All Chapters of หวนชะตาลิขิตรัก: Chapter 1 - Chapter 10

จวนจิ้งกั๋วกงที่เคยกว้างใหญ่โอ่อ่ามีแต่ความหรูหราตามฐานะขุนนางราชวงศ์กำลังถูกปกคลุมด้วยเปลวเพลิงโชติช่วง แสงสว่างวาบและความร้อนจัดแผ่จากเปลวไฟสีแดงกระจายไปโดยรอบ ผู้คนวิ่งหนีตายกันอลหม่านบ้างล้มลงบ้างร้องไห้ ใครวิ่งหนีทันก็มีชีวิตรอด ใครรู้ตัวช้าก็ถูกไฟคลอกตายกลายเป็นผีเฝ้าจวนเสียงกรีดร้องโหยหวนขอความช่วยเหลืออย่างน่าสังเวชดังก้องเข้ามาในโสตประสาท สตรีผู้องอาจงดงามสง่าสวมชุดแพรไหมสีแดงเข้มยืนมองดูด้วยแววตาเย็นยะเยือก ท่ามกลางความโกลาหลรอยยิ้มร้ายจุดขึ้นที่มุมปากของนาง เพียงชั่วพริบตาก็จางหายไปกลายเป็นความเย็นชาดุจธารน้ำแข็งไม่เพียงไม่แยแสต่อความเป็นความตายเบื้องหน้า นางยังหันหลังกลับเดินออกไปช้าๆ โดยไม่สนใจสิ่งใด ความปรารถนาสิ้นสุดลงแล้ว ไม่มีความจำเป็นต้องอยู่ตรงนี้อีกนับจากนี้เป็นต้นไปนางจะมีแต่ความสุขไร้ความทุกข์ตรม...ข่าวจวนกั๋วกงถูกสังหารยกจวนและยังมีการลอบวางเพลิงโดยที่ไม่มีใครรู้ตัว ท่านกั๋วกง องค์หญิงหลิงเฟย เซี่ยอี้เฉินและบ่าวไพร่ล้มตายลง สร้างความโศกเศร้าเสียใจเป็นล้นพ้น ฮ่องเต้ที่มีพระวรกายอ่อนแอจากการประชวรหนักได้ไม่นาน เมื่อทราบข่าวนี้อาการยิ่งทรุดลงเร็วขึ้น ทรงออกคำสั

ชั่วครู่หรูลี่เดินเข้ามาย่อตัวทำความเคารพอย่างสุภาพ"หรูลี่เป็นอย่างไรบ้าง"นางเพียงรอฟังข่าวไม่ได้เข้าไปเยี่ยมเยี่ยนหรงหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากันเป็นดีที่สุด"คุณหนูตื่นแล้วอาบน้ำกินอาหารเช้าและดื่มยาบำรุงแล้วเจ้าค่ะ"หรูลี่รายงานตามความจริง หวงหรงผิงคลี่ยิ้มอย่างโล่งอกเอ่ยขึ้น"นางพูดอะไรหรือไม่""ไม่มีเจ้าค่ะ"หวงหรงผิงเอามือทาบอกอย่างโล่งใจ พอรู้ข่าวว่าเยี่ยนหรงเป็นลมนางก็เป็นคนตามหมอมาดูอาการ หมอจึงจัดยาฝากไว้ที่นาง เยี่ยนหรงไม่ค่อยไว้ใจใครโดยปกติหากเยี่ยนซูไม่อยู่จวนแล้วเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ถ้าสงสัยสิ่งใดก็จะเค้นถามบ่าวไพร่และมาหานาง"อย่ามายุ่งวุ่นวายกับข้า"คำๆ นี้ออกจากปากเยี่ยนหรงเป็นประจำ นางปล่อยให้บุตรีเอกของตระกูลเยี่ยนปฏิบัติเช่นนี้เรื่อยมาโดยไม่เคยปริปากเยี่ยนซูจึงไม่ค่อยรู้เรื่องหลังจวนมากนัก หากจะรู้ก็เพราะยามอยู่ร่วมกันสังเกตจากเยี่ยนหรงมีท่าทางเย็นชาหรือเมินเฉยเท่านั้น"ลดความจองหองลงเสียบ้าง"ยามที่เห็นพฤติกรรมนางต่อหน้าต่อตาเขาก็พูดได้เพียงเท่านี้แต่มันไม่สะเทือนเข้าไปในหัวของเยี่ยนหรงแม้แต่น้อย นางสูญเสียมารดาไปแต่ยังเล็กบิดาจึงไม่ค่อยกล้าบุ่มบ่ามทำร้ายจิตใจมีแต

