ชายาตัวป่วนของท่านแม่ทัพ

"ตึง!"

เสียงทุบโต๊ะไม้เนื้อแข็งดังสนั่นลั่นโถงใหญ่ตระกูลเยวี่ย ตามมาด้วยเสียงร้องไห้คร่ำครวญของนายท่านเยวี่ยผู้เป็นประมุขของบ้าน ในมือของเขากำกระดาษแผ่นบางที่ยับย่นเอาไว้แน่น ราวกับว่ามันคือจดหมายสั่งตายจากปรโลก

"ลูกอกตัญญู! นังหลานเนรคุณ! จัวอีอี เอ๋ย จัวอีอี! เจ้าหนีตามบัณฑิตยากไร้ไปเช่นนี้ แล้วข้าจะเอาหน้า... ไม่สิ ข้าจะเอาหัวที่ไหนไปวางบนบ่าเพื่อรับมือกับเกี้ยวเจ้าสาวของแม่ทัพเฮ่อเหลียนเซียวกันเล่า!"

บรรยากาศในจวนตระกูลเยวี่ยยามนี้มืดฟ้ามัวดินราวกับมีเมฆหมอกแห่งความตายปกคลุม บ่าวไพร่ต่างก้มหน้าตัวสั่นงันงก ไม่มีผู้ใดกล้าแม้แต่จะผ่อนลมหายใจแรง เพราะทุกคนในเมืองหลวงต่างรู้ดีว่า 'เฮ่อเหลียนเซียว' แม่ทัพพยัคฆ์ทักษิณนั้นน่าเกรงขามเพียงใด ข่าวลือหนาหูเล่าขานว่าเขาสูงแปดฉื่อ หน้าตาดุดันราวกับอสูรร้าย ดื่มเลือดศัตรูต่างน้ำ และที่สำคัญ... เขาเพิ่งจะได้รับสมรสพระราชทานกับ 'จัวอีอี' คุณหนูตระกูลจัวที่มาอาศัยใบบุญตระกูลเยวี่ยผู้เป็นญาติฝั่งมารดา!

ทว่าบัดนี้... เจ้าสาวตัวจริงกลับหนีตามบุรุษอื่นไป ทิ้งไว้เพียงจดหมายดูต่างหน้า!

ขัดราชโองการหลอกลวงเบื้องสูง โทษประหารเก้าชั่วโคตร!

ในขณะที่ทุกคนกำลังสิ้นหวังและเตรียมตัวสั่งเสียกันอยู่นั้น สายตาของนายท่านเยวี่ยก็เหลือบไปเห็นร่างโปร่งบางของใครบางคน ที่กำลังเดินทอดน่องชมก้อนเมฆผ่านหน้าประตูห้องโถงไปอย่างอารมณ์ดี

"เยวี่ยชิงฮวน!" นายท่านเยวี่ยตะโกนเรียกชื่อหลานชายคนรองของตนเองเสียงหลง

เจ้าของชื่อสะดุ้งโหยง ชายหนุ่มวัยยี่สิบปีในชุดผ้าฝ้ายสีฟ้าอ่อนหันกลับมามองด้วยใบหน้างุนงง เยวี่ยชิงฮวนคือคุณชายรองตระกูลเยวี่ยที่ตกอับ แม้ฐานะทางบ้านจะย่ำแย่ลงทุกวัน แต่สวรรค์กลับประทานใบหน้าที่งดงามล่มบ้านล่มเมืองมาให้ คิ้วเรียวพาดเฉียงดั่งกระบี่ ดวงตาดอกท้อเปล่งประกายระยิบระยับ จมูกโด่งรั้น และริมฝีปากอวบอิ่มสีชาดโดยไม่ต้องแต่งแต้ม ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็งดงามราวกับเทพธิดาจำแลง... ซึ่งเจ้าตัวชิงชังคำชมนี้ที่สุด และยืนกรานหัวชนฝามาตลอดว่านี่คือความ 'หล่อเหลาองอาจ' แบบบุรุษชาตรีต่างหาก!

"มีอันใดหรือท่านลุง? ข้ากำลังจะไปนับเหรียญอีแปะในไหที่ฝังดินไว้เสียหน่อย" ชิงฮวนเลิกคิ้วถาม นิสัยประการหนึ่งของคุณชายรองผู้นี้ที่ทุกคนรู้ดีคือ... รักเงินทองยิ่งชีพ!

