جميع فصول : الفصل -الفصل 20

งานเลี้ยงฉลองชัยชนะจบลงในยามจื่อ (23.00 - 00.59 น.) รถม้าของจวนพยัคฆ์ทักษิณเคลื่อนตัวออกจากเขตพระราชฐานชั้นในอย่างเงียบเชียบ มุ่งหน้ากลับสู่จวนแม่ทัพ ท่ามกลางความมืดมิดของยามราตรีที่มีเพียงแสงจันทร์สลัวส่องนำทางภายในรถม้าคันกว้าง บรรยากาศกลับอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกเยวี่ยชิงฮวนนั่งกอดอก หันหน้าหนีไปทางหน้าต่าง มองดูทิวทัศน์มืดมิดด้านนอกราวกับมันน่าสนใจนักหนา ทั้งที่ความจริงแล้ว เขาแค่ไม่กล้าหันไปสบตาบุรุษร่างยักษ์ที่นั่งจ้องเขาอยู่ฝั่งตรงข้ามต่างหาก!ตั้งแต่โดน 'จุมพิตหน้าผาก' ต่อหน้าผู้คนทั้งวังหลวง ชิงฮวนก็ขวัญกระเจิงไปพักใหญ่ กว่าจะรวบรวมสติกลับเข้าร่างได้ก็ตอนที่เดินออกมาขึ้นรถม้านี่แหละ ยามนี้ใบหน้าของเขายังคงร้อนผ่าว ทุกคราที่นึกถึงสัมผัสอุ่นวาบและคำว่า 'ข้ารักเจ้านะ ฮูหยินของข้า' หัวใจเจ้ากรรมมันก็พาลจะกระตุกเต้นผิดจังหวะขึ้นมาเสียดื้อๆ'บัดซบ! ข้าเป็นบุรุษนะ! จะมาใจเต้นกับคำพูดชวนเลี่ยนของเจ้าแม่ทัพหน้าอสูรนี่ได้อย่างไร! เขาก็แค่เล่นงิ้วตบตาองค์ฮ่องเต้เท่านั้นแหละ!' ชิงฮวนพยายามสะกดจิตตนเองซ้ำไปซ้ำมา"ฮูหยิน... เจ้าคอเคล็ดหรือไร ถึงได้หันหน้าไปทางนั้นตลอดเวลา" น้ำเสียงทุ้มต่ำเ

เทศกาลหยวนเซียว (เทศกาลโคมไฟ) เวียนมาบรรจบ ทั่วทั้งเมืองหลวงสว่างไสวไปด้วยโคมไฟหลากสีสันและเสียงจุดประทัดเฉลิมฉลองดังกึกก้องไปทั่ว แม้แต่ในจวนพยัคฆ์ทักษิณเองก็มีการแขวนโคมไฟสีแดงประดับประดาตามระเบียงทางเดิน บ่าวไพร่ต่างได้รับอนุญาตให้ดื่มกินกันอย่างสนุกสนานทว่า ภายในเรือนหอหลังใหญ่... บรรยากาศกลับเงียบเหงาผิดกับภายนอกลิบลับเยวี่ยชิงฮวนในชุดกระโปรงตัวในสีขาวบางเบา สวมทับด้วยเสื้อคลุมแพรสีชมพูอ่อน กำลังนั่งหน้ามุ่ยเท้าคางอยู่ข้างหน้าต่าง มองดูแสงพลุที่สว่างวาบขึ้นบนท้องฟ้าด้วยสายตาละห้อยตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ลอบสังหารเมื่อหลายวันก่อน เฮ่อเหลียนเซียวก็สั่งเพิ่มเวรยามคุ้มกันจวนแน่นหนาขึ้นเป็นสองเท่า และสั่งห้ามเด็ดขาดไม่ให้ฮูหยินออกไปเดินเพ่นพ่านนอกจวนเพื่อความปลอดภัย ทำให้แผนการแอบไปเดินชมเทศกาล ซื้อถังหูลู่กินให้หนำใจของคุณชายรองเยวี่ยต้องพังทลายลงไม่เป็นท่า"น่าเบื่อ... น่าเบื่อที่สุด! มีเงินเต็มคลังแต่เอาออกไปจับจ่ายซื้อของไม่ได้ มันจะไปมีความสุขได้อย่างไรเล่า!"ชิงฮวนบ่นกระปอดกระแปด หันไปมองบนโต๊ะกลางห้องที่มีอาหารมงคลและขนมมากมายวางเรียงราย แต่สิ่งที่สะดุดตาและดึงดูดความสนใจของเขาม

