《หวนชะตาลิขิตรัก》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

เยี่ยนหรงอีกสองเดือนให้ซ่งฉีสั่งของกับเถ้าแก่หลิ่วนางเดินทางกลับจวนในตอนเย็นโดยมีหรูลี่ไปด้วย กิจการของนางเริ่มดีขึ้นหากยังดีขึ้นเรื่อยๆ นางอาจจะขยายอีกหนึ่งสาขา แต่ถึงอย่างไรก็ต้องคอยดูไปเรื่อยๆ ก่อน ชาติก่อนนางจำได้ว่าที่เมืองหลวงมีสตรีผู้หนึ่งเก่งเรื่องยาสมุนไพรและออกรักษาผู้ป่วยจนเป็นที่ยอมรับในเวลาต่อมา นางมีชื่อว่า หยางชิงเซียนที่มีบิดาทำงานกรมการแพทย์ในวังหลวงทว่านางเป็นเพียงบุตรสาวอนุภรรยาคนที่สามที่ไม่มีใครสนใจ ในตระกูลหยางมีนางคนเดียวที่สืบทอดวิชาการแพทย์ของบิดาแต่ไม่มีใครยอมรับ กว่าจะเป็นที่ยอมรับนางทั้งฝึกฝนฝีมือและฝ่าฟันอยู่หลายปีที่สำคัญเมื่อสิ้นบิดานางก็หมดที่พึ่งเพราะมารดาเสียชีวิตตั้งแต่นางยังเล็ก สตรีผู้นี้เรียกได้ว่าแข็งแกร่งยิ่งนัก ท้ายที่สุดที่เยี่ยนหรงจำได้ลางๆ คือนางเป็นหนึ่งในหมอหลวงแห่งวังหลวงที่มีฝีมือฉกาจฉกรรจ์หาตัวจับยากคนหนึ่ง"ข้าต้องไปพบหยางชิงเซียน"ตระกูลหยางเป็นตระกูลเก่าแก่ของต้าเซี่ยสืบทอดด้านวิชาการแพทย์มาตั้งแต่บรรพบุรุษ จวนตระกูลใหญ่ที่มีนายท่านฮูหยินใหญ่และอนุภรรยาอีกสามคน หยางชิงเซียนที่ดูไร้ความสำคัญที่สุดในจวนไม่ค่อยได้รับอนุญาตให้ออกไปไหน

สมรสพระราชทานของเซี่ยอิ้งเฟยและองค์หญิงไป๋เซียนอีกไม่นานก็จะถูกกำหนดขึ้นเช่นเดียวกัน เพียงแต่ฮ่องเต้รอเวลาและดูท่าทีของหนุ่มสาวทั้งสองเท่านั้น แต่ในที่สุดก็ต้องประกาศราชโองการออกมาอยู่ดีเพราะทั้งคู่ถึงวัยที่ต้องออกเรือนแล้วโดยเฉพาะอย่างยิ่งเซี่ยอิ้งเฟยที่รอช้าไม่ได้อีกต่อไป"เพียงแค่ข้อเสนอนี้คิดว่าคุณหนูคงไม่ปฏิเสธการเป็นฮูหยินของจวนกั๋วกงหรอกนะ ไม่ต้องห่วงหากภายในสามปีเจ้าไม่มีความสุขข้าจะหย่าให้เจ้าและจะให้เงินไปตั้งตัวห้าหมื่นตำลึง"ห้าหมื่นตำลึง!ด้วยเหตุผลใดเซี่ยอิ้งเฟยถึงยอมจ่ายเงินมากมายขนาดนี้หลังจากให้นางเป็นอิสระ ช่วงสามปีนี้จะมีเรื่องราวใดเกิดขึ้นกันแน่เหตุผลที่เขาไม่คิดจะบอกผู้ใดเพราะเขาไม่ได้ชอบพอองค์หญิงไป๋เซียนไม่มีความคิดที่จะแต่งงานกับนาง หากต้องแต่งงานเขาจะแต่งกับคนที่ชอบพอเท่านั้น อีกอย่างเขาได้รู้เรื่องราวที่ขุนนางคุยกันอย่างลับๆ มาแล้ว เหมือนว่าอีกหนึ่งปีข้างหน้าจะมีการเฉลิมฉลองครั้งยิ่งใหญ่ของเมืองต้าเซี่ย งานนี้จะผิดพลาดไม่ได้แม้แต่ส่วนเดียว พวกเขาลงความเห็นกันแล้วว่าถ้าหากพลาดแม้เพียงนิดความผิดทั้งหมดจะตกอยู่ที่เยี่ยนซูแต่เพียงผู้เดียวเพราะฉะนั้นเซี่ยอิ้งเฟย

