All Chapters of ชายาตัวป่วนของท่านแม่ทัพ: Chapter 1 - Chapter 6

เยวี่ยชิงฮวนก้าวเท้าออกจากเกี้ยวเจ้าสาวด้วยท่วงท่าที่พยายามทำให้ดูนุ่มนวลที่สุดเท่าที่บุรุษผู้ไม่เคยสวมใส่กระโปรงจะพึงกระทำได้ มือหนาของเฮ่อเหลียนเซียวที่กุมมือเขาไว้นั้นร้อนผ่าวราวกับเตาผิงไฟในฤดูเหมันต์ ความร้อนนั้นแผ่ซ่านผ่านแถบผ้าไหมสีแดงที่มัดข้อมือเขาไว้ ทะลุเข้าสู่ผิวเนื้อจนชิงฮวนลอบสะดุ้งตลอดเส้นทางเดินเข้าสู่จวน ชิงฮวนต้องเผชิญกับความยากลำบากถึงสามประการประการแรก... อาภรณ์ชุดเจ้าสาวนี้ทั้งหนา ทั้งหนัก และยาวรุ่มร่ามจนเขาแทบจะสะดุดชายกระโปรงตนเองล้มคะมำอยู่หลายรอบ หากมิได้มือแกร่งของคนข้างกายคอยพยุงกึ่งลากเอาไว้ เขาคงได้ล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้นให้เป็นที่ขบขันของแขกเหรื่อไปแล้วประการที่สอง... มงกุฎหงส์ทองคำประดับไข่มุกบนศีรษะนั้นหนักอึ้งราวกับแบกหินโม่แป้งเอาไว้ ทุกคราที่เขาขยับคอ ไข่มุกระย้าก็จะแกว่งไปมาตีหน้าผากดังแปะๆ ชวนให้เวียนศีรษะเป็นที่สุดและประการที่สาม ซึ่งเป็นปัญหาที่หนักอกที่สุด... เขาต้องคอยเกร็งกล้ามเนื้อหน้าอก และใช้ท่อนแขนหนีบซ่อนก้อน 'ตั๋วเงินหนึ่งหมื่นตำลึง' เอาไว้ไม่ให้มันขยับเขยื้อนหรือร่วงหล่นลงมากลางงาน! สวรรค์ย่อมรู้ดีว่าหากตั๋วเงินปึกนี้ร่วงหล่นลงพื้น

แสงแดดยามสายสาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้แกะสลักเข้ามาแยงตาคนที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียง เยวี่ยชิงฮวนครางฮือในลำคอ พลิกตัวหนีแสงสว่าง ก่อนจะยกมือขึ้นลูบหน้าท้องที่ยังคงตึงแน่นของตนเองเบาๆเมื่อคืนนี้ หลังจากที่เขาสวาปามไก่ย่างตัวอวบอ้วนไปจนเหลือแต่กระดูก ดื่มน้ำแกงไก่ตุ๋นโสมจนหยดสุดท้าย เขาก็หมายมั่นจะรอให้ท่านแม่ทัพหลับลึกแล้วค่อยลอบหนี ทว่า... ความอิ่มหนำสำราญบวกกับเตียงนอนที่นุ่มสบายราวกับปุยเมฆ กลับทำให้คุณชายรองผู้สูญเสียเรี่ยวแรงไปกับการนั่งเกี้ยว เข้าสู่นิทราไปตั้งแต่หัวค่ำ!มารู้สึกตัวอีกทีก็ตะวันโด่งเสียแล้ว!"แย่แล้ว! แผนหลบหนีของข้า!"ชิงฮวนเบิกตาโพลง ผุดลุกขึ้นจากเตียงราวกับถูกน้ำร้อนลวก เขารีบก้มลงสำรวจหน้าอกตนเองเป็นอันดับแรกฟู่... รอดไป ตั๋วเงินหนึ่งหมื่นตำลึงยังคงถูกซ่อนไว้อย่างปลอดภัย เมื่อคืนเขาย้ายมันมามัดผูกติดกับหน้าท้องด้วยผ้าแถบแทน เพื่อความคล่องตัวชายหนุ่มกวาดสายตามองไปรอบห้องหอที่ว่างเปล่า ไร้เงาของท่านแม่ทัพหน้าอสูร มีเพียงร่องรอยการใช้งานของอ่างล้างหน้าและผ้าซับหน้าที่พาดเอาไว้ บ่งบอกว่าเจ้าของห้องอีกคนตื่นไปเสียนานแล้วชิงฮวนนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง คิ้วเรี

แสงแดดยามบ่ายคล้อยสาดส่องลงมายังลานกว้างหน้าจวนแม่ทัพพยัคฆ์ทักษิณ เสียงฝีเท้าของม้าศึกหลายสิบตัวควบตะบึงฝุ่นตลบ ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่หน้าประตูจวนอันโอ่อ่าชายหนุ่มร่างกำยำในชุดเกราะสีเงินวาววับกระโดดลงจากหลังม้าอย่างทะมัดทะแมง ใบหน้าคร้ามแดดมีรอยแผลเป็นจางๆ พาดผ่านหางตา บ่งบอกถึงการผ่านศึกสมรภูมิมาอย่างโชกโชน เขาคือ 'กวนเฟิง' รองแม่ทัพมือขวาผู้ซื่อสัตย์และเคร่งขรึมที่สุดของเฮ่อเหลียนเซียวกวนเฟิงเพิ่งกลับมาจากการลาดตระเวนชายแดนกินเวลานานนับเดือน สิ่งแรกที่เขาตั้งใจจะทำเมื่อกลับมาถึงเมืองหลวง คือการเข้ารายงานสถานการณ์ต่อท่านแม่ทัพโดยทันที"คารวะท่านรองแม่ทัพ!" ทหารยามหน้าประตูจวนประสานมือทำความเคารพอย่างแข็งขัน"ตามสบาย" กวนเฟิงพยักหน้ารับ โยนบังเหียนม้าให้ทหารรับใช้ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ท่านแม่ทัพอยู่ที่เรือนหนังสือใช่หรือไม่? ข้ามีรายงานด่วนต้องแจ้งให้เขาทราบ"ทหารยามสองคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก สีหน้าของพวกเขาดูอึดอัดและกลืนไม่เข้าคายไม่ออกอย่างประหลาด"เอ้อ... ท่านแม่ทัพไม่ได้อยู่ที่เรือนหนังสือขอรับท่านรองแม่ทัพ""แล้วอยู่ที่ใด? ลานฝึกยุทธ์หรือ?" กวนเฟิงขมวดคิ้ว ปกติเวลาน