Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

แดดเที่ยงวันยังคงแผดเผาไม่ต่างจากเตาไฟ ลานร้างหลังตลาดเก่ากลายเป็นสนามปะทะของเด็กช่างสองสถาบัน เสียงตะโกน เสียงเหล็กกระแทก และเสียงร่างกายปะทะกันดังระงมไปทั่ว บรรยากาศเต็มไปด้วยความร้อนแรงทั้งจากอากาศและอารมณ์ของผู้คนฝุ่นสีเทาลอยฟุ้งคลุ้งไปทั่วจนแทบมองไม่เห็นภาพชัด และท่ามกลางความโกลาหลนั้นมีร่างหนึ่งกำลังวิ่งฝ่ากลุ่มคนเข้ามาธีร์ หรือ ธีระนนท์ สุวรรณ อายุ 22 ปี นักศึกษาคณะคุรุศาสตร์ สาขาคณิตศาสตร์ปี 4 อนาคตครูสอนวิชาคณิตสาสตร์จากมหาลัยฝั่งตรงข้ามเสื้อเชิ้ตนักศึกษาถูกเหงื่อซึมจนแนบตัว กระเป๋าสะพายข้างกระแทกไปตามจังหวะการวิ่ง ใบหน้าหล่อสะอาดในแบบคนเรียนหนังสือ ขัดแย้งกับสถานการณ์ตรงหน้าอย่างสิ้นเชิงเขาไม่ควรอยู่ที่นี่ไม่ควรเข้ามาใกล้เหตุการณ์แบบนี้ด้วยซ้ำ แต่เขาก็ยังมาเพราะเขาเห็นเห็นเด็กกลุ่มหนึ่งกำลังจะทำร้ายกัน เห็นเลือดกำลังจะไหลและเขาเลือกจะไม่เดินหนี“หยุดนะ!!”เสียงของเขาตะโกนดังขึ้นสุดแรง แต่แทบจะถูกกลืนหายไปกับเสียงความวุ่นวาย ธีร์กัดฟันแน่นแล้ววิ่งเข้าไปใกล้ขึ้นอีกภาพตรงหน้าชัดขึ้นเรื่อย ๆ เด็กช่างหลายสิบคนกำลังตีกันอย่างดุเดือด บางคนถือไม้ บางคนเลือดอาบหน้า บางคนล้มลงแต่

เช้าวันเดียวกันแต่บรรยากาศคนละโลกโดยสิ้นเชิง ลมอ่อนพัดผ่านระเบียงบ้านสองชั้นที่รายล้อมด้วยต้นไม้เขียวขจี แสงแดดลอดผ่านใบไม้เป็นลายเงาสวยงาม เสียงนกร้องเบา ๆ คลอไปกับความสงบของเช้าวันใหม่ธีร์นั่งอยู่ที่โต๊ะไม้ตัวเล็กตรงระเบียง มือหนึ่งถือแก้วกาแฟ อีกมือวางบนกองเอกสารที่เขาควรจะอ่านเตรียมสอบ แต่สายตาของเขาไม่ได้อยู่ที่ตัวหนังสือเลย ภาพเมื่อวานยังวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด เสียงตะโกน เสียงปะทะ และสายตาของใครบางคนเด็กช่างที่ยืนอยู่กลางความรุนแรงอย่างไม่สะทกสะท้าน คนที่เขาเข้าไปห้ามคนที่เกือบจะทำร้ายเขา แต่สุดท้ายกลับเป็นคนที่ยื่นแขนมารับแรงแทนธีร์ถอนหายใจเบา ๆ“นายเป็นใครกันแน่…”เขาพึมพำกับตัวเองมันไม่ใช่แค่ความอยากรู้ธรรมดา มันคือความรู้สึกบางอย่างที่เขาเองก็อธิบายไม่ถูก ทั้งอันตรายทั้งน่ากลัว แต่ก็ดึงดูดอย่างประหลาด เขายกกาแฟขึ้นจิบแต่รสชาติกลับจืดสนิท สมาธิของเขาหลุดไปหมด ในที่สุดเขาก็วางแก้วลงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนดูรายชื่อก่อนจะหยุดที่ชื่อหนึ่ง“พ่อ”นิ้วชะงักเล็กน้อยเขาไม่ใช่คนที่ชอบพึ่งพ่อในเรื่องส่วนตัว โดยเฉพาะเรื่องแบบนี้แต่ครั้งนี้เขาจำเป็นต้องรู้ ธีร์กดโทรออกเสียงสัญญาณดังเพ