สามวันผ่านไปหลังจากค่ำคืนเทศกาลหยวนเซียวอันเร่าร้อน...เยวี่ยชิงฮวนใช้เวลาส่วนใหญ่หมดไปกับการนอนซมอยู่บนเตียง สลับกับการตื่นขึ้นมาจุมพิต 'พวงกุญแจคลังลับ' ที่เฮ่อเหลียนเซียวรักษาสัญญา นำมามอบให้ถึงมือตั้งแต่ยามรุ่งสางของวันถัดมาแม้จะปวดร้าวระบมไปทั้งร่างจนแทบจะเดินเหินไม่สะดวก ทว่าพอหวนนึกถึงขุมทรัพย์มูลค่าสามแสนตำลึงที่นอนรออยู่ในคลัง ความเจ็บปวดก็ดูเหมือนจะมลายสูญไปจนสิ้น!"ฮูหยิน วันนี้ข้าสั่งให้ห้องเครื่องตุ๋นรังนกใส่โสมมาให้เจ้า บำรุงร่างกายเสียหน่อยเถิด"เฮ่อเหลียนเซียวในชุดลำลองสีเข้ม เดินประคองถ้วยรังนกตุ๋นควันกรุ่นเข้ามาในห้องหอ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเคร่งขรึม บัดนี้ประดับไปด้วยรอยยิ้มอิ่มเอมใจของบุรุษผู้ตกอยู่ในห้วงรักและเพิ่งได้เสพสมมาหมาดๆชิงฮวนที่กำลังนอนคว่ำหน้าให้บ่าวรับใช้นวดหลังอยู่ รีบโบกมือไล่สาวใช้ออกไป ก่อนจะพยายามยันกายลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียงอย่างทุลักทุเล"บำรุงไปก็ไร้ประโยชน์! ตราบใดที่ท่านยังมีพละกำลังเหลือล้นดั่งม้าศึกเช่นนี้ ต่อให้ข้าสวาปามโสมเข้าไปทั้งไร่ เอวข้าก็คงไม่กลับมาเป็นเหมือนเดิมหรอก!" ชิงฮวนบ่นอุบอิบ ทว่าก็ยอมอ้าปากรับรังนกที่สามีตักป้อนให้อย่างว่

หลังจากรอดพ้นความตายจากศาลฎีกามาได้อย่างหวุดหวิด แทนที่เยวี่ยชิงฮวนจะกลับไปนอนพักผ่อนให้หายปวดเอวที่จวน คุณชายจอมตระหนี่กลับสั่งให้รถม้าเลี้ยวหัวกะทันหัน มุ่งหน้าตรงไปยัง 'กรมหู้ปู้' (กรมพระคลัง) ซึ่งเป็นสถานที่เก็บรวบรวมบัญชีรายรับรายจ่ายทั้งหมดของแผ่นดินทันที!"ฮูหยิน เจ้าเพิ่งจะผ่านเรื่องความเป็นความตายมา ร่างกายก็ยังไม่ค่อยแข็งแรงไฉนจึงรีบร้อนนักเล่า ฮ่องเต้ประทานเวลาให้ตั้งสามเดือน พรุ่งนี้ค่อยมาดูก็ยังไม่สาย"เฮ่อเหลียนเซียวเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง ขณะก้าวลงจากรถม้าตามภรรยาตัวแสบที่เดินฉับๆ นำหน้าไปแล้ว"ไม่ได้! เรื่องเงินๆ ทองๆ มันรอไม่ได้หรอกนะท่านแม่ทัพ!" ชิงฮวนหันมาตอบ แววตามุ่งมั่นลุกโชน "สามเดือนอันใดกัน! ปล่อยไว้นานพวกขุนนางกังฉินนั่นก็ได้เวลาทำลายหลักฐานหลบหนีกันพอดี! ข้าจะต้องจับพวกเหลือบไรที่แอบยักยอกเสบียงทหารของท่านมาสับเป็นชิ้นๆ ให้ได้ภายในสามวันเลยคอยดู!"เฮ่อเหลียนเซียวมองแผ่นหลังบางที่เต็มไปด้วยพลังงานแห่งความงกงวยแล้วก็หลุดหัวเราะ เขาก้าวเท้ายาวๆ ตามไปประกบข้างกาย ทำหน้าที่เป็นองครักษ์พิทักษ์ฮูหยินให้อย่างเต็มภาคภูมิ...ณ โถงใหญ่ของกรมพระคลังใต้เท้าเฉียน เสนาบดีกร

ลมหนาวยามดึกพัดบาดผิวจนเยวี่ยชิงฮวนต้องห่อไหล่เข้าหากัน ชายหนุ่มในชุดบุรุษสีเข้มเดินลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยอันมืดมิดของเมืองหลวงด้วยความระแวดระวัง แม้ในใจจะแอบเจ็บปวดที่ต้องทิ้งจวนแม่ทัพมา แต่พอเอามือตบหน้าอกที่ตุงไปด้วยตั๋วเงินปึกใหญ่ ความเศร้าก็ดูเหมือนจะบรรเทาลงไปได้บ้าง"มีเงินเสียอย่าง อยู่ที่ใดก็ไม่อดตายหรอกน่า..." ชิงฮวนพึมพำปลอบใจตนเองเขาตั้งใจจะไปรอที่ประตูเมืองฝั่งใต้ ทันทีที่ประตูเมืองเปิดในยามเหม่า (05.00 - 06.59 น.) เขาจะปะปนไปกับขบวนพ่อค้าเร่ เดินทางลงใต้ไปตั้งรกรากใหม่ เปิดเหลาอาหารเล็กๆ สักแห่ง หรือไม่ก็เปิดโรงรับจำนำ ใช้ชีวิตเป็นเถ้าแก่เยวี่ยผู้มั่งคั่งและหล่อเหลาแผนการหนีช่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ!ทว่า... สวรรค์มักจะชอบเล่นตลกกับคนหน้าเงินเสมอจ๊อกกกก~เสียงคำรามกึกก้องไม่ได้มาจากท้องฟ้า แต่มันมาจากกระเพาะอาหารของคุณชายรองเยวี่ย!ชิงฮวนชะงักฝีเท้า ยกมือขึ้นกุมท้องตนเองหน้ายู่ "โธ่เอ๊ย... มัวแต่โศกเศร้าคร่ำครวญเขียนหนังสือหย่าจนลืมกินมื้อดึกเลย หิวยิ่งนัก!"เขาเงยหน้าขึ้นมองประเมินระยะทาง ยามนี้เขาเพิ่งหนีห่างจากจวนแม่ทัพมาได้แค่สามลี้เท่านั้น แต่ด้วยความที่ไม่ได้ออกกำล