All Chapters of นิยายเซต รักคืนใจ (ทวงใจรักคืน + วอนรักคืนใจ): Chapter 11 - Chapter 20

รถคันหรูขับตามมาจนถึงหมูบ้านที่เธออยู่ แต่รถเขาไม่มีสติ๊กเกอร์หมู่บ้าน และไม่รู้บ้านเลขที่ด้วย แต่ไหน ๆ ก็มาถึงแล้วลองเสี่ยงดู"ผมมาบ้านน้องพอวาครับ รถน้องพอวาเพิ่งเข้าไปเมื่อครู่ใช่ไหมครับ จริง ๆ เรามาพร้อมกัน แต่ผมแวะซื้อของเลยตามมาช้า ไม่ได้ทันขอบ้านเลขที่ไว้ครับ คุณพรีมไม่ได้แจ้งไว้ใช่ไหมครับว่าจะมีรถอีกคันตามมา"เขาเชื่อว่า ชื่อเด็กคนนี้น่าจะแอบอ้างได้ และก็ได้ผลเสียด้วย"ใช่ครับคุณแม่น้องพอวาไม่ได้แจ้งไว้ครับ ถ้าอย่างนั้นผมต้องรบกวนคุณแรกบัตรก่อนนะครับ""ยินดีครับ"เขาบอกพร้อมกับส่งใบอนุญาตขับขี่ให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย"รบกวนวางหน้ารถด้วยนะครับ และให้เจ้าของบ้านประทับตราออกมาด้วยนะครับ"เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยวัยกลางคน ส่งบัตรอนุญาตพร้อมกระดาษแผ่นเล็กสำหรับประทับตราให้ด้วย"ขอบคุณครับ เอ่อ ...""ออ ... คุณขับตรงไป แล้วเลี้ยวเข้าซอยที่เจ็ด บ้านหลังที่สองฝั่งขวามือครับ"เจ้าหน้าที่ฯ รีบบอกเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเขาไม่น่ารู้จักบ้าน"ขอบคุณมาก ๆ ครับ"ว่าแล้วเขาก็รีบขับไปตามที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยบอกทันทีบ้านเธอหาไม่อยาก เพราะหมู่บ้านนี้เป็นโครงการบ้านเดี่ยว แต่ละซอยมี

“พรีม”“อะไร เรียกแล้วก็เงียบ”พริมาภาเหลือบมองหน้าคนเรียกนิดหนึ่ง แล้วจู่ ๆ หัวใจก็เต้นแรงเร็วขึ้นเสมือนรู้ว่าเพื่อนรักำลังจะพูดเรื่องอะไร“คุณป้อง”‘นั่นไง ผิดที่คิดไว้เสียที่ไหนกัน’ หญิงสาวรีบบอกกับตัวเองทันที“ทำไม”“นี่แกอย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไรเลย วันนี้แกคุยอะไรกับเขาบ้าง และบอกอะไรกับเขาไปบ้าง”คนที่อยากรู้อยู่แล้วรีบร่ายยาวถาม“เขาถามถึงน้องพอวา”“แล้วแก / แล้วพี่ ว่าไง”เสียงสองสาวดังขึ้นพร้อมกันแบบไม่ได้นัดหมายกันเลยทีเดียว“ฉันก็บอกว่า น้องพอวาเป็นลูกฉัน”คนตอบปล่อยลมหายใจยาวออกมาอย่างคนโล่งใจ“แล้วคุณป้องว่ายังไง”พลอยณิศาเป้นฝ่ายถามขึ้นต่อ ส่วนพิมพ์รดาก็รอฟังอย่างสนใจ“ก็ไม่ว่าไง เพราะกฤตเข้ามาก่อน”“อย่าบอกนะว่า คุณป้องเข้าใจว่าแกกับคุณกฤต ...”“มั้ง”“โอ๊ย ฉันอยากจะบ้า แล้วสรุปแกจะบอกให้เขารู้ไหมว่าน้องพอวาเป็นลูกเขาเนี่ย”น้ำเสียงเพื่อนรักบอกชัดเจนว่า กำลังเซ็งในความยืดเยื้อเพราะจริง ๆ แล้วพริมาภาตัดสินใจแล้วว่าจะบอกเรื่องบุตรสาวให้เขาได้รู้ เธอไม่ได้ต้องการให้เขามารับผิดชอบอะไร แต่ด้วยสงสารบุตรสาวที่จู่ ๆ ก็ถามถึงพ่อขึ้นมาเสียอย่างนั้น“แม่จ๋า ... ทำไม่เกรซถึงมี

เช้าวันเดียวกันคณาธิปได้รับข้อความผ่านทางแอปพลิเคชันไลน์ ซึ่งมาจากพิมพ์รดา เขาไม่เคยรู้สึกตื่นเต้นและดีใจอะไรอย่างนี้มาก่อนจะว่าเป็นเรื่องแปลกก็ใช่ เพราะเรื่องระหว่างเขากับพริ­มาภา นอกจากความสัมพันธ์ลึกซึ้งในวันนั้น ทว่าความผูกพันอื่นที่นอกเหนือไปจากความเอ็นดูที่เป็นเด็กในบ้านคนหนึ่งก็ไม่เคยเกิดขึ้นแต่ทำไมเขากลับรู้สึกอยากเจอ อยากดูแล อยากใกล้ชิด และที่สำคัญมันทำให้เขาหวนคิดถึงความไร้เดียงสาของเธอในคืน­นั้น เพียงแค่ได้เจอกันอีกครั้งหรือจะเพราะหน้าตา หรือบุคลิกแรกเห็น หรือจะเป็นเด็กคนนั้น ทุกอย่างมันเป็นคำถามวนเวียนในหัวเขาตลอดเวลา[วันนี้น้องพอวามีเรียนว่ายน้ำตอน 10.00 น. พี่พรีมไปกับพี่พลอยด้วยค่ะ หลังเรียนเสร็จน้องพอวาต้องไปคุยงานที่โมเดลลิง คุณป้องเมมเบอร์ และแอดไอดีไลน์พี่พลอยไว้นะคะ พิมพ์บอกพี่พลอยให้แล้วค่ะ พิมพ์ช่วยได้เท่านี้ขอให้คุณป้องโชคดีนะคะ พิมพ์เป็นกำลังใจให้ค่ะ]พิมพ์รดาส่งข้อความพร้อมสถานที่ เบอร์โทร และไอดีไลน์ของพลอยณิศาให้เรียบร้อยชายหนุ่มกวาดสายตาอ่านข้อความทั้งหมด แล้วรีบจัดการเซฟเบอร์โทรศัพท์ และแอดไลน์ตามที่บอกในข้อความไว้ทันที“พี่ป้องจะไปไหนคะ”กัญญ์ณรัณเ

