Alle Kapitel von นายเกมเมอร์จอมโหด พลิกเลนรุกบุกเลนรัก : Kapitel 1 – Kapitel 10

​บรรยากาศภายในฮอลล์จัดการแข่งขันอีสปอร์ตระดับประเทศยังคงคุกรุ่นไปด้วยไอความร้อนจากเครื่องคอมพิวเตอร์และเสียงโห่ร้องที่ดังกังวานราวกับกำแพงจะพังทลาย แสงสปอร์ตไลท์สีน้ำเงินและแดงสาดสลับไปมาสอดรับกับจังหวะดนตรีแนว EDM ที่บีบคั้นอารมณ์ให้ตื่นตัวถึงขีดสุด แต่สำหรับ "บันนี่" เด็กสาวร่างเล็กในชุดเสื้อยืดสีขาวธรรมดาที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางกลุ่มแฟนคลับนับพัน โลกทั้งใบของเธอถูกบีบให้เหลือเพียงพื้นที่สี่เหลี่ยมบนเวทีใหญ่ ​ตรงนั้น... ชายหนุ่มเจ้าของฉายา "God of Midlane" อย่าง "จิ้น" กำลังนั่งนิ่งราวกับรูปปั้นหินแกว นิ้วเรียวยาวของเขาไถไปบนหน้าจอแท็บเล็ตด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ หน้าจอโปรเจกเตอร์ยักษ์ด้านหลังแสดงภาพตัวละครเมจที่เขากำลังร่ายรำอยู่ท่ามกลางวงล้อมศัตรู จิ้นไม่ใช่แค่นักแข่ง แต่เขาคือจิตรกรที่วาดลวดลายความตายลงบนสมรภูมิดิจิทัล ทุกจังหวะการกดสกิล ทุกการกะระยะ มันแม่นยำจนน่าขนลุก ​"พี่จิ้น... เก่งที่สุดเลย" บันนี่พึมพำ มือเล็กที่กำสายสะเพายแน่นจนชื้นเหงื่อ ​เธอไม่ใช่แค่แฟนคลับที่มาดูตามกระแส บันนี่ตามดูจิ้นมาตั้งแต่เขายังเป็นนักแข่งโนเนมในร้านอินเทอร์เน็ต จนตอนนี้เขากลายเป็นเบอร์หนึ่งขอ

เช้าวันแรกในแคมป์ฝึกซ้อมของสโมสร Grand Mastery ไม่ได้เริ่มต้นด้วยความสดใสอย่างที่บันนี่จินตนาการไว้ เธอตื่นขึ้นมาในห้องนอนรวมขนาดกะทัดรัดสำหรับนักกีฬาหญิง แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านผ้าม่านสีเทาไม่ได้ช่วยให้หัวใจที่เต้นรัวของเธอสงบลงได้เลย ภาพเหตุการณ์เมื่อวานที่จิ้นโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูยังคงวนเวียนอยู่ราวกับแผ่นเสียงตกร่อง ​‘ยินดีด้วย... ยัยกระต่าย แต่จำไว้ว่าในแคมป์นี้ ฉันโหดกว่าพี่ J ในแชทหลายเท่า’ ​บันนี่สลัดผ้าห่มออกพลางขยี้ผมจนฟูฟ่อง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูแชทลับทันทีด้วยความเคยชิน มีข้อความใหม่จาก 'J' ส่งมาเมื่อตอนตีสี่ครึ่ง ​J: '05:30 น. คือเวลาเรียกรวมพลที่โรงอาหาร ใครมาช้ากว่าหนึ่งวินาทีถือว่าขาดวินัย และคนไม่มีวินัยไม่คู่ควรกับเลนกลางของทีมฉัน' ​บันนี่เบิกตากว้างพลันก้มลงมองนาฬิกา... 05:15 น.! ​"ซวยแล้ว!" ​เธอกระโดดลงจากเตียง คว้าผ้าขนหนูและชุดกีฬาของสโมสรวิ่งเข้าห้องน้ำด้วยความเร็วแสง เสียงน้ำไหลและเสียงโวยวายเบาๆ ของเธอทำให้เพื่อนร่วมทีมอย่าง เมย์ ที่นอนเตียงข้างๆ สะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยอาการงัวเงีย ​05:29:55 น. ​บันนี่วิ่งกระหืดกระหอบมาถึงประตูโรงอาหารในสภาพที่ผมยังห