ถึงวันออกเดินทางเยี่ยนซูจ้างรถม้าให้นางเหมือนเคยนางให้หรูลี่ตามไปเพียงคนเดียวเพื่อความสะดวก หรูลี่เก็บสัมภาระเรียบร้อยทั้งคู่ก็ออกเดินทางเส้นทางจากเมืองหลวงไปยังวัดฉีชุนไม่ไกลมากเดินทางแต่เช้ายามบ่ายก็ไปถึง เส้นทางค่อนข้างราบเรียบจึงสะดวกและง่าย สำหรับนางที่มาทุกปีก็คุ้นชินกับเส้นทางนี้แล้วภายในวัดฉีชุนวันนี้ค่อนข้างเงียบสงบเยี่ยนหรงเลือกเวลาที่คนน้อยที่สุดจึงจะมีสมาธิ"คุณหนูเจ้าคะ นั่นรถม้าของจวนกั๋วกงเจ้าค่ะมีผู้ติดตามมากแล้วยังมีองครักษ์อีกหลายคน"หรูลี่รู้จักรถม้าจากจวนกั๋วกง นางเคยติดตามรับใช้ฮูหยินสามครั้งเคยเห็นมาก่อนจึงจำได้ ผู้ที่ชอบมาสวดมนต์ไหว้พระมิใช่คนอื่นแต่เป็นองค์หญิงหลินเฟย ฮูหยินของท่านเซี่ยกั๋วกงที่มาเป็นประจำเยี่ยนหรงทำตัวนิ่งสงบที่สุดนางไม่ได้อยากพบเจอคนของจวนกั๋วกงแม้แต่คนเดียวจึงชวนหรูลี่เลี่ยงไปอีกทางขณะที่ยืนรอเณรน้อยนำทางไปยังห้องพักสายตาของนางสะดุดเข้ากับบุรุษงามสง่าผู้หนึ่งเซี่ยอิ้งเฟยเหตุใดจึงพบเขาที่นี่! คาดว่าคงมาส่งมารดากระมัง บุคลลที่นางไม่อยากเจอมากที่สุดก็คือเซี่ยอิ้งเฟย ถึงนางจะเคยอยู่กับเขาช่วงเวลาสั้นๆ แต่มันก็ไม่มีอะไรน่าจดจำที่สำคัญเขาเ

