Semua Bab เมื่อนางร้ายมืออาชีพข้ามมิติ: Bab 21 - Bab 30

ตอนที่ 14/2 เจ้าของหอที่แท้คือท่าน“หากคุณหนูต้องการผู้ใดในหอแห่งนี้ ไม่ว่าจะเป็นอี้จี้, คนครัว, หรือคนงานเบ็ดเตล็ด ก็มอบให้นางได้เลย จัดการเรื่องสัญญาและค่าไถ่ตัวให้เรียบร้อย และนำไปลงบันทึกไว้ในบัญชีของโรงละครหมิงจู”อวี้เหมียนเหมียนรู้สึกถึงคลื่นความร้อนที่ไหลผ่านหัวใจ การสนับสนุนของหลี่จิ่งเทียนนั้นยิ่งใหญ่เกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้“ขอบคุณ พี่จิ่งเทียน” นางกล่าวอย่างซาบซึ้งใจ ก่อนจะหันไปทางผู้ดูแลหอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแต่ทรงอำนาจ“เรื่องของ ชิงหลิว จัดการให้เรียบร้อยในเช้าวันพรุ่งนี้ และเตรียมรายชื่ออี้จี้ที่มีความสามารถในการใช้เสียงและการแสดงบทละครมาให้ข้าพิจารณาอีกครั้ง ข้าต้องการนักแสดงที่มีพรสวรรค์แท้จริง ไม่ว่าราคาจะสูงเพียงใด โรงละครหมิงจู จะรับทั้งหมด”ผู้ดูแลหอรับคำสั่งอย่างรวดเร็ว และถอยออกไปจัดการเรื่องราวทั้งหมด“ดูเหมือนว่าโรงละครของเจ้าจะได้นักแสดงชุดแรกไปแล้วนะ เหมียนเหมียน” หลี่จิ่งเทียนก้มลงจูบที่ข้างขมับของนาง“ยังไม่พอเจ้าค่ะ” อวี้เหมียนเหมียนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “โรงละครต้องการมากกว่าแค่ ดาวเพียงหนึ่งดวง ข้าต้องการ ดวงดาว ที่ส่องแสงได้หลากหลายอีกนับไม่ถ้วน“ขอแ

ตอนที่ 15/2 หอหลานเฟิงอวี้เหมียนเหมียนไม่ได้เสียเวลาไปกับการชมความงามของอี้จู๋ หนุ่มที่นางพบเห็นตลอดทางตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาในหอ นางเดินเข้าไปในห้องคัดเลือกตัวที่เตรียมไว้ทันที“ข้าต้องการคนที่สามารถแสดงบทบาทเป็นตัวเอกชายผู้สูง ศักดิ์ หรือนักรบผู้กล้าหาญได้อย่างมีชีวิตชีวา” อวี้เหมียนเหมียนกล่าวกับ ผู้ดูแลหอหลานเฟิงที่น่าจะรู้อยู่เป็นอย่างดีว่านางมาที่นี่เพื่ออะไร“ห้าดาวเด่นของหอหลานเฟิงเตรียมพร้อมที่จะพบคุณหนูแล้ว เจ้าค่ะ” ผู้ดูแลหอเอ่ยอย่างเอาใจก่อนจะเรียกเหล่าอี้จู๋ที่รออยู่ด้านนอก ให้เขามาอี้จู๋หนุ่มหลายคนถูกเรียกตัวเข้ามา พวกเขาส่วนใหญ่มี ความสามารถด้านดนตรี การวาดภาพ หรือการสนทนาอย่างเอาอกเอา ใจเป็นหลัก แต่เมื่อถูกขอให้แสดงบทบาทที่ต้องใช้การถ่ายทอดอารมณ์ที่ลึกซึ้ง พวกเขาก็ทำได้เพียงการแสดงออกที่ขาดความสมจริงหรือไม่ก็เกินจริงไปมากจนเกินไปจนกระทั่งถึงคิวของชายหนุ่มคนหนึ่ง เขามีนามว่า มู่หาน รูปลักษณ์ของเขาโดดเด่นกว่าใคร มีใบหน้าที่หล่อเหลาและอ่อนโยน แต่ดวงตากลับมีประกายแห่งความเศร้าสร้อยและมุ่งมั่นซ่อนอยู่“มู่หาน” อวี้เหมียนเหมียนเรียกชื่อเขา “เจ้ามีความสามารถพิเศษอันใด?”มู

