Semua Bab เมื่อนางร้ายมืออาชีพข้ามมิติ: Bab 31 - Bab 40

ชายหนุ่มจ้องมองดวงหน้าแดงระเรื่อของ เหมียนเหมียน ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วย ความหลงใหลอย่างรุนแรง แต่ก็เจือด้วย ความอ่อนโยน ที่เขามีให้นางเท่านั้น เขารู้สึกเหมือนหัวใจพองโตเมื่อเห็นนางยอมเปิดรับเขาอย่างเต็มที่เช่นนี้มือใหญ่ที่ประคองสะโพกของหญิงสาวยังคงนำทางให้จังหวะเนิบนาบแต่หนักแน่น ช่องทางที่เพิ่งเคยถูกรุกล้ำแม้เพียงเล็กน้อย ก็ยัง คับแน่น และ อบอุ่น จนน่าใจหาย มันดูดรัดส่วนที่แข็งขืนของเขาไว้แน่น ราวกับไม่ต้องการให้เขาถอนตัวไปไหน“อืมมม... เหมียนเหมียน...” ชายหนุ่มครางเสียงต่ำ พลางฝังจูบลงบนไหล่มนของร่างเล็กแสนหวาน ความอดทน ที่เขามีมาตลอดเริ่มสั่นคลอน แต่เขายังคงย้ำเตือนตัวเองว่า ความสุข ของนางคือสิ่งสำคัญที่สุดเหมียนเหมียนเงยหน้าขึ้นจากแผงอกกว้าง นางไม่กล้ามองใบหน้าเขาตรง ๆ แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นแก่นกายที่กำลังหลอมรวมเข้ากับส่วนลึกของเธอ ความรู้สึก ที่ไม่เคยรู้จักแล่นเข้าสู่ศูนย์กลางประสาท มันไม่ใช่ความเจ็บปวดที่คาดการณ์ไว้ แต่มันคือ ความรู้สึกเต็มเติมที่อึดอัด ทว่าก็น่าหลงใหล จนนางเผลอกดตัวลงไปอีกเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัวทันทีที่ร่างกายของหญิงสาวตอบสนอง ชายหนุ่มก็แทบจะหลุดการควบคุม

วันนี้ในขณะที่เขาปักปิ่นให้นางทรงผมที่นางทำยังเป็นทรงสำหรับสตรีที่ยังไม่ออกเรือน และเขาจะเฝ้ารอปักปิ่นหยกขาวล้ำค่านี้ให้นางอีกครั้งในฐานะฮูหยินของเขาอวี้เหมียนเหมียนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจของเขาที่รดรินอยู่ข้างหู ความซาบซึ้งท่วมท้นจนนางพูดไม่ออก การกระทำที่แสนโรแมนติกนี้ทำให้นางรู้สึกราวกับเป็นสตรีที่ได้รับความรักและการให้เกียรติสูงสุด“พี่จิ่งเทียน...” นางเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ “ขอบคุณท่านเจ้าค่ะ”ชายหนุ่มยิ้มด้วยความอ่อนโยน พลางจูงมือนางมานั่งที่โต๊ะอาหาร ซึ่งมีโจ๊กเนื้อเนียนนุ่มรวมไปถึงเครื่องเคียงอีกสามอย่างและน้ำแกงไก่ตุ๋นวางรออยู่แล้วหลี่จิ่งเทียนนั่งลงข้างๆ นาง เขายกชามน้ำแกงไก่ตุ๋นมาวางตรงหน้านาง ก่อนจะตักโจ๊กใส่ช้อนแล้วเป่าเบาๆ เพื่อให้คลายร้อน“กินเสียเถิดเหมียนเหมียน” เขาเอ่ยอย่าง เอาใจ “เจ้าเหนื่อยมากแล้ว ข้าต้องบำรุงเจ้าให้กลับมาแข็งแรงโดยเร็ว”หญิงสาวอมยิ้มมองการกระทำของชายหนุ่มอย่างขบขัน “พี่จิ่งเทียนข้าตักอาหารทานเองได้นะเจ้าคะ...อีกอย่างเมื่อวานข้าก็ไม่ได้เหน็ดเหนื่อยจนถึงขั้นต้องบำรุงอะไรเป็นพิเศษ”“ข้าอยากป้อนเจ้าไม่ได้หรือ” ชายหนุ่มแสร้งเอ่ยถามเสียงเศร้าเล็ก