แสงไฟจากจอคอมพิวเตอร์ในห้องซ้อมยังคงสว่างจ้าแม้เวลาจะล่วงเลยเข้าสู่ตีสอง บันนี่นั่งจ้องหน้าจอที่เต็มไปด้วยตัวเลขสถิติและกราฟวิเคราะห์การเล่นของทีมคู่แข่งที่รินเป็นคนคุม แผ่นหลังของเธอเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อเย็นๆ ความรู้สึกนุ่มนวลจากปลายนิ้วของจิ้นที่แตะแก้มเธอเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังคงทิ้งสัมผัสอุ่นๆ ไว้ แต่มันกลับถูกกลบด้วยความหวาดระแวงจากสายตาอาฆาตของริน ​‘ฉันจะทำให้แกอยู่ที่นี่ไม่ได้ บันนี่... คอยดู!’ ​คำขู่นั้นดังก้องอยู่ในหัว บันนี่รู้ดีว่าในโลกของอีสปอร์ต ข่าวลือเพียงนิดเดียวก็สามารถฆ่านักกีฬาคนหนึ่งได้ทั้งเป็น โดยเฉพาะเมื่อมันเกี่ยวข้องกับ "ความสัมพันธ์ต้องห้าม" ระหว่างโค้ชกับลูกทีม ​ติ๊ง! ​เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยทำให้อารมณ์ที่ขุ่นมัวของเธอสงบลงชั่วครู่ บันนี่คว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดู ​J: 'ยังไม่นอนอีกเหรอ? บอกแล้วไงว่าความดื้อไม่ใช่คุณสมบัติของเมจที่ดี พักผ่อนซะ พรุ่งนี้เธอต้องใช้สมองมากกว่ากำลัง' ​บันนี่เม้มปาก นิ้วเรียวพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความสับสน ​Bunny: 'พี่ J คะ... ถ้าวันหนึ่งบันนี่กลายเป็นตัวปัญหาของพี่ พี่จะเสียใจไหม? วันนี้รินเขาดูโกรธมาก บันนี่กลัวว่าเขาจะทำเรื่อ

เช้าวันแห่งการตัดสินมาถึง บรรยากาศภายในแคมป์ Grand Mastery เงียบเชียบผิดปกติ ทว่าในโลกออนไลน์กลับเดือดระอุราวกับภูเขาไฟระเบิด รถบัสส่วนตัวของสโมสรเคลื่อนที่ออกจากแคมป์มุ่งหน้าสู่สนามแข่งกลางที่เป็นสตูดิโอถ่ายทอดสดขนาดใหญ่ บันนี่นั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างรถ เห็นป้ายบิลบอร์ดดิจิทัลบางจุดฉายภาพโปรโมตการแข่งขันนัดกระชับมิตรครั้งนี้ ระหว่าง Grand Mastery (Thailand) พบกับ Viper Queens (South Korea) ​สายตาของเธอเหลือบไปเห็นจิ้นที่นั่งอยู่เบาะหน้าสุด เขาสวมหูฟังและจดจ่ออยู่กับหน้าจอแท็บเล็ต แผ่นหลังกว้างของเขาดูนิ่งสงบราวกับไม่รับรู้ถึงกระแสวิพากษ์วิจารณ์รอบข้าง แต่บันนี่รู้ดีว่าภายใต้ความนิ่งนั้น เขากำลังแบกรับแรงกดดันมหาศาลเพื่อปกป้องเธอ ​"บันนี่... มือเธอเย็นมากเลยนะ" เมย์ ที่นั่งข้างๆ กระซิบบอกพลางกุมมือเพื่อนไว้ "ไม่ต้องกลัวนะ พวกเราจะสู้ไปด้วยกัน" ​บันนี่หันไปยิ้มให้เพื่อนร่วมทีมคนอื่นๆ ทุกคนดูมุ่งมั่นกว่าทุกครั้ง อาจเป็นเพราะความกดดันจากข่าวลือทำให้พวกเธออยากพิสูจน์ว่าทีมหญิงชุดนี้มีดีมากกว่าแค่เรื่องดราม่า ​ณ สตูดิโอถ่ายทอดสด ​เสียงเชียร์จากแฟนคลับบางส่วนที่ได้รับอนุญาตให้เข้าช

เสียงฝีเท้าของเหล่านักกีฬาอีสปอร์ตดังก้องไปตามทางเดินใต้ถุนสนามกีฬาระดับชาติ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความตื่นเต้นและเครื่องปรับอากาศที่เย็นจัดจนทำให้นักกีฬาหลายคนต้องสวมเสื้อแจ็คเก็ตทีมทับไว้อีกชั้น สำหรับ บันนี่ วันนี้ไม่ใช่แค่การแข่ง แต่มันคือวันตัดสินชะตาชีวิตของเธอและผู้ชายที่เธอนิยามว่าเป็น "โลกทั้งใบ" ​"บันนี่ เช็คอุปกรณ์ครั้งสุดท้ายหรือยัง?" เสียงของ จิ้น ดังขึ้นจากด้านหลัง เขาเดินเข้ามาหาเธอในชุดโค้ชเต็มยศที่ดูเนี้ยบกว่าทุกวัน ใบหน้าหล่อเหลานั้นนิ่งสงบ แต่ดวงตาคมปลาบกลับฉายแววความกังวลบางอย่างที่คนทั่วไปมองไม่เห็น ​"เรียบร้อยค่ะพี่จิ้น หนูเช็คปุ่มกด ความไวหน้าจอ และหูฟังหมดแล้ว" บันนี่ตอบพลางกำมือที่ยังสั่นเทาไว้แน่น ​จิ้นมองมือที่สั่นของเด็กสาวตรงหน้า เขาตัดสินใจทำเรื่องที่เสี่ยงที่สุดคือการเอื้อมมือไปกุมมือของเธอไว้ท่ามกลางทางเดินที่มีทีมงานเดินผ่านไปมา "จำไว้นะ... ในสนามแข่ง เธอไม่ได้สู้คนเดียว พี่จะนั่งอยู่ข้างหลังเธอเสมอ ถึงพี่จะพูดยังไงผ่านไมค์ แต่ในใจพี่ พี่เชียร์เธอที่สุด" ​บันนี่เงยหน้าขึ้นสบตา ความอบอุ่นจากมือของจิ้นซึมซาบเข้าสู่หัวใจจนความประหม่าเริ่ม