All Chapters of มลทินพันธนาการ: Chapter 41 - Chapter 50

“คมมีเมียแล้วเหรอวะจักร”หมอนนท์ต่างรู้จักคมเดช ถามเพื่อนหมออย่างสงสัย และบอกว่าให้ญาติพามา เพื่อเป็นกำลังใจให้คนป่วย“เมียที่ไหนกัน” นายปราโมชถามอย่างไม่สบอารมณ์“ก็วันก่อนยังไปฝากครรภ์กันนี่ครับ”จตุเทพว่าแล้ว ขอตัวทุกคนเพราะมือถือมีสายเข้า ทิ้งให้อาทิมาและนายปราโมชยืนอึ้งมีเมีย มีลูก อาทิมาค่อยโล่งใจ เพราะหาทางหนีทีไล่ได้แล้ว โดยไม่ต้องโดนต่อว่าคนพิการ เธอไม่ต้องการหรอกถึงแม้จะร่ำรวยปานใด“กลับกันเถอะคะ”นายปราโมชมองหน้าอาทิมา “จะไม่อยู่เป็นเพื่อนตาคมเหรอหนู”“มีพยาบาลนี่คะ”อาทิมาบอกให้คนขับรถพยุงนายปราโมชเดินออกจากห้อง ชายแก่มองตามหญิงสาวที่อยากได้มาเป็นสะใภ้ ก่อนจะส่ายหน้าหรือตนจะเลือกคนผิดเสียแล้ว เทียมฟ้าได้เข้าเยี่ยมคนไม่สบายหลังจากทุกคนไปแล้ว เธอจับมือเขาแน่น มองใบหน้าซีดเซียวทำไมเขาโชคร้ายอย่างนี้ และทำไมเธอถึงปวดใจนัก ถ้าเขาเป็นอะไรไปเธอจะอยู่ได้อย่างไร ยังจะลูกในท้องคิดถึงลูกให้มากๆ ค

โจรโรคจิตวริมนกลับไปแล้ว เทียมฟ้านั่งลงมองก๋วยเตี๋ยวที่เพื่อนซื้อมาฝาก เมื่อก่อนมันคือของโปรดแต่ตอนนี้รู้สึกพะอืดพะอมเพียงได้กลิ่น เธอวิ่งเข้าไปอาเจียนในห้องน้ำ น้ำตาไหลเพราะอาเจียนเสียนาน เทียมฟ้านั่งลงอย่างหมดแรง นำถ้วยก๋วยเตี๋ยวไปเก็บ ปิดไว้ เสียดายหากจะเททิ้ง นอนพักสักหน่อยจะลุกขึ้นกิน เธอคงเครียดลงท้องแล้วเพราะเจอคมเดชแต่รอบสองยังอาเจียนเหมือนเคย และพาลกินอย่างอื่นไม่ได้ไปด้วย หญิงสาวรู้สึกตกใจเดินไปมองปฏิทินตั้งโต๊ะบนหัวเตียง และหลังจากใจสั่น และเกิดอาการกังขาในใจ เธอรีบหยิบกระเป๋าลงไปซื้อของบางอย่าง เพื่อจะได้รู้แน่ถึงความสงสัยระหว่างเดินหญิงสาวภาวนาอย่าให้เป็นอย่างที่คิด…ไม่น่าเลยวันหยุดกลายเป็นวันที่ดูเหมือนจะวุ่นวาย เธอเดินเข้าร้านขายยา และรีบกลับห้องไม่กี่นาทีต่อมาหญิงสาวนั่งหมดแรงบนเตียง ลำคอแห้งผาก ในอกโหวงหวิว และเริ่มน้ำตาไหลท้อง ทำไมเธอสะเพร่าอย่างนี้ “ฮือๆๆๆ” เธอซบหน้าลงบนหมอนด้วยความเครียดและสับสนคราวนี้จะทำอย่างไร ตัวคนเดียวยังจะเอาไม่รอด คราวนี้มาท้อง หญิงสาวจับหน้าท้องตนเองด้วยมือที่อ่อนล้า