นายท่านเยวี่ยพุ่งพรวดเข้าไปจับมือหลานชายแน่น แววตาเป็นประกายวิบวับราวกับคนจมน้ำที่คว้าได้ฟางเส้นสุดท้าย "ชิงฮวน... หลานรักของลุง เจ้า... หน้าตาของเจ้าคล้ายคลึงกับอีอีถึงเจ็ดแปดส่วน หากจับผลัดแป้งแต่งหน้าทาปากสักหน่อยล่ะก็..."

"หยุดความคิดของท่านเดี๋ยวนี้เลยนะ!" ชิงฮวนรีบชักมือกลับ ขนลุกซู่ไปทั้งตัว "ข้าเป็นบุรุษ! เป็นชายชาตรีอกสามศอก! จะให้ข้าสวมรอยเป็นสตรีไปเข้าหอกับแม่ทัพหน้ายักษ์นั่น ข้าขอยอมกัดลิ้นตัวเองตายเสียยังดีกว่า!"

"แต่หากพวกเราไม่มีเจ้าสาวไปส่ง ตระกูลเยวี่ยต้องถูกประหารสิ้นโคตรเลยนะ! เจ้าอยากให้พวกเราตายหมดหรืออย่างไร!?"

"ก็ให้มันรู้ไปสิว่าตระกูลเยวี่ยจะมาตายเพราะสตรีหนีตามผู้ชาย ข้าไม่แต่ง! จะหนีก็แยกย้ายกันหนีเสียตั้งแต่ตอนนี้เลย!" ชิงฮวนหันหลังเตรียมวิ่ง แต่ยังไม่ทันก้าวพ้นธรณีประตู บรรดาบ่าวชายร่างยักษ์สี่ห้าคนก็กรูกันเข้ามาล้อมกรอบเขาไว้เสียแล้ว

"จับตัวคุณชายรองไว้! มัดเขาซะ!" นายท่านเยวี่ยออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด

"ปล่อยข้า! อาเป่า ช่วยข้าด้วย! ปล่อยโว้ยยยย!" ชิงฮวนดิ้นรนสุดฤทธิ์ แต่ด้วยเรี่ยวแรงของคุณชายที่วันๆ เอาแต่นับเงินหรือจะสู้บ่าวใช้แรงงาน เขาถูกจับมัดข้อมือไพล่หลังอย่างรวดเร็ว

"ชิงฮวน ลุงขอโทษ แต่เพื่อความอยู่รอดของตระกูล... ลุงจะมอบสินสอดทองหมั้นทั้งหมดของท่านแม่ทัพให้เจ้าเป็นค่าตอบแทนก็แล้วกัน ตั๋วเงินหนึ่งหมื่นตำลึงเชียวนะ!"

คำว่า 'หนึ่งหมื่นตำลึง' ราวกับมนตร์สะกดวิญญาณ ชิงฮวนที่กำลังแหกปากโวยวายชะงักกึก ดวงตาดอกท้อเบิกกว้าง

"มะ... หมื่นตำลึง? ให้ข้าหมดเลยหรือ?"

"ใช่! ขอเพียงเจ้ายอมขึ้นเกี้ยวเจ้าสาว ลุงจะยัดตั๋วเงินใส่อกเสื้อเจ้าไว้ให้หมดเลย!"

ชิงฮวนความคิดแล่นพล่านทันที ตั๋วเงินหนึ่งหมื่นตำลึง! ชาตินี้นับอีแปะจนนิ้วหงิกก็หาไม่ได้ แถมได้เงินแล้วก็ใช่ว่าจะต้องยอมเป็นภรรยาตาแก่หน้ายักษ์นั่นเสียหน่อย แค่หาจังหวะตอนเข้าจวน แกล้งปวดมวนท้องขอไปปลดทุกข์ แล้วใช้วิชาตัวเบาปีนกำแพงหนีออกมาพร้อมเงินก้อนโต... สวรรค์! นี่มันหนทางสู่ความมั่งคั่งชัดๆ!

"ตกลง!" ชิงฮวนตอบรับทันควัน "แต่ห้ามมัดขาข้านะ ข้าเดินไม่ได้ และท่านต้องเอาตั๋วเงินมายัดไว้ในอกเสื้อข้าเดี๋ยวนี้เลย ห้ามตุกติกเป็นอันขาด!"

...

หนึ่งชั่วยามต่อมา...