แขนแกร่งของหลี่จิ่งเทียนดึงนางเข้าหาอย่างแนบแน่น อกของ เขาสัมผัสกับความอ่อนนุ่มของนางใต้น้ำอุ่น ๆ มือของเขาสอดใต้แขนของ นาง ก่อนจะช้อนประคองทรวงอกอิ่มขึ้นเหนือน้ำเขาละริมฝีปากออกมาเพียงชั่วครู่ ดวงตาจ้องมองยอดอกที่ชูชันด้วยแรงกระตุ้น ริมฝีปากร้อน และ ลิ้นอุ่น ของเขาก็เข้าครอบครองยอด อกนั้นในทันที เขาทั้งดูดดึงและหยอกเย้าอย่างเชี่ยวชาญ ทำให้เสียงครางหวานซ่านดังเล็ดลอดออกมาจากลำคอของอวี้เหมียนเหมียนความร้อนรุ่ม ใต้น้ำไม่ได้มาจากไอน้ำอีกต่อไปแต่มาจาก ไฟ เสน่หาที่หลี่จิ่งเทียนมอบให้โดยตรงเมื่อเปลวไฟแห่งความปรารถนาถูกจุดให้ลุกโชน ร่างกายก็ไม่ อาจอดทนรออีกต่อไป ชายหนุ่มผละใบหน้าออกจากทรวงอกอวบอิ่ม แต่ ยังคงใช้ปลายนิ้วเกลี่ยเม็ดยอดอกสีหวานที่ชูชันด้วยความซ่านเสียวไปมา อย่างต่อเนื่องเขาไม่รอช้าพลิกร่างของอวี้เหมียนเหมียนให้หันหลังพิงกับแผง อกกว้างของตน น้ำอุ่นในอ่างโอบล้อมกายของทั้งคู่ไว้ราวกับเป็นพื้นที่ส่วนตัวที่ซ่อนเร้นจากโลกภายนอกมือร้อนของชายหนุ่มที่เคลื่อนไหวได้อย่างชำนาญเลื่อนต่ำลง สำรวจส่วนเว้าส่วนโค้ง ที่อยู่ใต้น้ำอย่างเร่าร้อน นิ้วเรียวยาวบรรจงสัมผัสส่วนที่อ่อนไหวที่สุดของหญิงส

ตอนที่ 22/1เข้าถึงบทบาทในที่สุดหลังจากใช้เวลากว่าหนึ่งเดือนเต็มในการคิดบทละครใหม่ อวี้เหมียนเหมียนก็กลับเข้ามาที่โรงละครหมิงจูอีกครั้ง โดยได้รับการต้อนรับด้วยรอยยิ้มจากทุกคนหลี่หวนที่นำบทละครกับเดินทางล่วงหน้ากลับมาก่อนร่วมกันทำหน้าที่จัดการและเตรียมการร่วมกับเฟิงชิวผู้ดูแลอีกคนของโรงละครได้เป็นอย่างดี บทละครได้ถูกส่งให้แต่ผู้ที่ได้รับเลือกให้แสดงในบทบาทต่างๆ การฝึกซ้อมการแสดงก็ได้เริ่มขึ้นก่อนหน้าที่นางจะกลับมา โดยเป็นการแบ่งซ้อมเข้าบทบาทของตัวละครที่ตนได้รับก่อนวันนี้หลังจากผู้คุยทักทายกับทุกคนในโรงละครแล้วอวี้เหมียนเหมียนก็ได้แจ้งว่านางจะขอดูการเข้าบทบาทตัวละครของทุกคนพร้อมกันทั้งหมดในช่วงบ่ายของวันอวี้เหมียนเหมียนตรวจดูรายละเอียดการฝึกซ้อมและอุปกรณ์ต่างๆที่เพิ่งซื้อหาเพิ่มเติมสำหรับการแสดงอยู่ที่ขั้นสองเพื่อเป็นการฆ่าเวลาระหว่างรอเวลาถึงช่วงบ่าย“คุณหนูเจ้าคะ...จางเฉิงมาเจ้าคะ” เสียงของเสียวช่งจือดังขึ้นที่นอกห้องทำงานเพื่อรายงานผู้มาถึงใหม่“ให้เข้ามาเถิด” สิ้นคำสั่งของหญิงสาว ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออก เสี่ยวช่งจือเดินนำเข้ามาพร้อมกับถาดที่มีกาน้ำชาและถ้วยน้ำชาอยู่บนนั้น ด้

ตอนที่ 23/1ตามสั่งสอนพ่อค้าบ้างานหลังจากอยู่ดูทุกคนซ้อมต่อจนใกล้ค่ำเต็มทีอวี้เหมียนเหมียนจึง สั่งให้ทุกคนแยกย้ายไปพักผ่อน นางเองก็อยากจะเล่าเรื่องการซ้อมเข้าบทบาทวันนี้ให้หลี่จิ่งเทียนได้ฟังจึงคิดจะแวะไปหาเขาเสียหน่อย แต่นาง กลับไม่รู้ว่าจะไปหาชายหนุ่มได้ที่ไหนเพราะว่าเขามีกิจการมากมายจึงมักไม่อยู่ที่หอกลุ่มการค้าของสกุลหลี่นัก เพราะฉะนั้นนางจึงคิดจะแวะไปดูที่หอกลุ่มการค้าของ สกุลหลี่เสียก่อนหากไม่เจอคอยให้คนไปแจ้งเขาที่จวนสกุลหลี่อวี้เหมียนเหมียนหันไปสั่งการเสี่ยวช่งจือ“เสี่ยวช่งจือ...เจ้าให้คนไปเตรียมรถม้าเถิดข้าจะไปที่หอกลุ่มการค้าสกุลหลี่”“เจ้าค่ะคุณหนู” เสี่ยวช่งจือรับคำอย่างรวดเร็วในระหว่างที่รอรถม้า อวี้เหมียนเหมียนก็เดินกลับเข้าไปในห้องทำงานเพื่อเก็บเอกสาร ความรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้เจอเขา ผสมกับ ความโกรธ เล็กน้อยที่เขาไม่ยอมดูแลตัวเอง ทำให้ใบหน้าของนางดูเคร่งเครียดนางคิดถึงคำพูดของจางเฉิง: “คุณชายมักจะทำงานจนลืมทานอาหารอยู่บ่อย ๆ...สองวันมานี้คุณชายจึงมักกินไม่ตรงเวลาและกินอาหารที่เย็นชืดแล้วขอรับ”การที่เขาใส่ใจส่งอาหารกลางวันมาให้นางถึงโรงละคร ในขณะที่ตัวเองกลับละเลย