All Chapters of มลทินพันธนาการ: Chapter 11 - Chapter 20

ไม่มีที่ไปหรือไม่อยากไป“ออกไปเล่นที่อื่นไปไอ้ลูกแม่ทิ้ง” เสียงแม่เลี้ยงที่เกลียดดังขึ้น หลังจากดีใจกับของเล่นที่พ่อซื้อให้ไม่นาน เด็กชายคมเดชลุกขึ้นปารถถังใส่แม่เลี้ยงเมื่อฝ่ายนั้นพูดมากขึ้นเรื่อยๆกระทั่งพ่อเข้ามาและดุเขา คมเดชหอบรถถัง รถตักไปเล่นข้างๆ นายใบด้วยความน้อยใจพ่อ อายุเขาเพียงเก้าขวบแต่รู้สึกถึงความลำเอียงของพ่อ และเริ่มเกลียดขี้หน้าแม่เลี้ยงอย่างหนัก และเมื่อโดนแกล้งเรื่อยๆ เขาก็วางแผนให้พ่อได้เห็นธาตุแท้ยายแม่เลี้ยงซึ่งชอบตีเขา ตอนนั้นมีคนในบ้านคอยช่วย สุดท้ายเขาได้กำจัดยายแม่เลี้ยงออกไปจากบ้านรวมทั้งบริวารอีกหลายคน“ไปให้พ้น สวยอย่างแกพ่อฉันหาได้อีกเยอะ เข้าใจคนมีเงินไหมนังแม่มด”เขารู้ว่าตนเองปากร้ายแต่ก็สะใจที่ฝ่ายนั้นจากไปด้วยความโกรธจัด และชีวิตเขาเริ่มมีความสุขตามที่สมควรจะมี แม้ไม่มีแม่แต่เขาจะไม่เชื่อพ่อหรอกว่าแม่ทิ้งไปเพราะไม่รักเพราะแอบได้ยินคนเก่าแก่พูดว่าแม่รักตนมากเพียงใดแต่เพียงไม่นานพ่อก็มีเมียใหม่อีกครั้ง คำว่าแม่เล

สมเพชเวทนาเธอนักฤดูเก็บเกี่ยวมาถึง คนงานลงไปในไร่กันตั้งแต่เช้า คมเดชลุกขึ้นมามองพนักงานใหม่ที่นายใบพาไปห้องทำงาน และระหว่างนั้นมีรถหรูคันใหม่เอี่ยมวิ่งเข้ามา คมเดชลงไปเห็นตรินลงมาจากรถกับเทียมดาว ชายหนุ่มเดินไปใกล้“ลมอะไรหอบนายมาถึงที่นี่”“แค่จะมาถามว่าให้ช่วยอะไรบ้าง นายคงไม่ชินกับงานในไร่ เมื่อก่อนไม่เคยสนใจนี่น่า ยังจะรีสอร์ตอีกหลายแห่ง บริหารทันหรือ”“ป้าหญิงส่งมาเหรอ ฝากขอบใจ แต่ฉันมีเงินจ้างคนทำงาน ไม่รบกวนนายหรอก ได้ข่าวตอนนี้ที่ไร่นายมีปัญหา ถ้าอยากมาทำงานที่นี่ก็บอกมาตรงๆ ดีกว่า”คมเดชสืบรู้ว่าการเงินป้าหญิงมีปัญหาเพราะพ่อของตรินติดการพนัน พาลให้ไม่สนใจกิจการ ตรินเองปากเก่งไปอย่างนั้น เอาเข้าจริงก็ดูแลไม่ดี วันๆ เฝ้าแต่เมีย และไม่มีเงินจ้างคนเก่งๆ ไร่ก็กำลังจะกลายเป็นแค่อดีตไร่“ไม่ขนาดนั้นหรอก หากไม่ให้ช่วยก็ขอให้นายทำอย่างพ่อนายให้ได้นะ”ตรินเริ่มเสียงแข็งหันมองเทียมดาว โกรธแม่ที่บังคับให้ตนมาหาญาติผู้น้อง ที่จองหองไม่เปลี่ยน และคงไม่ได้เรื่องเหมือนเคย“ไหนว่า