"ฮึก... ฮือออ คุณชายของข้า ช่างน่าเวทนานัก สวรรค์ช่างไร้เมตตา ฮืออออ"

เสียงร้องไห้ปานจะขาดใจดังระงมมาจาก 'อาเป่า' บ่าวรับใช้คนสนิทที่เดินตามหลังเกี้ยวเจ้าสาวสีแดงสด เกี้ยวหลังใหญ่ถูกหามโดยชายฉกรรจ์แปดคน มุ่งหน้าไปตามถนนสายหลักของเมืองหลวง ขบวนขันหมากยาวเหยียดประโคมดนตรีมงคลเสียงดังครึกครื้น ช่างขัดกับเสียงสะอื้นไห้ของอาเป่าที่ราวกับกำลังเดินตามขบวนส่งศพไปปรโลกก็มิปาน

"หุบปากเดี๋ยวนี้อาเป่า! ข้ายังไม่ตาย!"

เสียงกระซิบดุๆ ดังลอดออกมาจากหน้าต่างเกี้ยว อาเป่าสะดุ้ง รีบเอามืออุดปากตัวเอง ทว่าน้ำตายังคงไหลพราก "ก็... ก็คุณชายต้องไปแต่งกับปีศาจกินคนนี่ขอรับ ข่าวลือบอกว่าท่านแม่ทัพฟันแหลมเฟี้ยวราวกับฉลาม หากเขาจับได้ว่าคุณชายเป็นบุรุษ เขาต้องเคี้ยวคุณชายกลืนลงท้องแน่ๆ!"

"เหลวไหล! ผู้ใดจะไปอยู่ให้มันเคี้ยว!"

ภายในเกี้ยวที่แกว่งไกว เยวี่ยชิงฮวนในชุดมงคลสีแดงสดปักลายหงส์ทองกำลังนั่งตัวเกร็ง ใบหน้างดงามถูกแต่งแต้มด้วยชาดสีแดงระเรื่อ วาดคิ้วเรียวงาม ริมฝีปากถูกแต้มด้วยสีแดงสด ขับให้ใบหน้าที่งดงามอยู่แล้วดูเย้ายวนใจจนสตรีแท้ๆ ยังต้องนึกละอาย บนศีรษะสวมมงกุฎหงส์ประดับไข่มุกระย้าหนักอึ้ง และถูกคลุมทับด้วยผ้าไหมสีแดงบางเบา

แม้ภายนอกจะดูเหมือนเจ้าสาวผู้เอียงอาย ทว่าความจริงแล้ว ภายใต้ผ้าคลุมหน้านั้น ชิงฮวนกำลังยิ้มกริ่มอย่างเจ้าเล่ห์ สองมือของเขาถูกมัดด้วยแถบผ้าไหมสีแดงหลวมๆเพื่อป้องกันไม่ให้เขากระโดดหนีลงจากเกี้ยวกลางทาง แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา เพราะสิ่งสำคัญที่สุดคือ...

ชิงฮวนก้มลงมองหน้าอกตนเองที่ยามนี้นูนขึ้นมาเป็นก้อนใหญ่ราวกับสตรีมีหน้าอกหน้าใจ

มันมิใช่หมอนยัดทรงแต่อย่างใด แต่มันคือปึก 'ตั๋วเงินหนึ่งหมื่นตำลึง' ที่เขายัดเอาไว้จนเต็มอกเสื้อต่างหาก! ความหนาของมันเบียดเสียดกับผิวเนื้อ อุ่นวาบไปถึงขั้วหัวใจ ชิงฮวนขยับตัวไปมา รู้สึกถึงความตึงแน่นของขอบเสื้อที่แทบจะปริแตกเพราะความมั่งคั่งที่ล้นทะลัก

"ทนไว้ชิงฮวน ทนอีกนิดเดียว..." เขาพึมพำกับตนเองในใจ ทบทวนแผนการหลบหนีเป็นครั้งที่ร้อย

'ทันทีที่เกี้ยวถูกวางลงหน้าจวนแม่ทัพ ข้าจะแสร้งทำตัวอ่อนแอ พอถูกพยุงเข้าห้องหอ ข้าจะอ้างว่าปวดมวนท้องจนทนไม่ไหว ขอตัวไปปลดทุกข์ จากนั้นก็อาศัยวิชาตัวเบาที่เคยฝึกไว้ปีนต้นไม้ขโมยผลไม้ กระโดดข้ามกำแพงจวนทางทิศตะวันตก ซึ่งมีตรอกแคบๆ ทะลุออกนอกเมืองได้สบายๆ ... เพียงเท่านี้ก็รวยไม่รู้เรื่องแล้ว ฮ่าๆๆ!'

