جميع فصول : الفصل -الفصل 60

Naging mabilis ang mga araw, linggo, at buwan. Isang buwan na ang lumipas simula nang manganak ako. We are currently celebrating Alessia's first month sa isang hotel. They have invited guests dahil gusto ni Mommy Althea. Pili lang naman iyon kaya pumayag na rin ako. "Ate, aalis ka na ba talaga ngayong buwan?" malungkot kong tanong. All the things she needed are prepared already. Inayos ang lahat ni Theo. "Pwede bang next year na lang?" tanong ko pa. Kakaanak ko lang at gusto ko sanang makita niya kahit papaano ang paglaki ng anak ko. Natawa naman siya sa akin at nilingon ang anak kong natutulog sa stroller nito. "Kailangan, Andra. Tsaka babalik din ako after a few years. Gusto ko lang magawa ang pangarap ko muna." Bumuntong-hininga ako. "Basta tatawag ka palagi at babalik ka rito, okay? Tandaan mo na palagi kang may pamilyang uuwian dito, Ate," bilin ko pa. Dahil kahit ayawan kami ng mga magulang namin, sigurado naman akong palagi naming pwedeng uwian ang isa't isa. Kami na lang

Pagod na pagod akong nakahiga sa kama. Kakatapos lang naming labasan pareho. Hindi ko na mabilang kung nakailang beses kaming nilabasan dalawa. We were so excited to eat and fuck each other! Sabik na sabik at gigil na gigil. Pakiramdam ko ngayon na lang talaga namin ito nagawa. Pakiramdam ko tuloy ay ito ang unang beses namin. Natawa ako nang bahagya, lalo na nang maramdaman ko ang yakap niya sa aking bewang. "I love you..." malambing niyang bulong. Damang-dama ko ang hininga niyang tumatama sa balat ko. "Hanggang ngayon, sobra-sobra pa rin ang pasasalamat ko na naging asawa kita." "Kahit naman ako," hinihingal kong sabi. "Tuwang-tuwa ako dahil naging asawa kita. Sobrang thankful ako dahil ikaw ang ibinigay sa akin, na worth it lahat ng sakit na naramdaman ko dahil nakilala kita," malambing kong sabi habang yumayakap sa kanya. "Kahit ni minsan, hindi ko naisip na mararamdaman ko rin pala ang ganitong klaseng pagmamahal dahil nasanay ako sa tira-tira lang o hindi kaya ay wala talaga

Halos isang linggo rin ang tinagal namin sa ospital bago nakalabas ang magulang ko. Laking pasalamat ko rin talagang nagising si Daddy matapos ang dalawang araw, kundi baka nasa ICU na siya at may nakalagay na tubo. He was really sorry. Iyak kami nang iyak nina Mommy noong isang araw. Ayokong mas palalimin pa ang sugat at kirot sa puso ko kaya hindi ko na pinalaki ang gulo sa pamilya namin. Para mas ligtas ang lahat, sa mansyon ng mga Hernandez muna namin pinatuloy sina Mommy. Okay lang sa pamilya at magulang ni Theo lalo na't para na rin sa kaligtasan ng lahat. Hindi namin alam kung nasaan si Leon, hindi rin namin alam kung sino ang kasabwat nito. Wala kaming ideya. Maski si Veronica na nasa kulungan, kundi pa namin sinabi na nakatakas si Leon ay hindi niya malalaman. "Sigurado ka bang okay lang sa kanila na nandito kami?" tanong ni Mommy sa akin. Nakahawak siya sa braso ko habang tulak-tulak naman ng isang nurse na kinuha ni Theo ang wheelchair ni Daddy. "Nakakahiya... Gumawa ka

Magagaan at maiingat na halik ang ibinigay sa akin ni Theo dahilan upang kumalma ako. Mabilis akong nagdilat ng mata nang pakawalan niya ang labi ko. Halos habulin ko pa iyon sa sobrang dala at sabik sa labi niya. "You want more?" malambing niyang tanong sa akin. Agad akong tumango nang wala man lang pag-aalinlangan. Para akong nalalasing sa halik niya. Tanging si Theo lang talaga ang kaya akong pakalmahain nang ganito. Muli niya akong hinalikan at mas idinikit ang katawan namin sa isa't isa. Kusa akong yumapos sa leeg niya upang mas diinan ang halikan naming dalawa. Nang mapagod at malapit nang kapusin ng hininga ay tsaka lamang kaming tumigil dalawa. Titig na titig ako sa mga mata niya. Marahan niyang hinahaplos ang pisngi ko at nginitian ako. "You think you should focus more on your flower shop, hmm?" seryoso niyang tanong habang patuloy na hinahaplos ang pisngi ko. "You've been stressed lately... I think kailangan mo ring libangin ang sarili mo maliban sa anak natin." Bumunto

Buong gabi kaming hindi nag-usap. Hindi na rin kami sabay kumain. Hindi kami tabi natulog. Iyon yata ang unang beses na hindi kami nagtabi sa isang kwarto, at ito na yata ang unang beses na natulog kami pareho nang hindi inaayos ang pinag-awayan namin. Sa kwarto ako ni Alessia natulog. Nang magising ako kinabukasan, wala na si Theo. Sabi ni Manang Lourdes, maaga raw itong umalis at baka nasa trabaho na. I am guilty. Aware ako at aminado rin akong may kasalanan din talaga ako. Mali ko na imbes tawagan siya ay pumayag agad ako sa gusto ni Ethan. I really know he hates that guy, pero ayoko kasing idamay si Ethan dahil lang may nararamdaman na iba si Theo sa kanya. I love my husband, I respect him. Pero may respeto rin ako kay Ethan. Gusto niya lang naman ng trabaho at wala naman siyang ginagawang masama kaya pinagtatanggol ko siya sa tuwing nagagalit si Theo dahil sa kanya. I just realized na imbes intindihin at kausapin nang maayos si Theo kagabi, sinabayan ko pa ang galit niya. Hind