการเรียนเลยสักครั้ง แต่ตอนนี้ เขากำลังนั่งหน้าตึงอยู่ในโรงอาหารมหาวิทยาลัยของธีร์ พร้อมกระดาษข้อสอบเก่าที่เปิดค้างไว้ตรงหน้า ตัวเลขเต็มไปหมดสูตรเต็มกระดาษมองแล้วปวดหัว“เชี่ย…”เขาสบถเบา ๆ ก่อนเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างหงุดหงิด ธีร์ที่นั่งฝั่งตรงข้ามเงยหน้าจากหนังสือทันที“ด่าโจทย์อีกแล้วเหรอ”“มันไม่ใช่ภาษาคน”คินตอบทันที สีหน้าจริงจังจนธีร์หลุดหัวเราะ“นี่มันพื้นฐานเองนะ”“พื้นฐานบ้านนายดิ”คินขมวดคิ้วมองกระดาษเหมือนมันเป็นศัตรู“ใครมันจะไปจำสูตรบ้าอะไรเยอะแยะวะ”ธีร์มองเขาอยู่พักหนึ่ง ก่อนยื่นมือมาดึงกระดาษไปดู“อันนี้นายทำผิดตั้งแต่แทนค่าแล้ว”“ฉันยังไม่ได้ทำ”“นั่นแหละปัญหา” คินถอนหายใจแร
last updateDernière mise à jour : 2026-05-08
Read More

บทที่ 10

ช่วงเย็นหลังเลิกคลาสของมหาวิทยาลัย บรรยากาศรอบคณะคุรุศาสตร์เริ่มเงียบลงกว่าปกติ นักศึกษาหลายคนทยอยกลับหอหรือออกไปหาอะไรกิน เหลือเพียงบางกลุ่มที่ยังนั่งอ่านหนังสือเตรียมสอบอยู่ตามโต๊ะหินอ่อนใต้ต้นไม้ใหญ่ และแน่นอนว่า หนึ่งในนั้นคือธีร์กับคินหนังสือคำนวณถูกเปิดกางเต็มโต๊ะ กระดาษจดสูตรวางกระจัดกระจาย ปากกาหลายแท่งกลิ้งอยู่ข้างแก้วกาแฟที่น้ำแข็งละลายไปครึ่งแก้วแล้ว คินเอนตัวพิงเก้าอี้สีหน้าเหมือนคนใกล้หมดความอดทน“ฉันเกลียดเลข” เขาพึมพำเป็นรอบที่สิบของวันธีร์ที่นั่งฝั่งตรงข้ามเงยหน้าขึ้นจากสมุด ก่อนถอนหายใจขำ ๆ“นายพูดแบบนี้ทุกสิบนาที”“ก็ฉันเกลียดจริง”“แต่ก็ยังนั่งเรียนอยู่”“…” คินเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนเบือนหน้าหนี“ก็เพราะมีคนบังคับ”“เราบังคับตรงไหน”“นายชอบมองเหมือนผิดหวังเวลา ฉันจะลุกหนี”คำตอบตรงเกินไปจนธีร์หลุดหัวเราะ “โอเค งั้นเราจะพยายามไม่ทำหน้าแบบนั้น”“สายไปแล้ว”คินบ่นเบา ๆ ก่อนก้มมองโจทย์ต่อด้วยสีหน้าเหมือนกำลังจะฆ่ากระดาษ ธีร์ส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนเลื่อนสมุดไปตรงหน้าเขา“ข้อนี้ลองทำเอง”“อีกแล้วเหรอ”“อือ” ธีร์พยักหน้า“ถ้านายไม่ลองคิดเอง จะจำไม่ได้”คินถอนหายใจยาวเหมือนคนห
last updateDernière mise à jour : 2026-05-08
Read More
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status