ข่าวการแต่งงานของจวนจิ้งกั๋วกงและจวนตระกูลเยี่ยนแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงอย่างรวดเร็ว ตามด้วยข่าวกันถูกถอนหมั้นก่อนหน้านี้ เดินไปถนนเส้นใดผู้คนมากมายก็พูดถึงเรื่องนี้ไม่หยุดปาก"ช่างเป็นวาสนาของตระกูลเยี่ยนจริงๆจวนกั๋วกงทั้งสูงศักดิ์และมั่งคั่งแต่ท่านซื่อจื่อกลับเลือกบุตรสาวของตระกูลเยี่ยนมาเป็นฮูหยิน""แต่เขาว่าไม่เหมาะสมกันเป็นอย่างยิ่งไม่เข้าใจว่าคิดสิ่งใดอยู่""จะอย่างไรก็ตามทั้งสองคนมีชะตาต้องกันแล้วนับว่าเป็นคู่ครองต่างฐานะที่เหมาะสมกัน นี่แหละคือคู่แท้"การพูดถึงทั้งด้านบวกด้านลบเป็นวงกว้างยิ่งกระพือข่าวนี้ให้แพร่ออกไปไกลกว่าเดิมจางอี้หนิงเจ็บแค้นใจเป็นอย่างยิ่งที่ฮูหยินของเซี่ยซื่อจื่อกลับกลายเป็นเยี่ยนหรงมิใช่นาง"ทำไมถึงเป็นเช่นนี้! ซื่อจื่อตาบอดแล้วหรืออย่างไรถึงไปคว้าเอาเด็กชั้นต่ำนั่นมาเป็นฮูหยินเชิดหน้าชูตา"นางเกรี้ยวกราดกับบ่าวรับใช้มือกวาดข้าวของบนโต๊ะเป็นพัลวันกระจัดกระจายไปทั่วทั้งพื้นห้อง ทั้งกรีดร้องระบายอารมณ์ทั้งตบตีบ่าวรับใช้ที่อยู่ใกล้ตัว"ทำไม ทำไม ถึงไม่เป็นข้า!""คุณหนูใจเย็นๆ เจ้าค่ะเดี๋ยวคนอื่นได้ยิน""ออกไป ออกไปให้หมด!"นางปวดใจสุดจะทนไหวร้องไห้พรั่งพรู

