นิยายเซต รักคืนใจ (ทวงใจรักคืน + วอนรักคืนใจ)

บรรยากาศภายในงานประกาศผลรางวัล โครงการ ‘ส่งเสริมให้เด็กได้โชว์ศักยภาพ และความสามารถ เพื่อชิง­ทุนการศึกษา’ ของบริษัทผลิตนมผงคุณภาพระดับพรีเมียมของประเทศซึ่งได้มีการประกวดและตัดสินในบางส่วนไปบ้างแล้ว สำหรับวันนี้เป็นวันที่ประกาศผลว่าเด็กคนไหนจะคว้าทุนการศึกษาหนึ่งล้านบาทไปได้เสียงที่ดังเจื้อยแจ้วของผู้คนที่มาร่วมงานค่อย ๆ เบาลง และเงียบในที่สุด เมื่อพิธีกรบนเวทีทำการประกาศผลรางวัลที่ทั้งเด็กและผู้ปกครองกำลังรอคอย“ขอแสดงความยินดีกับ ...”เสียงดนตรีดังขึ้นเป็นการกระตุ้นความตื่นเต้นให้กับทุกคนที่อยู่บริเวณลานกว้างของห้างสรรพสินค้าใหญ่ใจกลางเมือง“คนเก่งของเราวันนี้คือ ... น้องพอวา ด.ญ.พอวา เมธานนท์ รับทุนการศึกษาหนึ่งล้านบาท ยินดีด้วยครับ”สิ้นเสียงพิธีกร เสียงปรบมือดังสนั่นขึ้นแทรกในทันที“กรี๊ดดดด!!! น้องพอวาชนะแล้ว กรี๊ดดดด”พลอยณิศาส่งเสียงร้องดีใจแข่งกับเสียงปรบมือ และคำชื่น­ชมในตัวผู้ได้รับรางวัลทันที‘เด็กหญิงพอวา เมธานนท์’ อายุหกขวบเศษเรียนอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่หนึ่ง ณ โรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่ง บุตรสาวคนเดียวของ ‘พริมาภา’ หรือ ‘พรีม’ ซึ่งเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว โดยมีพิมพ์รดาน้องสาว

พริมาภานั่งอ่านข่าว และดูคลิปการประกวดของบุตรสาวตัวเองที่ผ่านมา ยิ่งได้อ่านข่าว ได้อ่านคอมเมนต์ต่าง ๆ แล้วก็อดปลื้มใจในความสามารถของบุตรสาวตัวเองไม่ได้“แม่จ๋า”เสียงแจ๋วของเด็กน้อยที่กำลังแอบชื่นชมอยู่คนเดียวเมื่อครู่ดังมาแต่ไกล ก่อนจะวิ่งมาพร้อมกับตุ๊กตากระต่ายหูยาวตัวโปรดเรียกสติเธอให้กลับมา“กลับมาแล้วเหรอคะคนเก่งของแม่จ๋า วันนี้ไปเรียนรำไทยมาสนุกไหมคะ”ทุกวันหยุด พลอยณิศาจะพาเด็กน้อยไปทำงาน หรือทำกิจกรรมต่าง ๆ รวมทั้งเรียนเพิ่มเติม ไม่ว่าจะเป็นรำไทย เต้น ร้องเพลง หรือแม้แต่กีฬา หรือการประกวดต่าง ๆสำหรับเรื่องเรียนเสริมพริมาภาจะอนุญาตให้เลือกเรียนทีละอย่าง และให้เรียนวันละไม่เกินสอง-สามชั่วโมงเท่านั้น เพราะไม่อยากให้ลูกสาวต้องเครียดมาก และเธอกับเพื่อนรักไม่ได้บังคับให้เรียน มีแต่เด็กน้อยที่ร้องขอไปเรียนเองอย่างรำไทยนี้เจ้าตัวเล็กก็เป็นคนเอ่ยปากขอเรียนเองเลย“สนุกมาก ๆ เลย น้องพอวาชอบค่ะ”เด็กน้อยบอกเสียงใสก่อนขึ้นมานั่งบนตักมารดาอย่างประจบประแจง“แล้วเมื่อไรแม่จ๋าจะได้เห็นลูกสาวคนสวยของแม่รำนะ”“น้องพอวา รำให้ดูเลยก็ได้นะคะ”ว่าแล้วเจ้าตัวเล็กก็วางตุ๊กตากระต่ายหูยาวไว้บนโต๊ะ แล้ว

“คุณลุงช่วยกดให้เอาไหมคะ”เด็กน้อยพยักหน้าให้อีกครั้ง พร้อมกับยื่นมือไปรองรับเจ­ลล้างมือ แล้วจัดการถูกับมือตัวเอง จากนั้นก็กดน้ำทำความสะอาดมือด้วยน้ำสะอาดอีกครั้ง“กระดาษทิชชูค่ะ”“ขอบคุณค่ะ”เจ้าตัวเล็กรับกระดาษชำระจากมือชายแปลกหน้า แล้วจัดการเช็ดมือตัวเองจนแห้ง เรียบร้อยแล้วก็นำกระดาษในมือทิ้งลงถังขยะ การกระทำของเจ้าตัวเล็กดูก็รู้ว่ามีผู้ใหญ่สอน และการชี้แนะมาเป็นอย่างดี“หนูชื่ออะไรคะ แล้วทำไมถึงมาล้างมือคนเดียวคะ”ชายหนุ่มถามต่อ เขารู้สึกถูกชะตาเด็กพูดน้อยคนนี้ขึ้นมาเสียอย่างนั้น“พอวาค่ะ น้าพลอยเข้าห้องน้ำอยู่ค่ะ”“พอวา ๆ ... และน้องพอวามากับคุณน้าเหรอคะ”เขาทวนชื่อเด็กน้อย พลางคิดไปด้วยว่า รู้สึกคุ้น ๆ กับชื่อนี้ และเหมือนเพิ่งได้ยินมาเมื่อไม่นาน แต่นึกไม่ออก“คุณแม่ด้วยค่ะ”“น้องพอวา ล้างมือเสร็จแล้วใช่ไหมคะ”พลอยณิศารีบเรียกหาหลานสาวเป็นอันดับแรกที่ทำธุระส่วนตัวเรียบร้อยแล้ว“ล้างเสร็จแล้วค่ะ และก็เช็ดมือแล้วด้วยค่ะ”เด็กน้อยรีบตอบกลับทันที เพียงแค่ได้ยินเสียงหลานสาวตอบกลับผู้หล่อนก็โล่งใจแล้ว ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่ครั้งแรกที่ปล่อยให้เด็กรออยู่ข้างนอกแบบนี้ แต่ก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้

