All Chapters of นิยายเซต รักคืนใจ (ทวงใจรักคืน + วอนรักคืนใจ): Chapter 1 - Chapter 5

บรรยากาศภายในงานประกาศผลรางวัล โครงการ ‘ส่งเสริมให้เด็กได้โชว์ศักยภาพ และความสามารถ เพื่อชิง­ทุนการศึกษา’ ของบริษัทผลิตนมผงคุณภาพระดับพรีเมียมของประเทศซึ่งได้มีการประกวดและตัดสินในบางส่วนไปบ้างแล้ว สำหรับวันนี้เป็นวันที่ประกาศผลว่าเด็กคนไหนจะคว้าทุนการศึกษาหนึ่งล้านบาทไปได้เสียงที่ดังเจื้อยแจ้วของผู้คนที่มาร่วมงานค่อย ๆ เบาลง และเงียบในที่สุด เมื่อพิธีกรบนเวทีทำการประกาศผลรางวัลที่ทั้งเด็กและผู้ปกครองกำลังรอคอย“ขอแสดงความยินดีกับ ...”เสียงดนตรีดังขึ้นเป็นการกระตุ้นความตื่นเต้นให้กับทุกคนที่อยู่บริเวณลานกว้างของห้างสรรพสินค้าใหญ่ใจกลางเมือง“คนเก่งของเราวันนี้คือ ... น้องพอวา ด.ญ.พอวา เมธานนท์ รับทุนการศึกษาหนึ่งล้านบาท ยินดีด้วยครับ”สิ้นเสียงพิธีกร เสียงปรบมือดังสนั่นขึ้นแทรกในทันที“กรี๊ดดดด!!! น้องพอวาชนะแล้ว กรี๊ดดดด”พลอยณิศาส่งเสียงร้องดีใจแข่งกับเสียงปรบมือ และคำชื่น­ชมในตัวผู้ได้รับรางวัลทันที‘เด็กหญิงพอวา เมธานนท์’ อายุหกขวบเศษเรียนอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่หนึ่ง ณ โรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่ง บุตรสาวคนเดียวของ ‘พริมาภา’ หรือ ‘พรีม’ ซึ่งเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว โดยมีพิมพ์รดาน้องสาว

พริมาภานั่งอ่านข่าว และดูคลิปการประกวดของบุตรสาวตัวเองที่ผ่านมา ยิ่งได้อ่านข่าว ได้อ่านคอมเมนต์ต่าง ๆ แล้วก็อดปลื้มใจในความสามารถของบุตรสาวตัวเองไม่ได้“แม่จ๋า”เสียงแจ๋วของเด็กน้อยที่กำลังแอบชื่นชมอยู่คนเดียวเมื่อครู่ดังมาแต่ไกล ก่อนจะวิ่งมาพร้อมกับตุ๊กตากระต่ายหูยาวตัวโปรดเรียกสติเธอให้กลับมา“กลับมาแล้วเหรอคะคนเก่งของแม่จ๋า วันนี้ไปเรียนรำไทยมาสนุกไหมคะ”ทุกวันหยุด พลอยณิศาจะพาเด็กน้อยไปทำงาน หรือทำกิจกรรมต่าง ๆ รวมทั้งเรียนเพิ่มเติม ไม่ว่าจะเป็นรำไทย เต้น ร้องเพลง หรือแม้แต่กีฬา หรือการประกวดต่าง ๆสำหรับเรื่องเรียนเสริมพริมาภาจะอนุญาตให้เลือกเรียนทีละอย่าง และให้เรียนวันละไม่เกินสอง-สามชั่วโมงเท่านั้น เพราะไม่อยากให้ลูกสาวต้องเครียดมาก และเธอกับเพื่อนรักไม่ได้บังคับให้เรียน มีแต่เด็กน้อยที่ร้องขอไปเรียนเองอย่างรำไทยนี้เจ้าตัวเล็กก็เป็นคนเอ่ยปากขอเรียนเองเลย“สนุกมาก ๆ เลย น้องพอวาชอบค่ะ”เด็กน้อยบอกเสียงใสก่อนขึ้นมานั่งบนตักมารดาอย่างประจบประแจง“แล้วเมื่อไรแม่จ๋าจะได้เห็นลูกสาวคนสวยของแม่รำนะ”“น้องพอวา รำให้ดูเลยก็ได้นะคะ”ว่าแล้วเจ้าตัวเล็กก็วางตุ๊กตากระต่ายหูยาวไว้บนโต๊ะ แล้ว

“คุณลุงช่วยกดให้เอาไหมคะ”เด็กน้อยพยักหน้าให้อีกครั้ง พร้อมกับยื่นมือไปรองรับเจ­ลล้างมือ แล้วจัดการถูกับมือตัวเอง จากนั้นก็กดน้ำทำความสะอาดมือด้วยน้ำสะอาดอีกครั้ง“กระดาษทิชชูค่ะ”“ขอบคุณค่ะ”เจ้าตัวเล็กรับกระดาษชำระจากมือชายแปลกหน้า แล้วจัดการเช็ดมือตัวเองจนแห้ง เรียบร้อยแล้วก็นำกระดาษในมือทิ้งลงถังขยะ การกระทำของเจ้าตัวเล็กดูก็รู้ว่ามีผู้ใหญ่สอน และการชี้แนะมาเป็นอย่างดี“หนูชื่ออะไรคะ แล้วทำไมถึงมาล้างมือคนเดียวคะ”ชายหนุ่มถามต่อ เขารู้สึกถูกชะตาเด็กพูดน้อยคนนี้ขึ้นมาเสียอย่างนั้น“พอวาค่ะ น้าพลอยเข้าห้องน้ำอยู่ค่ะ”“พอวา ๆ ... และน้องพอวามากับคุณน้าเหรอคะ”เขาทวนชื่อเด็กน้อย พลางคิดไปด้วยว่า รู้สึกคุ้น ๆ กับชื่อนี้ และเหมือนเพิ่งได้ยินมาเมื่อไม่นาน แต่นึกไม่ออก“คุณแม่ด้วยค่ะ”“น้องพอวา ล้างมือเสร็จแล้วใช่ไหมคะ”พลอยณิศารีบเรียกหาหลานสาวเป็นอันดับแรกที่ทำธุระส่วนตัวเรียบร้อยแล้ว“ล้างเสร็จแล้วค่ะ และก็เช็ดมือแล้วด้วยค่ะ”เด็กน้อยรีบตอบกลับทันที เพียงแค่ได้ยินเสียงหลานสาวตอบกลับผู้หล่อนก็โล่งใจแล้ว ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่ครั้งแรกที่ปล่อยให้เด็กรออยู่ข้างนอกแบบนี้ แต่ก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้