การมองหานักแสดงจบลงไปได้ด้วยดี นักแสดงของโรงละครหมิงจูมีพร้อมสำหรับการแสดงแล้ว โรงละครก็สร้างเสร็จแล้ว การตกแต่งก็ดำเนินการไปได้มากกว่าครึ่ง ห้องซ้อมการแสดงที่อวี้เหมียนเหมียนสั่งให้สร้างเอาไว้ใกล้ๆ กับเรือนพักนักแสดงใช้งานได้เป็นอย่างดี การซ้อมการแสดงเต็มไปด้วยความสนุกสนานและความก้าวหน้า ยิ่งเมื่อทุกคนได้ซ้อมรวมกันและแลกเปลี่ยนซึ่งกันและกันยิ่งเต็มไปด้วยความสนุกสนานและก้าวหน้าทุกอย่างเริ่มลงตัวเหลือแค่เพียงบทละครสำหรับการแสดงครั้งแรกในการเปิดตัวโรงละครหมิงจูอย่างเป็นทางการบทละครจำนวนมากมายถูกนำมาวางตรงหน้าของอวี้เหมียนเหมียนแล้ว นางคัดเลือกโดยมีหมี่หวนคอยช่วยดูอยู่ไม่ไกล แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่ได้เรื่องที่ต้องใจเสียทีอวี้เหมียนเหมียนอยากได้บทละครที่เขียนขึ้นใหม่อีกทั้งยังไม่เคยมีใครได้รู้เรื่องราวมาก่อนในเมื่อหาอ่านบทละครมากมายแล้วกับยังไม่พบที่ถูกใจ หญิงสาวจึงคิดที่จะเขียนบทละครด้วยตัวเองเสียเลยเมื่ออวี้เหมียนเหมียนบอกความคิดนี้กับหลี่จิ่งเทียน ชายหนุ่มก็ไม่ได้ขัดนางและยังสนับสนุนเต็มที่เหมือนเคย“ข้าจะให้คนเตรียมทุกอย่างที่เจ้าต้องการ” หลี่จิ่งเทียนกล่าวอย่างอ่อนโยน “แต่เจ้าต้

ตอนที่ 17/2เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝัน“ข้าไม่มีทางแต่งกับเจ้าเว่ยจือหมิง” นางเสียงแข็งใบหน้าเต็มไปด้วยอารมณ์โกรธเมื่อรับรู้ว่าตนกำลังถูกบังคับแต่งงาน “คู่หมั้นและคนรักของข้าคือพี่จิ่งเทียน...ข้าจะแต่งแค่กับเขาเท่านั้น”“ไม่คืนนี้เราจะแต่งงานกัน...และเหมียนเหมียนเจ้าจะกลายเป็นเจ้าสาวของข้าอย่างสมบูรณ์”“ไม่พี่จิ่งเทียนจะต้องมาช่วยข้าแน่...ข้าจะไม่แต่งกับเจ้า...ไม่มีทางไม่มีวันเว่ยจือหมิงเจ้าได้ยินหรือไม่!!!”“เหมียนเหมียนคืนนี้ข้าต้องแต่งกับเจ้าให้ได้...และข้าจะดูให้เต็มตาว่าหากหลี่จิ่งเทียนผู้นั้นเห็นว่าเจ้าเป็นของข้าโดยสมบูรณ์แล้วจะยังต้องการเจ้าอีกหรือไม่”“เจ้ากำลังทำให้ข้าเกลียดเจ้า...เกลียดจนแทบจะรังเกียจที่ต้องใช้อากาศหายใจร่วมกับเจ้า”คำพูดของนางทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเว่ยจือหมิงหายไปทันที ดวงตาของเขาวูบไหวด้วยความเจ็บปวด“ไม่เป็นไร...ในตอนนี้เจ้าอาจจะเกลียดข้า แล้วเจ้าจะรู้ว่ามีเพียงข้าที่รักเจ้ามากที่สุด” เขาหันหลังให้กับนางอย่างเด็ดขาด ไม่ต้องการเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจของนางอีกต่อไป“พาคุณหนูอวี้ไปที่เรือนพัก ดูแลให้ดี อย่าให้หนีไปได้” เขาสั่งการ ก่อนจะหันมามองนางเป็น

หลี่จิ่งเทียนไม่รอให้เว่ยจือหมิงมีโอกาสตอบโต้ เขาสั่งการอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด“จางเฉิง! จัดการเรื่องที่จวนนี้ให้เรียบร้อย และนำตัว หมี่หวน กับผู้ติดตามทั้งหมดกลับไปที่เรือนหยกเย็น” เขาไม่ได้สนใจเว่ยจือหมิงที่ กำลังกุมหน้าอกด้วยความเจ็บปวดอีกต่อไปหลี่จิ่งเทียนถอดเสื้อคลุมตัวยาวสีเข้มของตน สวมให้กับอวี้เห มียนเหมียนที่ยังคงอยู่ในชุดเจ้าสาวสีแดง เพื่อปกปิดร่างกายและให้ ความอบอุ่นแก่นาง เขาอุ้มร่างเล็กที่สั่นเทานั้นขึ้นมาอย่างทะนุถนอม ไม่ สนใจสายตาของใครก็ตามที่อยู่ในห้องโถง“เราจะไปจากที่นี่” เขาอุ้มขึ้นไปนั่งม้าตัวเดียวกันเพื่อมุ่งหน้าไป เรือนหยกเย็นที่อยู่อีกไม่ไกลระหว่างเดินทางแม้ชายหนุ่มจะโอบร่างเล็กเอาไว้ในอ้อมแขน ทว่าระหว่างพวกเขากับยังไม่มีแม้บทสนทนาใด มีเพียงเสียงฝีเท้าของม้า และเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะของหลี่จิ่งเทียนเท่านั้น ที่ทำให้อวี้เหมียนเหมียนรู้สึกปลอดภัยเมื่อมาถึงเรือนหยกเย็น ชายหนุ่มลงจากม้าก็อุ้มหญิงสาวเดิน เข้าไปในเรือนทันที โดยไม่สนใจพ่อบ้านและเหล่าบ่าวไพร่ที่กำลังรอ ต้อนรับ ขาอุ้มนางก้าวไปที่เรือนหลักของตนอย่างชำนาญทางหลังจากมาถึงเรือนพักแล้ว ชายหนุ่มจึงวา