“เฮ้อ คุณนี่ก็จะไปยุ่งกับลูกทำไมนัก ... มากินกุ้งนี่ดีกว่า ตัวใหญ่ ๆ ทั้งนั้นเลย กินซะเห็นบ่นอยากกินไม่ใช่รึไง”ผู้เป็นสามีบอกพลางหยิบกุ้งตัวโตซึ่งเป็นอาหารจานโปรดของภรรยาให้ด้วย“คุณพ่อ คุณแม่ทานกันก่อนนะคะเดี๋ยวกัญญ์มา”“จะตามพี่เขาไปรึไงล่ะ”คุณคะนึงนิตถามดักทาง ทำไมท่านจะไม่รู้จักนิสัยบุตรสาว เพราะนิสัยค่อนข้างเหมือนมารดาเกือบทุกกระเบียดนิ้ว ดีที่ว่ายังมีความเป็นเด็กอยู่ทุกอย่างเลยเบากว่าเยอะ“นิดหนึ่งค่ะ คุณแม่จะได้หายสงสัยไงคะ”“พอกันเลยทั้งแม่ทั้งลูก”ชายสูงวัยผ่อนลมหายใจออกมาพร้อมกับส่ายศีรษะเล็กน้อย และดูเหมือนว่าจะห้ามไม่ได้ท่านเลยเลิกให้ความสนใจแล้วหันมาทานอาหารต่อ“นี่คุณ! ขยันขัดจริง ๆ ... ไป ๆ รีบไปดูว่าตาป้องไปหาใคร”นางกิ่งกาญจน์ทำเป็นเอ็ดสามีเล็กน้อย พร้อมกับส่งค้อนวงใหญ่ให้อีกครั้ง ก่อนหันไปสนับสนุนบุตรสาวคณาธิปเดินตามหลังสองแม่ลูก ที่กำลังเดินมุ่งหน้าไปยังลานจอดรถ แวบแรกที่เห็นเธอเดินออกมาจากห้องน้ำ ตอนนั้นในหัวเขามีเพียงชื่อเดียวที่วนเวียนเข้ามาคือ ‘พรีม’ เด็กนักศึกษาปีสี่ที่ดูยังไงก็เป็นเด็กกะโปโลทว่าในวันนี้เขายังไม่อยากจะเชื่อสายตัวเองว่า เด็กสาวในวันนั้นจะกลา

แม้ว่าเวลาจะล่วงเลยมานานหลายปีแล้วก็ตาม หากแต่ช่วงชีวิตผู้ชายยังหนุ่มยังแน่น แน่นอนว่าต้องมีเรื่องแบบนี้กับผู้หญิงอื่นมาบ้าง แต่เขากลับไม่ลืมเด็กไร้เดียงสาคนนี้ได้เลยสักครั้ง“มีอะไรหรือเปล่าพรีม”กฤตธนัชเห็นทั้งคู่คุยกันก็รีบตรงเข้ามาถาม เผื่อว่าจะมีอะไรช่วยเหลือได้“ไม่มีอะไรค่ะ ไปที่รถกันเถอะค่ะ”หญิงสาวหันมาบอก แล้วตั้งท่าจะเดินไปยังรถพร้อมเขา“พรีม ผมขอคุยด้วยก่อนได้ไหม”เสียงชายหนุ่มดังขึ้น ทำให้ร่างเล็กต้องชะงักเท้าทันที และส่งผลให้กฤตธนัชต้องมองหน้าหญิงสาวข้างกาย เพราะจากที่ได้ยินเขาเรียกชื่อเชื่อได้ว่าต้องเป็นคนรู้จักอย่างแน่นอน“พรีม ... เอ่อ ... คุณป้อง”พลอยณิศาที่เพิ่งเดินตามออกมาเห็นหน้าฝ่ายชายก็ตกใจไม่แพ้เพื่อนรักเมื่อครู่ ไม่คิดว่าทั้งคู่จะได้มาเจอกันในเวลานี้“พลอยฉันฝากน้องพอวาก่อนนะ”เธอตัดสินใจที่จะพูดคุยกับเขา ตลอดระยะเวลากว่าหกปีเธอหลบเขามานานเกินพอแล้ว และคงถึงเวลาแล้วที่ชายหนุ่มตรงหน้าควรจะต้องรับรู้เรื่องราวเกี่ยวกับเด็กคนนี้แล้ว“ได้ ๆ ฉันไปรอที่รถนะ”“น้องพอวาไปรอคุณแม่ที่รถก่อนนะคะ เดี๋ยวคุณแม่ตามไปค่ะ”หญิงสาวก้มลงบอกบุตรสาว ก่อนหันมาพยักหน้าให้เพื่อนรัก“