“ฉันอยากทำอะไร บางทีก็ไม่เข้าใจตนเอง บางทีก็ตัดสินใจล่าช้า เธอไม่เคยเป็นหรือไง”“หมายความว่าอย่างไร”“เธอมองอย่างแปลกใจ”“ฉันอยากตามเธอตั้งแต่หนีออกจากไร่ แต่รู้เธอคงโกรธไม่อยากเห็นหน้า และดีใจเมื่อเจอ และตามเธอมาตั้งแต่วันนั้น ฉันเป็นโรคจิตอย่างที่เธอว่านั่นแหละ แต่เมื่อทบทวนใจตนเองก็รู้ว่าเป็นโรคจิตพิศวาสด้วย”เขาวางเธอบนที่นอน หญิงสาวดึงผ้าห่มมาคลุมร่าง เขาพูดแค่นี้อย่าหวังเธอจะใจอ่อน เขามันร้ายกาจ เธอรู้จักเขาดี“กลัวฉันเหรอ ไหนเคยบอกว่ารัก”“ฉัน ฉันบอกคุณตอนไหน” เธอพยายามนึก เธอไม่เคยพูดเสียหน่อยเขาหัวเราะเบาๆ “การกระทำของเธอที่มีต่อฉัน คนตาบอดเท่านั้นที่ไม่เห็น”ขนาดนั้นเมื่อไหร่ เขามันหลงตนเอง เธอไถลตัวไปห่างเขาแต่โดนกักไว้ในอ้อมแขนกว้าง เธอเอ่ยอย่างที่ใจคิด เมื่อเริ่มควบคุมสติได้“นั่นมัน มันนานมาแล้ว เรื่องตอนยังเป็นเด็ก ตอนนี้ไม่เหมือนเดิม อย่ามาหลงตัวเองน่าคุณ และออกไปจากห้องนี้เสียที และรู้ไว้ฉันเลิกโกรธคุณแล้ว ชีวิตฉัน

“แล้วพี่มากับลูกเลี้ยงได้ยังไงกัน ไปแล้วทำไมไม่ไปลับล่ะพี่ฟ้า”“ไม่ต้องมาสนใจพี่หรอก เรื่องของเธอก็หนักหนา สามีแม้จะพ้นคดีแต่ก็แย่หน่อยที่คอรบครัวดูเหมือนจะพังทลายลง”เทียมดาวเข้าไปทุบตีพี่สาวเพราะจี้ใจดำ นางพริมาห้ามแต่เทียมดาวก็ยังทำ เทียมฟ้าราดน้ำในมือใส่น้องสาวปกป้องลูกในท้องที่อาจกระทบกระเทือนกรี๊ด!          “เธอมาพูดจาไม่ดีกับพี่ก่อนนะ เธอนี่ไม่เปลี่ยนเลย”เทียมดาวเม้มปาก ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโมโห มือเช็ดน้ำที่ใบหน้า และเอ่ยอย่างมั่นใจ “ใช่ฉันไม่เปลี่ยน และแม้ครอบครัวฉันจะพัง แต่คอยดูฉันจะเอาคุณคมมาเป็นผัวคนต่อไป พี่ก็รู้นี่น่าเขาชอบฉันจะตาย ฉันว่าเขายังไม่เปลี่ยนใจนะ ก่อนหน้านี้ยังไปรับมาอยู่ที่บ้านเพราะเป็นห่วง”“เพ้อเจ้อ แกกลับไป”นางพริมาเริ่มไอ เทียมฟ้าแม้เสียใจที่ได้ยินน้องสาวพูดแบบนั้น หากแม่สำคัญกว่า “แม่ใจเย็นค่ะ”“พูดไม่ออกล่ะสิคงแทงใจดำ อย่างพี่เป็นแม่เลี้ยงเขา อย่าหวังจะได้อะไรเลย”

ทวงเรื่องการขอแต่งงาน“คุณเป็นอย่างไรบ้างคะ”คมเดชสีหน้าสดชื่นทันทีเมื่อได้ยินเสียงเทียมฟ้า เขายิ้มให้เธอ หญิงสาวเดินไปใกล้ลืมตัวเอื้อมมือไปจับริมฝีปากที่แตกของเขา“เจ็บมากไหมคะ”“ที่ปากเนี่ยเหรอ ไม่หรอกยังพอจูบคนที่อยากจูบได้อยู่”เลี่ยนจริงๆ ฮิโรชิเดินออกจากห้อง นางส้มอีกคน รีบจนชนแผ่นหลังคนสนิทนายน้อย“เร็วสิคุณ จะมีการจูบกันเกิดขึ้นก็ได้ ป้าไม่อยากเป็นตากุ้งยิง”ฮิโรชิไม่เข้าใจป้าแต่ก็ยอมหลีกทางให้ไปก่อน และเดินตามนางส้ม ก่อนจะเลี้ยวไปหานายใบในห้องคมเดชบอกว่าคืนนี้ไม่ต้องเฝ้าเพราะเป็นห่วงว่าเทียมฟ้าจะนอนไม่สบาย แต่หญิงสาวดื้อรั้นบอกจะเฝ้า ไม่อย่างนั้นนอนไม่หลับ คมเดชจับมือหล่อนขึ้น“เป็นอะไรกันทำไมต้องเฝ้าล่ะ ไหนว่าไม่แต่งงาน”“ก็ฉันดูแลคุณมาตั้งนานตอบแทนบุญคุณบ้างเป็นไร ตอบแทนบุญคุณพ่อคุณด้วย”คมเดชบีบมือเธอ “ฉันกลัวแทบแย่ตอนรถเสียหลัก คิดว่าจะไม่เห็นหน้าเธอ ไม่มีโอกาสเห็นหน้าลูก”เทียมฟ้าใจสะท้อน “ไม่เป็น