All Chapters of หวนชะตาลิขิตรัก: Chapter 31 - Chapter 40

ขากลับทั้งสองคนต้องเร่งเดินทางให้ถึงเมืองหลวงก่อนชิงเหอจะรู้ตัวทั้งเยี่ยนหรงและซ่งฉีจึงเร่งรีบเพื่อไปรอชิงเหอที่ร้านขายยา ชิงเหอหันหัวเกวียนเตรียมตัวเดินทางกลับหลังจากซื้อยาสมุนไพรเสร็จเรียบร้อยแล้วเขาคงกลับไม่ทันจึงนอนพักที่ชายป่าระหว่างทางแต่เยี่ยนหรงกับซ่งฉีไม่อาจหยุดพักได้ ทั้งคู่ฝ่าความมืดกลับเมืองหลวงให้เร็วที่สุดถึงร้านในช่วงบ่ายของอีกวันซ่งฉีเข้าไปจัดการของเว้นที่ว่างให้เอาไว้รองรับสินค้ารอบใหม่เยี่ยนหรงเมื่อกลับเข้ามาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วนางก็ตามไปที่ร้านด้วยเช่นเดียวกันชิงเหอเดินทางมาถึงในช่วงหัวค่ำเขารีบตรงไปที่ร้านขายยาทันที"ของมาแล้วเราแจ้งไปกะทันหันชาวบ้านเตรียมตัวไม่ทันจึงได้มารวบรวมมาจนได้ครบหนึ่งเกวียนพอดี แต่หากมากกว่านี้ก็คงไม่มีให้หวังว่ายาคงไม่หมดเร็วๆ นี้"ขอบใจมากคงไม่หมดเร็วๆ นี้หรอกจะขายดีก็แค่ช่วงเปลี่ยนแปลงฤดูกาลเท่านั้นแหละ"เยี่ยนหรงเดินออกมาพูดคุยกับซ่งฉีและชิงเหออยู่พักหนึ่งก็เดินกลับเข้าไปช่วยเด็กจัดของในร้านและทำบัญชี เมื่อไม่เห็นมีสิ่งผิดปกติชิงเหอจึงเดินทางกลับจวนกั๋วกงไปทำงานของตัวเองต่อ ท่ามกลางความโล่งใจของเยี่ยนหรงและซ่งฉีเมืองต้าเว่

เยี่ยนหรงรู้สึกตัวในตอนเช้าความอบอุ่นยังคงแผ่ไปทั่วร่างกายของนางเงยหน้าขึ้นมองอีกครั้งต้องพบกับใบหน้าหล่อเหลานอนหลับสนิทอยู่ น่าแปลกใจที่นางไม่ได้ฝันร้ายอีกความกลัวเมื่อคืนหายไปหมดแล้ว นางเงยหน้ามองคนใจร้ายในอดีตอีกครั้ง เซี่ยอิ้งเฟยในเวลานี้ดูไร้พิษสงเขาดูเป็นบุรุษธรรมดาที่มีภรรยาแล้วแตกต่างจากในความฝันและในอดีต แววตาเคียดแค้นและโหดร้ายทำให้นางหวาดกลัวอยู่ตลอดเวลาที่นึกถึงเพราะเวลานี้เซี่ยอิ้งเฟยก็เป็นเพียงผู้สืบทอดแห่งจวนกั๋วกงมิใช่บุรุษที่รังแกสตรีไม่มีทางสู้อย่างตอนนั้น หากเขาเป็นเช่นตอนนี้ตลอดไปก็คงดีทว่าถึงอย่างไรนางก็ยังไม่อาจไว้ใจคนผู้นี้อยู่ดี เขามีความโหดร้ายซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชาผู้คนต่างหวั่นเกรงในตัวตนของเขานางเองก็เช่นเดียวกันแต่นางยังไม่มีเหตุผลที่จะขอหย่าขาดจากเขา ตอนนี้รอดูสิ่งที่จะเกิดขึ้นกับเยี่ยนซูเสียก่อน หากบิดาของนางโดนลงโทษเหมือนในอดีต ถ้าเซี่ยอิ้งเฟยไม่ยอมช่วยก็เท่ากับว่าเขาหลอกลวงนาง เช่นนั้นค่อยหย่าขาดเป็นอิสระจะดีกว่าร่างสูงใหญ่เริ่มขยับตัวเสียงหายใจหนักดึงสติของนางให้กลับคืนมา เยี่ยนหรงเตรียมตัวลุกขึ้นทว่ากลับถูกมือใหญ่กอดกระชับเอาไว้แน่น"อื้ม"เสียง