เสียงเครื่องยนต์ของมอเตอร์ไซค์คันสีดำค่อย ๆ ดับลงใต้ร่มไม้ฝั่งตรงข้ามมหาวิทยาลัย คินถอดหมวกกันน็อกออกช้า ๆ ก่อนเสยผมขึ้นลวก ๆ แล้วเงยหน้ามองรั้วมหาลัยตรงหน้า เขาไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงมาอยู่ที่นี่อีก ทั้งที่เมื่อคืนตั้งใจไว้แล้วว่าจะเลิกสนใจ เลิกคิดถึง เลิกยุ่งกับคนอย่างธีรแต่สุดท้ายขาของเขากลับพามาที่นี่เองคินถอนหายใจเบา ๆ พลางพิงตัวกับรถ สายตาคมกริบมองเข้าไปในมหาวิทยาลัยที่เต็มไปด้วยนักศึกษาเดินขวักไขว่ มันเป็นโลกที่แตกต่างจากเขาโดยสิ้นเชิง เสียงหัวเราะสดใส กลุ่มเพื่อนที่นั่งกินข้าวด้วยกัน คนที่เดินถือหนังสือ วิ่งเข้าเรียน พูดคุยเรื่องงาน เรื่องสอบ เรื่องอนาคต เป็นโลกธรรมดา โลกที่เขาไม่เคยมีตั้งแต่เด็ก ชีวิตของคินเต็มไปด้วยการถูกจับตามอง กฎระเบียบ ความคาดหวังและคำว่าต้องแข็งแกร่ง ถึงบ้านของเขาใหญ่โตหรูหรา แต่เงียบจนบางครั้งเหมือนสุสาน ไม่มีเสียงหัวเราะ ไม่มีมื้ออาหารพร้อมหน้า ไม่มีใครถามด้วยซ้ำว่าเขาเหนื่อยไหม คินหลุบตาลงเล็กน้อยก่อนจะหยิบบุหรี่ขึ้นมา แต่ยังไม่ทันจุด สายตาก็เหลือบไปเห็นใครบางคนเสียก่อนคนคนนั้นก็คือธีร์คนที่ทำให้ภายในใจของคินสับสนวุ่ยวายมาหลายวัน เจ้าตัวกำล

ช่วงหลายวันหลังจากนั้น คินยังคงไปมหาวิทยาลัยของธีร์แทบทุกวัน บางวันเขาก็นั่งเงียบ ๆ ใต้ต้นไม้ต้นเดิม บางวันก็ซื้อกาแฟมาถือไว้เฉย ๆ แม้สุดท้ายจะปล่อยน้ำแข็งละลายจนจืดสนิท และบางวันเขาแค่อยากเห็นรอยยิ้มของใครบางคน จนเพื่อนในกลุ่มถามบ่อยครั้ง แต่เพียงเขาบอกว่ามีธุระแค่นั้นเพื่อนก็เขาใจไม่ถามต่อ โดยไม่ต้องพูดอะไรมากมันกลายเป็นความเคยชินไปแล้ว ความเคยชินที่คินไม่ทันรู้ตัวว่ากำลังยึดติด แต่ในขณะที่โลกฝั่งมหาวิทยาลัยเริ่มทำให้เขารู้สึกสงบ อีกด้านหนึ่งของชีวิตกลับยิ่งหนักขึ้นเรื่อย ๆ โดยเฉพาะพ่อของคินเสียงแก้วกระทบโต๊ะดังขึ้นภายในห้องทำงานขนาดใหญ่ของคฤหาสน์หยาง บรรยากาศเย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศไม่ได้ช่วยลดแรงกดดันในห้องแม้แต่น้อย หยางเจิ้นหลงนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้สีเข้ม ใบหน้ายังคงเรียบนิ่งน่าเกรงขาม ดวงตาคมเฉียบมองลูกชายตรงหน้าอย่างเย็นชา“ได้ข่าวว่าแกหายหัวไปมหาลัยฝั่งตรงข้ามวิทลัยแกทุกวัน”น้ำเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นช้า ๆ คินยืนอยู่ตรงนั้น มือกำแน่นอยู่ข้างลำตัว“ก็แค่ไปนั่งพัก”“นั่งพัก” พ่อของเขาหัวเราะเบา ๆ แต่ไม่มีความขำอยู่ในนั้นเลย“คนอย่างแกไม่มีเวลาพัก” คำพูดนั้นแทงเข้ามาตรง ๆ คินขบกรา

ช่วงเย็นหลังเลิกคลาสของมหาวิทยาลัย บรรยากาศรอบคณะคุรุศาสตร์เริ่มเงียบลงกว่าปกติ นักศึกษาหลายคนทยอยกลับหอหรือออกไปหาอะไรกิน เหลือเพียงบางกลุ่มที่ยังนั่งอ่านหนังสือเตรียมสอบอยู่ตามโต๊ะหินอ่อนใต้ต้นไม้ใหญ่ และแน่นอนว่า หนึ่งในนั้นคือธีร์กับคินหนังสือคำนวณถูกเปิดกางเต็มโต๊ะ กระดาษจดสูตรวางกระจัดกระจาย ปากกาหลายแท่งกลิ้งอยู่ข้างแก้วกาแฟที่น้ำแข็งละลายไปครึ่งแก้วแล้ว คินเอนตัวพิงเก้าอี้สีหน้าเหมือนคนใกล้หมดความอดทน“ฉันเกลียดเลข” เขาพึมพำเป็นรอบที่สิบของวันธีร์ที่นั่งฝั่งตรงข้ามเงยหน้าขึ้นจากสมุด ก่อนถอนหายใจขำ ๆ“นายพูดแบบนี้ทุกสิบนาที”“ก็ฉันเกลียดจริง”“แต่ก็ยังนั่งเรียนอยู่”“…” คินเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนเบือนหน้าหนี“ก็เพราะมีคนบังคับ”“เราบังคับตรงไหน”“นายชอบมองเหมือนผิดหวังเวลา ฉันจะลุกหนี”คำตอบตรงเกินไปจนธีร์หลุดหัวเราะ “โอเค งั้นเราจะพยายามไม่ทำหน้าแบบนั้น”“สายไปแล้ว”คินบ่นเบา ๆ ก่อนก้มมองโจทย์ต่อด้วยสีหน้าเหมือนกำลังจะฆ่ากระดาษ ธีร์ส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนเลื่อนสมุดไปตรงหน้าเขา“ข้อนี้ลองทำเอง”“อีกแล้วเหรอ”“อือ” ธีร์พยักหน้า“ถ้านายไม่ลองคิดเอง จะจำไม่ได้”คินถอนหายใจยาวเหมือนคนห