ยิ่งคิดก็ยิ่งอารมณ์ดี ชิงฮวนแทบจะฮัมเพลงออกมาตามจังหวะกลองมงคล

"ใกล้ถึงจวนท่านแม่ทัพแล้ว! เตรียมตัวรอรับเกี้ยว!" เสียงตะโกนของแม่สื่อดังขึ้นที่ด้านหน้าขบวน

ชิงฮวนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ยืดตัวขึ้นนั่งหลังตรง แสร้งทำเป็นสตรีผู้เรียบร้อยอ่อนหวาน สองมือที่ถูกมัดวางประสานไว้บนตักอย่างสงบเสงี่ยม แต่ในใจกลับเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น

จวนแม่ทัพพยัคฆ์ทักษิณที่ใครๆ ต่างหวาดหวั่น... สำหรับเยวี่ยชิงฮวนแล้ว มันคือขุมสมบัติขนาดใหญ่ที่เขากำลังจะมากอบโกยต่างหาก!

"วางเกี้ยวลงได้!"

ตึง!

เกี้ยวเจ้าสาวถูกวางลงกับพื้นอย่างนุ่มนวล เสียงพูดคุยจอแจรอบด้านเงียบกริบลงทันที บรรยากาศกดดันแปลกประหลาดแผ่ซ่านเข้ามาจนถึงในเกี้ยว ชิงฮวนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายเย็นเยียบที่ชวนให้ขนลุกซู่ แตกต่างจากความคึกคักเมื่อครู่ราวฟ้ากับเหว

"ท่านแม่ทัพ... เชิญเตะประตูเกี้ยวเจ้าค่ะ" เสียงแม่สื่อดังขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ

ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงฝีเท้าหนักหน่วงก้าวเดินเข้ามาใกล้... ตึก... ตึก... ตึก...

เงาดำสายหนึ่งทอดทับลงมาบดบังแสงสว่างหน้าเกี้ยว ชิงฮวนกลืนน้ำลายลงคอ ก้อนตั๋วเงินในอกเสื้อเริ่มรู้สึกหนักอึ้งขึ้นมาอย่างประหลาด

ปัง!

ปลายรองเท้าหนังสีดำขลับเตะเข้าที่ประตูเกี้ยวเบาๆ ทว่ากลับทำเอาเกี้ยวทั้งหลังสั่นสะเทือน ประตูถูกเปิดออก แสงสว่างจ้าสาดส่องเข้ามา พร้อมกับมือใหญ่หนาที่ยื่นเข้ามาตรงหน้า

ชิงฮวนมองมือข้างนั้นผ่านผ้าคลุมหน้าสีแดงบางๆ มันเป็นมือที่ใหญ่โต แข็งแกร่ง และเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นกรำศึก บ่งบอกถึงการผ่านการเข่นฆ่ามานับไม่ถ้วน

'นี่สินะ... มือของปีศาจกินคน' ชิงฮวนลอบเหงื่อตก แต่เพื่อเงินหมื่นตำลึง เขาจึงสูดลมหายใจ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ วางมือที่ถูกมัดด้วยผ้าไหมสีแดงของตนลงบนฝ่ามือหนานั้น

วินาทีที่ผิวสัมผัสกัน ชิงฮวนสะดุ้งเล็กน้อย มือของอีกฝ่ายร้อนรุ่มราวกับมีไฟสุมอยู่ภายใน ฝ่ามือหนานั้นบีบกระชับมือของเขาเบาๆ ก่อนจะออกแรงดึงให้เขาก้าวออกจากเกี้ยว

เมื่อเท้าแตะพื้น ชิงฮวนก็แอบช้อนสายตาขึ้นมองชายตรงหน้าผ่านผ้าคลุมบางๆ แต่ด้วยความสูงที่ต่างกันเกินไป เขามองเห็นเพียงแค่แผงอกกว้างที่สวมชุดมงคลสีแดงเข้ม และปลายคางแกร่งที่ได้รูปเท่านั้น

เอาล่ะ... แผนการสลับตัวเจ้าสาวลุล่วงไปเปลาะหนึ่งแล้ว

เป้าหมายต่อไป... ปีนกำแพงหนีพร้อมสมบัติ! ท่านแม่ทัพปีศาจเอ๋ย รอรับความว่างเปล่าในคืนวสันต์ได้เลย!