นายเกมเมอร์จอมโหด พลิกเลนรุกบุกเลนรัก

แสงไฟสปอร์ตไลท์สีน้ำเงินและแดงสาดส่องไปทั่วฮอลล์จัดแสดง เสียงเชียร์กระหึ่มจากแฟนคลับนับพันทำเอาพื้นสั่นสะเทือน แต่สำหรับ "บันนี่" เสียงเหล่านั้นดูจะเบาลงไปทันทีเมื่อสายตาของเธอโฟกัสไปที่ร่างสูงบนเวที

​"จิ้น" ในเสื้อแจ็คเก็ตทีมสีดำขลิบทอง กำลังนั่งหน้านิ่ง นิ้วเรียวยาวขยับไถหน้าจอแท็บเล็ตด้วยความเร็วที่มองตามแทบไม่ทัน หน้าจอโปรเจกเตอร์ยักษ์แสดงภาพตัวละครเมจที่เขากำลังบังคับให้ไล่ต้อนศัตรูจนมุม ราวกับเขากำลังร่ายรำอยู่บนสมรภูมิดิจิทัล

​"สุดยอด... พี่จิ้นยังเก่งเหมือนเดิมเลย" บันนี่พึมพำกับตัวเอง มือเล็กกำสายกระเป๋าสะพายแน่น เธอคือหนึ่งในแฟนคลับไม่กี่คนที่ตามไปดูงานแข่งทุกงาน ไม่ว่าจะเป็นรอบคัดเลือกเล็กๆ หรือนัดชิงชนะเลิศระดับประเทศ

​หลังจบเกมด้วยชัยชนะที่ขาดลอย บันนี่รีบเบียดตัวออกไปทางด้านหลังฮอลล์ จุดที่นักกีฬาจะใช้เป็นทางผ่านไปขึ้นรถบัสทีม เธอไม่ได้หวังจะเข้าไปขอลายเซ็นหรือเซลฟี่เหมือนคนอื่นๆ เธอแค่ต้องการเห็นเขาใกล้ๆ เพื่อเติมไฟให้ตัวเอง

​"พี่จิ้นคะ! สู้ๆ นะคะ งานหน้าก็จะตามไปเชียร์ค่ะ!" บันนี่ตะโกนบอกเมื่อเห็นเขาเดินผ่านมา

​จิ้นชะงักฝีเท้าเล็กน้อย เขาหันมามองตามเสียง ใบหน้าหล่อเหลานิ่งสนิท ดวงตาคมปลาบภายใต้กรอบแว่นดูเย็นชาจนคนมองใจสั่น เขาไม่ได้ยิ้มตอบ เพียงแค่พยักหน้าเล็กๆ หนึ่งครั้งก่อนจะเดินขึ้นรถไป

​"แค่นี้ก็เกินพอแล้วบันนี่..." เธอสูดลมหายใจเข้าลึก

​คืนนั้น บันนี่กลับมาที่หอพักและเปิดเกมขึ้นมาทันที เธอเลือกเล่นตำแหน่งเลนกลางเหมือนกับไอดอลของเธอ นิ้วมือเล็กรัวหน้าจออย่างบ้าคลั่ง เลือดในกายฉีดพล่านด้วยความฝันที่อยากจะไปยืนอยู่บนจุดเดียวกับเขา

​ติ๊ง!

​เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชทลับดังขึ้น บันนี่วางมือจากเกมครู่หนึ่งเพื่อเปิดอ่าน มันคือข้อความจาก 'J' คนแปลกหน้าในโลกออนไลน์ที่เธอคุยด้วยมาพักใหญ่ และเป็นคนเดียวที่รู้ว่าเธอกำลังฝึกหนักเพื่อเข้าวงการอีสปอร์ต

​J: 'เห็นคลิปไฮไลท์การเล่นของเธอวันนี้ในกลุ่มฝึกซ้อมแล้วนะ จังหวะเดินเกมยังช้าไปครึ่งวิ ถ้าแก้ตรงนี้ได้ เธอจะโหดกว่านี้'

​บันนี่เผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว ข้อความสั้นๆ ที่ดูเหมือนจะดุแต่กลับแฝงไปด้วยความใส่ใจ ทำให้ความเหนื่อยล้าจากการฝึกซ้อมหายไปเป็นปลิดทิ้ง

​Bunny: 'ขอบคุณนะคะพี่ J บันนี่จะพยายามค่ะ วันนี้ไปดูแข่งมาด้วย แรงบันดาลใจเต็มเปี่ยมเลย!'