เทศกาลตรุษจีนในฤดูใบไม้ผลิปีนี้ ทางเมืองหลวงมีการจัดงานรื่นเริงขึ้นหลังจากเสร็จจากพิธีต่างๆ ในแต่ละครอบครัว ชาวเมืองหลวงจะได้ออกมารื่นเริงด้วยกันเช่นเดียวกับจวนกั๋วกงเซี่ยซื่อจื่อพาเซี่ยฮูหยินออกมาเที่ยวนอกจวนรวมถึงเซี่ยอี้เฉินกับองครักษ์ ส่วนองค์หญิงเฟยและเซี่ยกั๋วกงก็ยังอยู่ในจวนเช่นเดิมด้านตระกูลเยี่ยนออกไปเที่ยวงานรื่นเริงเหมือนกับครอบครัวอื่นๆ เยี่ยนหรานตื่นเต้นกับงานการออกไปเที่ยวครั้งแรกเป็นอย่างมาก นางเดินวนเวียนไปมามองดูร้านค้าต่างๆ และมหรสพที่มีหลากหลายให้เลือกชมทางด้านเซี่ยอิ้งเฟย เยี่ยนหรงและเซี่ยอี้เฉินเดินมาหาครอบครัว ทั้งหมดพูดคุยกันอยู่พักใหญ่ เซี่ยอี้เฉินจึงชวนเยี่ยนหรานไปดูการแสดงใกล้ๆ เป็นเวลาเดียวกับทุกคนต้องการนั่งพัก เยี่ยนซูจึงอนุญาตเยี่ยนหรงมองดูการแสดงออกต่อกันของทั้งสองคน สายตาของเซี่ยอี้เฉินที่มีต่อเยี่ยนหรานยังคงเหมือนเดิม พวกเขาพบกันหลายครั้งแล้ว แตกต่างจากเมื่อก่อนที่พบกันในงานเทศกาลหนึ่ง เยี่ยนหรานที่มีจิตใจอ่อนโยนนางชอบความใจดีของเซี่ยอี้เฉินตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกัน นับเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีของคู่นี้ ชาติก่อนนางเคยช่วงชิงวาสนาของเยี่ยนหราน ชาตินี้หลายอ

นางตกใจจนเกือบวายเมื่อคนที่ยืนตรงหน้าคือเซี่ยอิ้งเฟยจนต้องถอยร่นโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าของเขาในตอนนี้ไม่ต้องเอ่ยอะไรนางก็รู้ได้ถึงไอสังหารแผ่ไปรอบตัว เซี่ยอิ้งเฟยกำลังโกรธจัดใบหน้าและดวงตาแดงก่ำขบกรามจนขึ้นเป็นสันนูน แววตาดุดันร้ายแรงทำเอาคนมองแทบหยุดหายใจ"ท่าน...ท่านพี่"เสียงของนางสั่นเครือมือไม้อ่อน ประกายตาเช่นนี้นางเคยพบมาก่อน รู้ว่าหลังจากนี้เรื่องเลวร้ายกำลังจะเกิดขึ้นเซี่ยอิ้งเฟยจ้องมองเยี่ยนหรงราวกับจะกินเลือดกินเนื้อหายใจหนักขึ้นกำหมัดเอาไว้แน่น เขาออกไปทำงานไม่ได้พักผ่อน ในใจคิดมาตลอดว่าคิดถึงนางอยากรีบเก็บงานแล้วใช้เวลาร่วมกันให้บ่อยขึ้น เป็นห่วงว่านางจะว้าเหว่ เงียบเหงาและเบื่อหน่าย มีเรื่องราวใดมากระทบไม่ว่าเล็กหรือใหญ่เขาก็พร้อมเป็นโล่กำบังให้นางและตระกูลเยี่ยนสุขสบายอยู่อย่างปลอดภัยที่สุด ถึงแม้คราแรกที่เขาเลือกแต่งงานกับนางเพราะต้องการหนีจากการสมรสพระราชทานก็ตามไม่ใช่ว่าเขาไร้หัวใจ นางอยู่ในใจเขาตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกัน หากต้องเลือกใครสักคนแต่งงานด้วยเขาก็แต่งกับนางอยู่ดีโดยไม่สนใจชาติกำเนิด แต่นี่คืออะไร เซี่ยฮูหยินออกมานอกเมืองสองต่อสองกับคนรับจ้างแล้วยังพักกลางป่าด

รอยยิ้มโค้งน่าดึงดูดมองนางไปทั้งตัว เยี่ยนหรงรู้สึกตัวได้นางจึงค่อยๆ ลุกขึ้นย่นจมูกเล็กน้อย"เจ็บหรือ"นางก้มหน้าลงเมื่อได้ยินคำถามตรงๆ รู้สึกอายเป็นอย่างมากแต่ยังพยักหน้าเล็กน้อย"ข้าเผลอรุนแรงไปหน่อย ต้องขอโทษฮูหยิน"เขาพูดพลางเอื้อมมือเขี่ยปอยผมที่ปรกหน้าของนางออก"ท่าน...เอ่อ...ข้า"นางหลุบตาลงอยากลุกไปเข้าห้องน้ำแต่เขานอนขวางอยู่ก็ไม่กล้าขยับเพราะตอนนี้ไม่มีอาภรณ์ห่มกายเซี่ยอิ้งเฟยยิ้มแย้มพูดหยอกล้อ"ถึงกับติดอ่างเลยหรือ"เสียงหัวเราะของเขาดูสดใสขึ้นมากใบหน้าไม่มีแววของความอ่อนล้าเลยสักนิดตรงกันข้ามกลับดูสดชื่นแจ่มใส นางค้อนสายตาไปครั้งหนึ่งก่อนเอ่ยขึ้น"ข้าจะไปเข้าห้องน้ำเจ้าค่ะ"เซี่ยอิ้งเฟยจึงหลีกทางให้หยิบเสื้อผ้าสวมใส่ให้นางมองไล่หลังยิ้มพึงพอใจเยี่ยนหรงออกนอกจวนได้แต่นางก็ยังไม่ได้ไปที่ร้านขายยาเพราะเซี่ยอิ้งเฟยให้ชิงเหอไปดูแลแทน คราแรกซ่งฉีกำลังจะลาออกแต่พอฟังเหตุผลของชิงเหอเขาก็ยอมอยู่ต่อเซี่ยอิ้งเฟยกลับมาอยู่ที่เรือนหลังห้องหนังสือเอาไว้ทำงานช่วงกลางวันเท่านั้นเพราะเขาอยากมีเวลาให้เยี่ยนหรงมากขึ้น ระยะนี้จึงดูแลเอาใจใส่นางมากกว่าเดิม ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ค่อยๆ ดีขึ้