เช้าวันนี้อากาศเย็นลงอีกเยี่ยนหรงไม่ได้วางแผนเพิ่มเติมนางจึงนั่งเย็บถุงหอมไปพลางๆจวนกั๋วกงเซี่ยอิ้งเฟยกำลังทำงานยู่ในห้องหนังสือ เขาเป็นคนเอาจริงเอาจังมีความรับผิดชอบสูง เป็นบุรุษรูปงามจนเป็นที่กล่าวขวัญว่าผู้สืบทอดแห่งจวนกั๋วกงรูปงามราวเทพบุตรทว่านิสัยใจคอนิ่งขรึมสุขุมและจิตใจกล้าหาญไม่เกรงกลัวอำนาจใคร ความเก่งกาจโดดเด่นเกินหน้าเกินตาผู้อื่น นอกจากมีเชื้อสายของราชวงศ์ยังสอบติดจอหงวนด้วยคะแนนสูงที่สุดเป็นครั้งแรกของการสอบหน้าพระที่นั่ง ขุนนางหลายคนจึงไม่ค่อยชอบทว่าอีกหลายคนก็หมายตาเขาไว้เป็นบุตรเขยเซี่ยซื่อจื่อดูสูงส่งทั้งชาติกำเนิดและลักษณะเฉพาะตัวทุกอย่างยากที่จะหาคนเหมาะสมได้ ในวังหลวงมีองค์หญิงของฮ่องเต้อยู่สองคน นอกนั้นก็เป็นบุตรสาวขุนนางระดับสูงทว่าบุรุษสูงศักดิ์กลับยังไม่ผูกสัมพันธ์กับสตรีใด ดูเหมือนว่าเรื่องเหล่านี้ไม่สำคัญต่อชีวิตแม้แต่น้อยถึงจะเป็นซื่อจื่อแห่งจวนกั๋วกงก็ไม่พ้นข่าวลือเช่นกัน เขายังไม่มีคู่หมั้นเลยมิวายถูกสงสัยหลายอย่าง หนึ่งในนั้นคือเซี่ยซื่อจื่อชมชอบเพศเดียวกันเขาเคยได้ยินหลายครั้งเพียงแต่มิได้เก็บเอามาใส่ใจไม่เอาเรื่องเล็กๆ มาเป็นปัญหาใหญ่ ในแต่ละวันสน

เซี่ยอิ้งเฟยนั่งลงด้วยท่าทางสบายสั่งน้ำชาเข้ามาชงดื่มโดยไม่สนใจความเดือดร้อนของนาง"นั่งก่อนสิ ไหนๆ ก็มาถึงที่นี่แล้ว"นางยังคงยืนอยู่และยืนกรานคำเดิม"ข้าน้อยยังมีเรื่องต้องทำจริงๆ เจ้าค่ะ"คิ้วเรียวดุจกระบี่เลิกขึ้นเล็กน้อย"ถ้าอย่างนั้นเจ้าตามข้ามาทำไมเหตุใดไม่แยกทาง"พูดจบก็นั่งดื่มชาต่อไป ทำราวกับว่ากำลังกลั่นแกล้งนางหรือไม่ก็ยั่วโมโห นางตามเขามาเพราะมารยาทก็น่าจะรู้อยู่ เยี่ยนหรงขมวดคิ้วมิอาจซ่อนความไม่พอใจเอาไว้ได้เซี่ยอิ้งเฟยหัวเราะในลำคอไม่พูดสิ่งใดต่อจากนั้น"ถ้าอย่างนั้นข้าน้อย ต้องเสียมารยาทแล้ว ขอลาเจ้าค่ะ"นางย่อกายทำความเคารพได้ยินเพียงคำว่า "อื้ม" แล้วก็หมุนตัวเดินออกไป เซี่ยอิ้งเฟยมองตามแผ่นหลังบอบบางแล้วหัวเราะในลำคออีกครั้ง ประกายแวววับปรากฏขึ้นบนนัยน์ตาคู่งามเพียงเสี้ยวหนึ่งก็แปรเปลี่ยนเป็นสงบนิ่งดังเดิมไม่รู้ทำไมเขาถึงนึกสนุกที่ได้แกล้งนางทั้งที่ไม่เคยชอบอยู่ใกล้สตรี เขามองว่าพวกนางดูมีจริตมากเกินไปจนน่ารำคาญ แต่กับเยี่ยนหรงมิใช่อย่างนั้น การแต่งกายของนางดึงดูดความสนใจได้เป็นอย่างดี การออกมาทำลับๆ ล่อๆ นอกจวนทำให้นางดูน่าค้นหา ทว่านางมาที่หอนางโลมทั้งยังเดิมพันไ