Lahat ng Kabanata ng หวนชะตาลิขิตรัก: Kabanata 11 - Kabanata 20

เซี่ยอิ้งเฟยพยายามสุดแรงว่ายเข้าไปคว้าตัวเยี่ยนหรงเอาไว้ได้ก่อนศีรษะจมลงไป พานางลอยตัวขึ้นฝั่งโดยไม่เกรงกลัวความเย็นยะเยือกจากอากาศแต่อย่างใด ท่ามกลางเสียงร้องโหวกเหวกของคนบนฝั่งรอบตัวทั้งสองคนมีองครักษ์ของเขาช่วยพยุงอีกทอดหนึ่งเยี่ยนหรงทั้งสำลักน้ำทั้งตัวสั่น นางกำนัลจึงพาไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องเป็นกรณีพิเศษ ขณะนั้นทุกคนเร่งเดินออกจากสะพานกลับไปในอุทยานดังเดิม เซี่ยอิ้งเฟยก็กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเช่นเดียวกันองค์หญิงไป๋เซียนมองดูการกระทำของเซี่ยอิ้งเฟยนางก็นึกน้อยใจขึ้นมา ปกติเขาไม่ชอบสุงสิงกับสตรี เหตุใดวันนี้จึงกระโดดลงไปช่วยเยี่ยนหรงบุตรสาวขุนนางผู้ต่ำต้อยเช่นนั้น องครักษ์มีมากมายที่พร้อมรับใช้ เขาไม่มีความจำเป็นต้องยอมเสี่ยงชีวิตเข้าไปช่วยก็ได้หรือว่าเขากับนางแอบชอบพอกัน เป็นไปไม่ได้!อีกด้านหนึ่งคุณหนูจางอี้หนิงบุตรสาวเสนาบดีจางเซิงมองตามเยี่ยนหรงไม่วางตา ดวงตาฉายแววริษยาอยู่ไม่น้อย มือเรียวกำหมัดใต้แขนเสื้อเอาไว้แน่น ใครจะว่าอย่างไรก็ช่างแต่นางหมายปองบุรุษผู้นี้เอาไว้แล้ว เยี่ยนหรงจงใจกระโดดลงน้ำเพื่อเรียกร้องความสนใจจากชายใดหรือไม่ หากเป็นจริงถือว่านางทำน่าเกลียดมาก"คุณหนูตร

เยี่ยนหรงคร้านจะใส่ใจคนที่ทำให้นางต้องเสียเวลา ชาติก่อนจางอี้หนิงก็ชอบหาเรื่องและถากถางนางเช่นนี้กลัวว่านางจะทำให้เซี่ยอิ้งเฟยลุ่มหลงถึงกับลงทุนไปพูดจาเสียดสีถึงคุกใต้ดินไม่เว้นแต่ละวัน"นิสัยแย่ไม่เคยเปลี่ยน"เดินมาจนสุดทางก็เจอกับเถ้าแก่หลัวที่นางมาสอดส่องก่อนหน้านี้แล้วพบว่าเถ้าแก่หลัวมีตึกว่างให้เช่าสำหรับทำการค้า "หากแม่นางสนใจ ข้าเก็บค่าเช่าเดือนละสิบตำลึง ตรงนี้ทำเลดีที่สุดเพราะอยู่ใจกลางเมืองหลวงหากไม่รับไว้จะน่าเสียดาย"นางมองดูตึกกลางใหม่กลางเก่าเหมาะสมกับราคาจึงตกลงทำสัญญาเช่าปีต่อปีวางเงินมัดจำเสร็จแล้วจะได้จ้างคนมาทำความสะอาดตกแต่งใหม่ เถ้าแก่หลัวดููท่าทางใจดีทำการค้าอย่างยุติธรรมพูดคุยด้วยง่ายทุกอย่างจึงราบรื่นนางกำลังสร้างชีวิตใหม่ อยากมีชีวิตที่มั่นคงกว่านี้ ได้แต่หวังเอาไว้ว่าทุกอย่างจะผ่านพ้นไปได้ด้วยดี ที่นางไม่ลังเลเลือกตึกนี้เพราะนางเคยเห็นความรุ่งเรืองมาแล้วการค้าคึกคัก เดินทางเข้าออกได้สะดวกที่สำคัญเป็นแหล่งที่คนมาจับจ่ายมากที่สุดโดยเฉพาะขุนนางระดับสูงและเศรษฐีถึงอย่างไรคนก็ซื้อยาอยู่แล้วยิ่งตระกูลใหญ่ยิ่งซื้อไว้เป็นจำนวนมากนางเสร็จธุระแล้วก็เดินออกมา หรูลี่

