جميع فصول : الفصل -الفصل 25

ยามซวี (19.00 - 20.59 น.) อากาศในฤดูวสันต์กำลังเย็นสบาย ภายในห้องหอของจวนแม่ทัพพยัคฆ์ทักษิณสว่างไสวไปด้วยแสงเทียนสีนวลตาเฮ่อเหลียนเซียวนั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ไม้ตัวใหญ่ มือซ้ายถือตำราพิชัยสงคราม ทว่าสายตาคมกริบกลับมิได้จดจ่ออยู่กับตัวอักษรบนหน้ากระดาษเลยแม้แต่น้อย นัยน์ตาสีรัตติกาลของเขากำลังจับจ้องไปยัง 'ร่างโปร่งบาง' ที่กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงเตาอย่างหลงใหลเยวี่ยชิงฮวน... ฮูหยินรักของเขากำลังสวมชุดนอนผ้าฝ้ายสีขาวเนื้อนิ่ม ผมยาวสยายถูกรวบขึ้นหลวมๆ ด้วยปิ่นหยก บนตักของเจ้าตัวมีหีบไม้ใบเล็กที่เปิดอ้า เผยให้เห็นก้อนทองคำและตั๋วเงินปึกใหญ่ มือเรียวหยิบก้อนทองขึ้นมาขัดถูด้วยชายเสื้อจนขึ้นเงา ก่อนจะนำมาแนบแก้มแล้วถูไถไปมาด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความสุขล้นปรี่"หนึ่งหมื่นตำลึง... สองหมื่นตำลึง... อา... ทองคำจ๋า เจ้าช่างหอมหวานและเย็นชื่นใจเสียจริง!" เสียงหวานเจื้อยแจ้วพึมพำกับก้อนทอง ราวกับกำลังบอกรักสตรีที่งดงามที่สุดในใต้หล้าเฮ่อเหลียนเซียวมองภาพนั้นแล้วหลุดหัวเราะในลำคอเบาๆผู้คนในเมืองหลวงต่างก็คิดว่า ท่านแม่ทัพพยัคฆ์ทักษิณผู้ยิ่งใหญ่ โชคร้ายที่ถูกตระกูลเยวี่ยหลอกลวง ยัดเยียด

กาลเวลาล่วงเลยผ่านไปเป็นปี จวนแม่ทัพพยัคฆ์ทักษิณยังคงตั้งตระหง่านอย่างยิ่งใหญ่และสงบสุข... หรืออย่างน้อยก็สงบสุขในสายตาของคนภายนอกยามอู่ (11.00 - 12.59 น.) ณ ศาลาพักผ่อนกลางสวนหิน เยวี่ยชิงฮวนในชุดผ้าไหมเนื้อดีสีฟ้าคราม กำลังเอนกายอย่างเกียจคร้านอยู่บนตั่งไม้บุนวม มือหนึ่งถือพัดจื่อถานโบกไปมา อีกมือหนึ่งคีบขนมกุ้ยฮวาเข้าปากบนโต๊ะหินอ่อนตรงหน้า มีลูกคิดไม้ขอบทองคำและสมุดบัญชีกองโตวางอยู่ แต่วันนี้ยอดนักบัญชีแห่งจวนแม่ทัพกลับไม่มีสมาธิจะหยิบจับมันเลยแม้แต่น้อย"เฮ้อ... น่าเบื่อยิ่งนัก" ชิงฮวนพ่นลมหายใจออกมายืดยาวเป็นรอบที่สิบของวันอาเป่าที่ยืนคอยโบกพัดอยู่ข้างๆ เลิกคิ้ว "ฮูหยินเบื่ออันใดหรือขอรับ? กิจการร้านผ้าก็กำไรงาม ร้านสุราก็ลูกค้าเนืองแน่น คลังสมบัติก็เพิ่งได้ทองคำแท่งมาเพิ่มอีกสามหีบ ชีวิตฮูหยินยามนี้สุขสบายเยี่ยงเทพเซียนบนสวรรค์แล้วนะขอรับ""ก็เพราะมันสุขสบายเกินไปน่ะสิ!" ชิงฮวนผุดลุกขึ้นนั่ง ขยี้ผมตนเองจนยุ่งเหยิง "ไม่มีพวกป้าสะใภ้หน้าหนามาให้ด่าทอ ไม่มีขุนนางกังฉินมาให้เปิดโปง ไม่มีแม้แต่ตาเฒ่าหน้าอสูรมาคอยกวนโมโหข้าเลย! ช่วงนี้ตาแก่นั่นเอาแต่ขลุกอยู่ที่ค่ายทหารเตรียมการฝึก

เวลาสองทุ่มครึ่ง ณ ตึกระฟ้าใจกลางย่านธุรกิจของเมืองหลวงแสงไฟบนชั้นสามสิบห้าของอาคารสำนักงานใหญ่ 'เฮ่อเหลียนกรุ๊ป' บริษัทยักษ์ใหญ่อันดับต้นๆ ของประเทศ ดับลงไปเกือบหมดแล้ว เหลือเพียงแสงสว่างจากหน้าจอคอมพิวเตอร์แบบจอคู่ในแผนกบัญชีเพียงโต๊ะเดียวเท่านั้นต๊อกแต๊ก... แกร๊ก!เสียงรัวแป้นพิมพ์ดังสนั่นอย่างต่อเนื่อง 'เยวี่ยชิงฮวน' พนักงานบัญชีหนุ่มวัยยี่สิบสามปี กำลังสวมแว่นตากรองแสงกรอบใหญ่ นั่งหลังขดหลังแข็งจ้องมองตัวเลขบนโปรแกรมตารางคำนวณจนตาแทบจะถลน เรือนผมสีดำขลับที่ปกติมักจะจัดทรงไว้อย่างดี บัดนี้ยุ่งเหยิงชี้ฟูจากการถูกทึ้งเพราะความเครียด"พวกฝ่ายการตลาดผลาญเงิน! เบิกค่ารับรองลูกค้ามื้อเดียวสามแสนบาท! พวกนายพาลูกค้าไปกินเนื้อวากิวเคลือบทองคำแท้หรืออย่างไร! ใบเสร็จก็มั่ว ตัวเลขก็ไม่ตรง! คิดจะตบตาเยวี่ยชิงฮวนคนนี้หรือ ฝันไปเถอะ!"ชิงฮวนบ่นงึมงำ มือขวารัวแป้นตัวเลขอย่างรวดเร็ว มือซ้ายก็หยิบขนมปังกรอบเข้าปากเคี้ยวเพื่อประทังความหิวถึงแม้เขาจะหน้าตางดงามระดับดาราชื่อดังยังต้องยอมถอยให้ ผิวพรรณขาวผ่องและมีดวงตาดอกท้อที่ผู้ใดเห็นเป็นต้องเหลียวมอง แต่ด้วยนิสัย 'ตระหนี่ขั้นสุด' และความบ้างานเพื