​เธอไม่รู้เลยว่า อีกฟากหนึ่งของหน้าจอ... ชายหนุ่มที่เพิ่งลงจากเวทีแข่งอันดับหนึ่งกำลังจ้องมองข้อความนั้นด้วยแววตาที่อ่อนโยนกว่าตอนอยู่หน้ากล้องหลายเท่า

​"พยายามเข้าล่ะ ยัยกระต่าย..." จิ้นพึมพำเบาๆ ก่อนจะปิดหน้าจอลง เมื่อได้ยินเสียงเรียกจากเพื่อนร่วมทีมสาวที่เดินเข้ามาขัดจังหวะในห้องพักผ่อน

เสียงประกาศชัยชนะดึงบันนี่กลับสู่ความเป็นจริง แสงแฟลชจากช่างภาพนับสิบรุมล้อม "จิ้น" ราวกับเขาเป็นราชาแห่งวงการอีสปอร์ต บันนี่มองภาพนั้นผ่านช่องว่างของผู้คน ความตื่นเต้นที่เห็นไอดอลในดวงตาปนเปไปกับความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจในฝีมือตัวเอง

​‘เมื่อไหร่เราจะได้ไปยืนตรงนั้นบ้างนะ’

​หลังจบงาน บันนี่มายืนดักรอตรงทางเดินลับที่นักกีฬาใช้เดินทางกลับ เธอเห็นจิ้นเดินนำหน้าทีมออกมา ท่าทางเขาดูเหนื่อยล้าแต่ยังคงความน่าเกรงขาม เพื่อนร่วมทีมสาวอย่าง "ริน" นักแข่งสาวดาวรุ่งตำแหน่งแครี่เดินเคียงข้างเขา พร้อมกับส่งน้ำดื่มให้พลางหัวเราะต่อกระซิก ภาพนั้นทำให้บันนี่ใจกระตุกเล็กน้อย

​"พี่จิ้นคะ! วันนี้เล่นเก่งมากเลยค่ะ บันนี่จะคอยซัพพอร์ตพี่ตลอดไปนะคะ!" บันนี่รวบรวมความกล้าตะโกนออกไป

​จิ้นหยุดเดิน สายตาคมภายใต้กรอบแว่นตวัดมามองบันนี่เพียงครู่เดียว เขาไม่ได้พูดอะไร ไม่แม้แต่จะยิ้มให้รินเห็น เขากลับทำเพียงแค่พยักหน้าส่งๆ แล้วเดินผ่านไปเหมือนเธอเป็นเพียงอากาศธาตุ รินหันมามองบันนี่ด้วยสายตาจิกกัดเล็กน้อยก่อนจะเดินตามจิ้นขึ้นรถบัสทีมไป

​บันนี่เม้มปากแน่น ความเย็นชาของจิ้นในสนามจริงมันช่างต่างจากโลกออนไลน์ที่เธอรู้จัก...

​เมื่อกลับถึงห้องเช่าเล็กๆ บันนี่ทิ้งตัวลงบนเตียง หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาเปิดแอปพลิเคชันแชทสีเขียวที่ไม่มีรูปโปรไฟล์ของคู่สนทนา มีเพียงตัวอักษร 'J' สั้นๆ เท่านั้น

​Bunny: 'วันนี้ไปดูแข่งมาค่ะ เขาเท่มากเลย แต่... ตัวจริงเขาดูเข้าถึงยากจังเลยนะคะพี่ J'

​ไม่ถึงนาที ข้อความก็ถูกอ่านและตอบกลับมา

​J: 'คนเราก็มีกำแพงไว้ป้องกันตัวทั้งนั้นแหละ อย่าไปใส่ใจเรื่องนิสัยเขาเลย สนใจฝีมือตัวเองดีกว่า คลิปที่ส่งมาให้ดูน่ะ จังหวะการใช้สกิลเลนกลางของเธอยังคุมระยะพลาดอยู่นะ'

​บันนี่ตาโตเมื่อเห็นคำแนะนำที่เจาะลึก

​J: 'ถ้าอยากเข้าวงการจริงๆ พรุ่งนี้ลองฝึกสเต็ปการเดินเกมแบบ Aggressive ดู ถ้าทำได้ เดี๋ยวพี่มีรางวัลให้'

​คำว่า "รางวัล" ทำให้บันนี่แก้มร้อนฉ่าโดยไม่ทราบสาเหตุ พี่ J ในแชทมักจะใจดีและอบอุ่นเสมอ เขาคือคนที่คอยสอนเทคนิคลับๆ ที่ไม่มีในตำราให้เธอมาตลอดหนึ่งปี บันนี่รีบลุกขึ้นมาเปิดเกมและกดเข้าโหมดฝึกซ้อมทันที โดยไม่รู้เลยว่า...

​ที่ห้องพักส่วนตัวในแคมป์เก็บตัวนักกีฬา จิ้นกำลังนั่งมองหน้าจอแชทพลางนวดขมับตัวเอง

​"ดุไปหรือเปล่านะ..." เขารำพึงเบาๆ นิ้วเรียวยาวพิมข้อความค้างไว้ว่า 'ฝันดีนะ ยัยกระต่าย' แต่สุดท้ายเขาก็ลบมันทิ้ง เพราะกลัวว่าความอ่อนโยนที่เขามีให้เธอเพียงคนเดียวผ่านหน้าจอนี้จะทำให้ความลับแตกเสียก่อน

​จิ้นถอนใจยาว พลางนึกถึงแผนการใหญ่ในหัว... อีกไม่กี่อาทิตย์ สโมสรจะเปิดตัวทีมหญิง และเขาเตรียมจะลาออกจากตำแหน่งนักแข่งเพื่อไปเป็น "โค้ช" เพื่อที่จะปั้นใครบางคนให้ก้าวขึ้นมาอยู่เคียงข้างเขาในโลกความจริงเสียที!