All Chapters of องค์หญิงพลิกชะตา: Chapter 11 - Chapter 17

ผักหลากหลายชนิดที่ปลูกเอาไว้เริ่มเติบโตขึ้น ลู่เสียนเสาะหาปุ๋ยที่พอจะมีคงไม่พ้นมูลสัตว์ราคาถูกที่นางซื้อมาจากคนเลี้ยงวัวในหมู่บ้าน หลายวันที่ผ่านมานางไม่พบหน้าชาง คิดว่าเขาอาจจะยุ่งกับเรื่องส่วนตัวที่นางไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายถึงแม้จะนึกสงสัยอยู่บ้าง แต่ก็ไม่อยากวุ่นวายกับเขามากนักได้แต่ตั้งหน้าตั้งตาดูแลผักในสวนอย่างเงียบๆ คอยถอนหญ้าพรวนดินตั้งแต่เช้าจรดเย็นเป็นกิจวัตร ไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่นแม้แต่ธุรกิจใหม่ๆ นางเองก็ยังไม่ได้เริ่มต้นแม่เฒ่าจินแวะมาหาลู่เสียนเพื่อเอาเบี้ยมาให้พร้อมแจ้งข่าวดีว่าเสื้อผ้าของนางขายจนหมดได้ราคาไม่เลวเลยทีเดียว"ข้านำไปเสนอฮูหยินของขุนนางสองสาม คน พวกนางชอบมากยังถามอีกว่ามีอีกหรือไม่ เสื้อผ้าของเจ้าฝีมือปราณีตลวดลายปักงดงามยิ่งนัก นี่คือเบี้ยของเจ้า" แม่เฒ่าจินยื่นเงินให้ลู่เสียนนางจึงแบ่งให้เป็นการตอบแทน"ข้ารับเอาไว้ไม่ได้หรอก นี่เป็นของของเจ้า ไม่เป็นไรเก็บเอาไว้ใช้ฉุกเฉินเถิด"แม่เฒ่าจินไม่ยอมรับเบี้ยจากลู่เสียน"แต่ว่า...""เก็บเอาไว้เถิด ข้าอยากช่วย""ขอบคุณเจ้าค่ะแม่เฒ่า ข้าไม่รู้จะตอบแทนอย่างไร" นางรู้สึกเกรงใจที่แม่เฒ่าช่วยเหลืออยู่ตลอดเวลา ทั้งคู่พูด

ลู่เสียนมองสิ่งแวดล้อมด้านนอกแทนการประสานสายสายตากับชางที่นั่งอมยิ้มมองนางสลับกับดูเส้นทาง ท่าทางของเขาดูสง่าผ่าเผยนั่งหลังตรงไปตลอดทาง แต่นางยังทำสีหน้าเรียบนิ่งพร้อมลอบถอนหายใจเป็นระยะ ไม่ว่าจะพยายามเก็บอาการถอนหายใจให้แผ่วเบาเพียงใดก็ไม่พ้นสายตาของชางไปได้ คิ้วหนาทรงดาบขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ขบคิดสักครู่จึงเอ่ยปากถามขึ้น"เจ้ามีเรื่องไม่สบายใจหรือ ระบายกับข้าได้นะ" เขาถามขึ้นท่ามกลางความเงียบที่เกิดขึ้นมาตลอดครึ่งทาง นางส่ายหน้าเล็กน้อย ใบหน้าสวยเริ่มตึงขึ้น ชางพอจะมองออกว่านางคงอึดอัดที่มีเขาอยู่ใกล้"เจ้าไม่สบายใจเพราะข้าหรือไม่" เขาถามขึ้นตรงๆ ใบหน้าเงียบขรึมลงในแบบที่นางไม่เคยเห็นมาก่อนลู่เสียนอึกอักรู้สึกลำบากใจ ไม่อยากทำร้ายน้ำใจเขา"บอกมาตามตรงเถิด ข้ายอมรับได้" น้ำเสียงของเขาจริงจังขึ้นอีกครั้ง นางสัมผัสได้ถึงรังสีของความน่าเกรงขามที่แผ่กระจาย"เอ่อ...ข้าแค่...ไม่เข้าใจว่าเจ้าติดตามข้าไปเพราะเหตุใด ข้าเคยไปไหนมาไหนคนเดียว มันอึดอัดนิดหน่อย"นางเผลอปากพูดออกไปโดยลืมไปว่าตอนนี้เข้ามาอยู่ในยุคโบราณที่ความป่าเถื่อน และอันตรายมีรอบด้านสำหรับสตรีชางจ้องมองหน้าลู่เสียนนิ่ง เขาพูด

เพียงครู่เดียวเขาก็คิดวิธีการออกแล้วครั้งนี้จะต้องไม่พลาดการพูดคุยกับนางแน่นอน เยี่ยเฟยหรงคิดว่าต้องวางแผนให้รัดกุมมากขึ้นเพราะขั้นตอนต่อไปเขามีแผนการรวบรัดนางโดยไม่อยากรอนาน เพียงแค่ใช้เครื่องประดับชั้นดี หรือเงินทองเข้าล่อนางคงตอบรับไม่ยาก บางทีนางอาจจะเป็นเพียงสาวชาวบ้านกำพร้าบิดามารดา แต่เกิดมาสวยงามเพียบพร้อมด้วยรูปสมบัติเท่านั้น ถึงอย่างไรนางก็เป็นเพียงแม่ค้าขายผักในตลาดที่ออกจะยากจนต้องดิ้นรนสู้ชีวิตอยู่ในตลาดทุกเช้าที่ได้เบี้ยไม่กี่ตำลึงต่อวัน น่าเสียดายความสวยของนางที่ไร้คนเชยชมต้องตกระกำลำบากคลุกดินคลุกฝุ่นเพื่อหาเลี้ยงชีพ"ข้าจะทำให้เจ้าสุขสบายไปทั้งชีวิตแม่นางลู่เสียน" เยี่ยเฟยหรงพึมพำออกมาอย่างคาดหวัง เขามั่นใจว่างานนี้ไม่ผิดจากที่คิดไว้เป็นแน่ เมื่อคิดแผนการทั้งหมดเสร็จสิ้นเขาถึงอารมณ์ดีขึ้นมาทันทีทันใด อีกไม่กี่วันก็จะได้พบหน้านางในฝันเสียที เยี่ยเฟยหรงนั่งจิบสุราอย่างสำราญใจพลางนึกถึงใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มของชาง ทำให้ความคิดเขาสะดุด ดวงตาของเขานิ่งขรึมแววตาขุ่นเคืองเมื่อคิดถึงตัวมารเช่นบุรุษผู้นั้นเขาต้องมีแผนสำรอง หากชายคนนั้นยื่นมือเข้ามาสอดเขาจะกำจัดทิ้งทันทีและได้แต่