"ใต้เท้า มีเรื่องสำคัญหรือเจ้าคะ"นางพยายามปรับสีหน้าท่าทางให้ดูสงบขึ้น ถึงอย่างไรเซี่ยอิ้งเฟยก็ช่วยชีวิตของนางไว้ถึงสองครั้งเซี่ยอิ้งเฟยยืนมือไขว้หลังท่าทางองอาจสง่าผ่าเผยทว่าใบหน้าดูสุขุม โดยรวมดูน่าเกรงขามมิใช่น้อย"เราควรร่วมเดินทางไปด้วยกัน เจ้าไปนั่งบนรถม้าของข้า"เยี่ยนหรงชะงักไปเล็กน้อยมองรถม้าของตนเอง"ข้ามีบ่าวคนสนิทนั่งมาด้วยไม่สะดวกไปรถม้าของท่าน เยี่ยนหรงขออภัยที่ไม่สามารถทำเช่นนั้นได้เจ้าค่ะ"นางก้มหน้าลงเล็กน้อยมองผิวเผินเหมือนกำลังเกรงใจ ความจริงแล้วนางอยากหลีกเลี่ยงให้มากที่สุด"ข้าไม่อาจไว้ใจคนเซ่อซ่าอย่างเจ้า ไม่ต้องกังวลไม่มีเรื่องใดเสียหาย เจ้าเป็นสตรีเดินทางไกลลำพังเช่นนี้ไม่เหมาะสม"เขาพูดรวบรัดแต่ก็ยังไม่วายแขวะนางไปด้วย เยี่ยนหรงอ้ำอึ้งที่เขาพูดมาก็มีเหตุผลแต่นางไม่ต้องการอย่างนี้"เอ่อ ...""เชิญคุณหนูเยี่ยนหรง"เขาเอ่ยขึ้นขัดคอนางเยี่ยนหรงไม่อาจหลบหลีกได้จึงจำยอมขึ้นไปบนรถม้าคันเดียวกัน เวลานี้หากผู้ใดอยากขัดขวางเซี่ยซื่อจื่อก็มิอาจทำได้ ทุกคนจำต้องยินยอมไปโดยปริยายเช่นเดียวกัน นางนั่งฝั่งตรงข้ามค่อนข้างอึดอัดไม่น้อยมองออกด้านนอกบ้างเป็นบางครั้งส่วนเซี่ยอิ้

ถึงเวลานัดหมายเยี่ยนหรงมาถึงภัตตาคาร พนักงานบริการเชิญนางไปที่ห้องของเซี่ยอิ้งเฟยที่เขาจองเอาไว้ นางมากับหรูลี่แต่หรูลี่ก็ต้องยืนรอข้างนอกเช่นเดียวกับองครักษ์เสิ่นจิ้นและชิงเหอ เซี่ยอิ้งเฟยมาถึงก่อนแล้ว เขาสั่งอาหารหลายอย่างกำลังทยอยมาถึงและสั่งเหล้าผลไม้สำหรับสตรีให้นางด้วย"นัดหมายครั้งนี้ข้าก็ไม่มีอะไรมากเพียงแต่อยากให้เจ้าได้ผ่อนคลายความตึงเครียดลงบ้างก็เท่านั้น เมืองต้าเว่ยมีสุราดอกบ๊วยที่ขึ้นชื่อก็เลยอยากให้เจ้าลองชิม เป็นรสชาติหวานละมุนลิ้นเหมาะกับสตรียิ่งนัก"เขามาที่นี่หลายครั้งแล้วรู้จักสุราผลไม้ดอกบ๊วยเป็นอย่างดี คนเมืองต้าเว่ยโดยเฉพาะสตรีนิยมดื่มสุราชนิดนี้กันมากและยังเป็นสินค้าเลื่องชื่อที่ผู้คนมากมายต่างหลั่งไหลมาลองชิมเซี่ยอิ้งเฟยรินสุราให้นางด้วยตัวเองเยี่ยนหรงรับมาดื่มช้าๆ นางรู้สึกชอบเพราะรสชาติอ่อนๆ มีกลิ่นหอมและรสหวานละมุนอย่างที่เขาบอกกับนาง เมืองต้าเว่ยก็มีเสน่ห์เช่นนี้เอง มีสินค้าหลากหลายที่แสดงถึงความเป็นวัฒนธรรมของตัวเองทำให้อยากจะมีผู้มาเยือนอยู่ตลอดเวลา"รสชาติดีเยี่ยมเลยในเมืองหลวงก็มีสุราผลไม้แต่ที่ต้าเว่ยรสชาติช่างโดดเด่นนัก"นางพูดขึ้นอย่างผ่อนคลายลืมเร

องค์หญิงหลินเฟยไม่อาจนิ่งเฉยได้เกี่ยวกับเรื่องการหาคู่ของเซี่ยอิ้งเฟย นางให้คนเตรียมรถม้าเข้าวังหลวงจะไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้เกี่ยวกับเรื่องสมรสพระราชทานกับองค์หญิงไป๋เซียน"ฝ่าบาท เรื่องเป็นเช่นนี้น่าร้อนใจยิ่งนักอิ้งเฟยไม่ยอมพูดถึงเรื่องนี้ถึงแม้จะมีงานเลี้ยงเกิดขึ้นจนผ่านไปแล้วก็ตาม""อิ้งเฟยมีความรับผิดชอบใหญ่หลวงเขามีงานยุ่งมากคงยังไม่คิดถึงเรื่องนี้""ถ้าอย่างนั้นก็คงเป็นผู้ใหญ่อย่างเราคิดให้ หาไม่แล้วอิ้งเฟยจะครองโสดเช่นนี้ไปเรื่อยๆ หม่อมฉันว่าไม่ควรเป็นเช่นนี้เพคะ"ยามสนทนากันด้วยเรื่องส่วนตัวทั้งคู่มักจะใช้คำสามัญธรรมดาในบางครั้งเพราะเป็นพี่น้องกัน ฮ่องเต้ก็เห็นด้วยกับองค์หญิงว่าเซี่ยอิ้งเฟยควรมีคู่ครอง พระองค์รักองค์หญิงไป๋เซียนดั่งดวงใจ อยากให้นางมีครอบครัวและมีคู่ครองที่ดีเช่นเดียวกัน"ท่านกั๋วกงว่าอย่างไรบ้าง""ท่านกั๋วกงแต่ละวันเอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้องของตัวเอง เขาไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องทางโลกนานแล้วเพคะ ทุกสิ่งทุกอย่างก็มีแต่หม่อมฉันคอยจัดการให้ เรื่องนี้ก็เช่นเดียวกัน""รออีกหน่อยก็แล้วกันให้งานของอิ้งเฟยเบาบางลงกว่านี้ แล้วข้าจะพูดเรื่องนี้อีกครั้งหากยินยอมพร้อมใจก็ออกราชโองก