“แม่จ๋าว่าเรากลับกันเถอะค่ะ”หญิงสาวรีบตัดบทการสนทนาของทั้งคู่“แล้วน้าพลอยละคะ ไม่รอน้าพลอยเหรอคะ”“น้าพลอยไปทำธุระแล้วค่ะ วันนี้เราต้องกลับกันสองคนค่ะ”“วันนี้เราไม่ต้องไปหาป้านกแล้วเหรอคะ”ริมฝีปากจิ้มลิ้มถามต่อ“ไม่ต้องแล้วค่ะ ป้านกโทรมาเลื่อนกับน้าพลอยแล้วค่ะ”“เย้ ๆ ... ถ้าอย่างนั้นแม่จ๋าพาน้องพอวาไปกินไอติมได้ไหมคะ น้องพอวาอยากกินมาก ๆ เลยค่ะ”เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมองมารดา สีหน้าและแววตาอ้อนเสียจนคนเห็นถึงกับปฏิเสธไม่ลง“ไปลาคุณครูก่อนค่ะ”“เย้ ๆ แม่จ๋าใจดีที่สุดเลยค่ะ”แม้จะได้ไม่ได้คำตอบ แต่ผู้เป็นมารดาก็ไม่ได้ปฏิเสธแสดงว่าการอ้อนครั้งนี้สำเร็จ เด็กน้อยจึงรีบวิ่งไปหาคุณครูที่ยืนอยู่ริมสระ“ผมมีเรื่องจะคุยด้วย”คณาธิปรีบบอกทันทีที่ร่างเล็กวิ่งไปหาคุณครูที่ยืนอยู่ด้านนอก“แต่พรีมไม่มีอะไรจะคุยแล้วค่ะ ... ขอตัวนะคะ”ว่าแล้วร่างเล็กก็เบี่ยงตัวจะเดินแยกจากเขา“ยังไม่กลับเหรอคะคุณแม่น้องพอวา”เสียงมารดาน้องเกรซก็ดังขึ้น ทำเอาร่างเล็กต้องหยุดและยิ้มให้อย่างมีไมตรี“กำลังจะกลับพอดีค่ะ”“คุณแม่สวย คุณพ่อก็หล่อแบบนี้นี่เอง น้องพอวาถึงได้น่ารัก มิน่าวันนี้ดูน้องพอวาอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เพราะ

“ชื่อมัดหมี่เหรอคะ ต้องกินเก่งเหมือนส้มๆ แน่ ๆ เลยถึงได้ตัวอ้วนขนาดนี้”“รับไอศกรีมอะไรดีค่ะ”เพลงขวัญเดินมาพร้อมกับเมนูที่เคลือบพลาสติกไว้อย่างดีให้หญิงสาวที่นั่งข้าง ๆ เด็กน้อย“น้องพอวาใช่ไหมคะ”เจ้าของร้านสาวได้เห็นหน้าชัด ๆ แล้วจำได้ เพราะหล่อนติดตามการประกวดโครงการนี้อยู่ และก็แอบชื่นชอบในความสามารถ อีกทั้งแอบเชียร์น้องพอวาอยู่เหมือนกัน“ใช่ค่ะ”พริมาภาเป็นฝ่ายตอบแทน“น้องเก่งมาก ๆ ต้องชื่นชมคุณแม่เลยค่ะ ตัวจริงน้องน่ารักมาก ๆ เลยนะคะ”หญิงสาวชื่นชมจากใจจริง“ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ พรีมเองก็ตกใจเหมือนกันค่ะ ไม่คิดว่าน้องจะคว้ารางวัลมาได้เหมือนกันค่ะ”“ต้องบอกว่าสายเลือดเขาดีครับ”“นี่คุณ”สิ้นเสียงชายหนุ่มพริมาภาถึงกับหันมาเบรก น้ำเสียงออกไปทางดุ ๆ กลัวเขาจะพูดอะไรมากไปกว่านี้เพลงขวัญได้ยินแล้วมองหน้าทั้งคู่สลับไปมา พลางยิ้มให้ฝ่ายชายเหมือนกำลังบอกให้รู้ว่า หล่อนพอจะเข้าใจอะไรขึ้นมาบ้างแล้ว“ทานไอศกรีมอะไรดีคะ น้องพาวาชอบ ช็อกโกแล็ต สตรอว์เบอร์รี หรือรสอะไรคะ”“แม่จ๋าวันนี้น้องพอวาขอกินรสช็อกโกแล็ต 2 ลูกได้ไหมคะ”เด็กน้อยบอกพลางยิ้มหวานแล้วเอียงศีรษะพิงที่ไหล่มารดา หากไม่ติดว่าในมือมี