เพราะนอนแต่หัววันเยี่ยนหรงจึงตื่นแต่เช้า นางลืมตาขึ้นหันมองด้านข้างพบเพียงความว่างเปล่า ผ้าห่มเรียบสนิทราวกับว่าไม่มีคนนอนตรงนี้มาก่อน นางลุกจากเตียงก็ต้องประหลาดใจ เซี่ยอิ้งเฟยแต่งตัวเสร็จแล้วนั่งอ่านตำราอีกมุหนึ่งของห้อง ขนาดว่านางตื่นเช้าแล้วเขายังตื่นเช้ายิ่งกว่า เยี่ยนหรงนึกละอายใจขึ้นมารีบเข้าห้องอาบน้ำในทันทีเยี่ยนหรงแต่งตัวเสร็จเดินออกมาก็ยังคงเห็นเซี่ยอิ้งเฟยอ่านตำราอยู่ที่เดิม"ไปกันเถอะ ไปเตรียมยกน้ำชา"วันนี้เป็นพิธียกน้ำชาและร่วมโต๊ะอาหารทั้งคู่จึงออกไปยังเรือนหลัก"เมื่อได้ครองคู่กันแล้วก็ขอให้มีความสุขช่วยกันแก้ปัญหาอย่าได้ทอดทิ้งกัน"เซี่ยกั๋วกงยังคงอวยพรด้วยความอบอุ่นเช่นเดิมถึงแม้จะไม่ค่อยออกมาพบปะผู้ใดก็ตาม"เป็นฮูหยินของจนกั๋วกงแล้วหากมีเรื่องใดต้องตัดสินใจแทนแม่ก็ทำได้เลย ดูแลกันและกันให้ดี"ทั้งเซี่ยกั๋วกงและองค์หญิงหลินเฟยยังคงเป็นผู้ใหญ่ที่น่านับถืออยู่เช่นเดิม ทั้งคู่มิได้มีปัญหากับนางมาแต่ไหนแต่ไร เมื่อก่อนก็เป็นเช่นนี้นางแต่งเข้าจนกั๋วกงใช่ว่าจะดูเหมาะสมและจะมีคนชื่นชอบ ทว่าผู้อาวุโสทั้งสองคนกลับไม่เป็นเช่นนั้น ยังคงรักและเอ็นดูนางดังเป็นบุตรสาวแท้ๆ คงเป็นเ

ชิงเหอและเสิ่นจิ้นไปติดต่อชาวบ้านแถบภูเขาเพื่อขอซื้อสมุนไพรรักษาโรค มีทั้งชนิดหาง่ายและหายากปะปนกันแต่ถูกแยกเอาไว้ พวกเขาขายในราคาที่ถูกมากเทียบกับพ่อค้าคนกลาง สินค้ามีราคาถูกลงครึ่งต่อครึ่ง แต่เมื่อได้รับคำสั่งว่าให้ซื้อในราคาสูงกว่าตอนส่งให้พ่อค้าคนกลางทั้งสองคนจึงทำตามคำสั่ง สร้างความยินดีให้แก่ชาวบ้านเป็นอย่างยิ่ง"พี่ชาย สมุนไพรบนเขามีอีกเยอะแยะข้าจะไปเก็บมาไว้อีก ท่านอย่าลืมมารับกับพวกข้านะ""เมื่อเถ้าแก่ของข้าต้องการอีกแล้วข้าจะมาซื้อใหม่ ไม่เป็นไรเจ้าเก็บขายตามสบายเลยหากข้าต้องการซื้ออีกจะแจ้งล่วงหน้า ฝากเจ้าเป็นตัวแทนบอกทุกคนด้วย"ชิงเหอบอกแก่ชายผู้นั้นเขารีบพยักหน้ารับด้วยความเต็มใจ ชิงเหอและเสิ่นจิ้นขนสมุนไพรมาจากหมู่บ้านเชิงเขาได้สามเกวียน เซี่ยอิ้งเฟยให้ทยอยนำไปเก็บไว้ที่ร้านขายยาของเยี่ยนหรงซ่งฉีและหยางชิงเซียนแปลกใจเป็นอย่างยิ่งว่ายาสมุนไพรเหล่านี้มาจากที่ใด ที่สำคัญมีชนิดหายากที่ไม่ได้มาจากพ่อค้าคนกลางอีกด้วยซ่งฉีไม่รอช้าส่งข่าวให้เยี่ยนหรงได้รู้และสอบถามนางว่าไปเสาะหาสมุนไพรมาจากที่ใดมากมายกักตุนไว้ได้เต็มร้าน เยี่ยนหรงได้ฟังดังนั้นก็รีบรุดไปยังร้านขายยาทันที"มีถึง