เกลียดกันแล้วหรือคมเดชนั่งมองโฉนดที่ดินของป้าตนเองและคิดถึงสิ่งที่คนร้ายสารภาพ ชายหนุ่มปาหนังสือในห้องทำงานพ่อจนเพ่นพ่านคนร้ายที่ตนบุกไปหาถึงแหล่งกบดานบอกว่าป้าตนเป็นผู้บงการ เมื่อปืนจ่อหัว โดนซ้อมจนน่วมคนร้ายก็เปิดปากจนหมดชายหนุ่มรู้สึกเจ็บปวดที่พ่อโดนคนที่รักทำร้าย และเกลียดตนเองที่ทิ้งพ่อไปให้อยู่กับคนเหล่านี้ ซึ่งไม่เคยเห็นว่าเขามีน้ำยา“ลูกนายกินเหล้าเคล้านารี ฉันล่ะเป็นห่วง”“ทำไมจะยกตรินให้ผมอีกแล้วหรือพี่ อย่าเลยผมมีคมคนเดียวก็พอ”“แกหวงสมบัติซะจริง ถ้าตรินมาช่วยดูแลไร่ แกจะไม่เหนื่อยนะ หลานก็เหมือนลูก แต่ไม่รับความหวังดีฉันก็ตามใจ”ครั้งหนึ่ง สองครั้งเขาได้ยินป้าพูดแบบนี้กับพ่อ นึกถึงวันเหล่านั้นเขาก็รักพ่อมากกว่าเก่า และคิดถึงคืนนั้นที่พ่อจากไป“ห้ามพูดมาก ไม่อย่างนั้นฉันจะให้แกเป็นเจ้าบ่าวแทน นี่มันคืนมงคล แกทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งต้องอับอายยังไม่สำนึกอีก”นี่ก็อีกเรื่องที่รบกวนใจเขา แม้ทำเป็นโวยวายไล่ครอบครัวเธอ แต่สำหรับเทียมฟ้าเขารู้สึกเป็นห่วง ยิ่งเมื่อเธอจากไป ยิ่งรู้ว่าเป็นห่วงมากเทียมฟ้าเธอหนีฉันหรือ ทำไมต้องหนี หรือเกลียดฉัน“ใช่ฉันเกลียดคุณ คุณมันคนใจดำ ใจร้าย”ภาพ

“ทำไมป้าแก้ว” “ป้าแค่อยากชวนไปดูแปลงผักค่ะ” นางส้มยิ้ม คมเดชมองตาม ถามอย่างอยากรู้“ปลูกผักอะไรกัน”“ผักสวนครัวไงคะ ปลอดสารพิษ คุณฟ้าแกดูแลคุณเดชอย่างดี เอ่อ ป้าเห็นมาหลายปีเลยเอ็นดูเธอ เข้าใจเธอ คุณคมอย่าไล่เธอจากที่นี่เลยนะคะ”“เขาบอกป้าหรือไง ทำเป็นเด็ก ฟ้องป้าจะได้อะไรขึ้นมา”“เปล่าหรอกค่ะ เห็นคุณแกร้องไห้เพราะที่บ้านสั่งห้ามกลับไป และคุณเองไล่ อันนี้ป้าได้ยินเองทุกอย่าง”“มารยาทั้งนั้น อย่าลืมนะป้า ใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังการจากไปของพ่อผม ผมรู้ป้าเองมีหัวคิด”นางส้มเงียบงัน เดินออกไปใบหน้าเศร้า คมเดชแหงนมองไปชั้นบนดูเหมือนเธอมีอิทธิพลกับบ้านฉันจัง ก็แน่ล่ะ มาสร้างไว้ตั้งแต่ฉันไม่อยู่ แต่เสียใจด้วย เรื่องที่ครอบครัวเธอต้องการ ไม่สมหวังง่ายๆ หรอกให้ฉันตายเสียก่อน พ่อเธอจะสมหวังถึงทนายไม่บอก เขารู้ดีถ้าไม่มีเขาสักคน เทียมฟ้ามีสิทธิ์ในไร่นี้ทุกอย่าง เธอมีฐานะเป็นเมียพ่อ (พินัยกรรมเขียนไว้ อีกหลายอย่างแต่เขาสั่งห้ามทนายค

เทียมฟ้ามานอนอยู่บนเตียงตนเองใกล้รุ่งสาง เธอลากขาตนเองออกมาเพราะโดนไล่ หญิงสาวทุกข์ระทมในใจแต่ไม่พูดอะไรสักคำเมื่อโดนไล่ แต่เมื่อมาถึงห้องก็นอนนัยน์ตาแห้งผากเพราะไม่รู้ว่าชีวิตตนเองเกิดอะไรขึ้นอีก และเป็นเพราะใครเธอเพลียมากจึงเดินไปล้างหน้า ล้างเนื้อตัว และน้ำตาไหลออกมาจนได้ เพราะการที่ต้องเสียของมีค่าไป ไม่ได้ทำให้ใครบางคนอ่อนโยนกับเธอเลยไม่อยู่ในสายตาก็คงเป็นต่อไป เธอเช็ดเนื้อตัวมาล้มนอนบนเตียงและหลับไปในที่สุดคมเดชลงมาข้างล่างตั้งแต่เช้าตรู่ มองหาแม่ครัวแต่ไม่เจอก็ไม่แปลกใจเพราะเมื่อคืนเขากับเธอนัวเนียกันจนหมดแรง ชายหนุ่มลูบหน้าตนเองเดินเข้าไปหาป้าส้ม และดึงมือให้ตามตนมา“มีอะไรคะคุณ”“เด็กในบ้านเรามาจากบ้านนายทศบ้างหรือเปล่า”“มีสองคนนะคะ มาหลังจากคุณเทียมฟ้ามาอยู่ที่นี่”คมเดชถามชื่อและให้ป้าส้มไปทำงาน ฝ่ายป้าส้มคิดว่าเจ้านายจะไล่เด็กทั้งสองก็พูดเบาๆ“เด็กทำงานดีนะคะ อย่าไล่ออกเลย”“ป้าไม่ต้องพูดอะไร ผมไม่ได้จะไล่ออก”ป้าส้มโล่งใจเดินไปทำงาน คมเดช