แสงดาวบนดาดฟ้าคืนนั้นดูสว่างไสวเป็นพิเศษ แหวนเงินเรียบง่ายบนนิ้วนางข้างซ้ายของบันนี่สะท้อนแสงระยิบระยับจนเธออดไม่ได้ที่จะยกขึ้นมาดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความอุ่นซ่านจากอ้อมกอดของจิ้นยังคงหลงเหลืออยู่ที่หัวไหล่ แต่วินาทีแห่งความสุขมักจะสั้นเสมอ เมื่อเสียงแจ้งเตือนจากวิทยุสื่อสารของจิ้นดังขึ้นเบาๆ "จิ้น... ท่านประธานเรียกพบด่วนที่ห้องรับรอง" เสียงผู้ช่วยโค้ชดังลอดออกมา จิ้นถอนหายใจยาวพลางปล่อยมือจากบันนี่อย่างแสนเสียดาย "ดูเหมือนเวลาพักของเราจะหมดลงเร็วกว่าที่คิดนะ ยัยกระต่าย" เขาก้มลงจูบที่ขมับของเธออีกครั้ง "กลับไปรวมตัวกับทีมในห้องพักนะ อย่าเดินไปไหนคนเดียว พี่รู้สึกว่าเรื่องวันนี้มันยังไม่จบง่ายๆ" บันนี่พยักหน้าอย่างว่าง่าย แม้ในใจจะเริ่มรู้สึกหวิวๆ อย่างประหลาด เธอเดินลงจากดาดฟ้าผ่านทางเดินมืดๆ ของสนามกีฬาที่เริ่มร้างผู้คน ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกเหมือนมีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องมาจากมุมตึก แต่เมื่อหันไปมองกลับพบเพียงความว่างเปล่า ณ ห้องรับรองพิเศษ จิ้นเดินเข้ามาในห้องที่บรรยากาศเย็นเยือก ท่านประธานสโมสรนั่งอยู่บนโซฟาหนังสีดำสนิท ในมือไม่ได้มีเพียงกาแฟ แต่มีรูปถ่ายปึกหนึ่งที่เพิ่งถูกพิมพ
Read more
LOGIN
