องค์หญิงพลิกชะตา

สายลมโชยอ่อนยามสายต้องแสงแดดอ่อนอุ่นในเหมันตฤดู ภายในห้องขนาดเล็กมีหญิงสาวงามผุดผาดที่เพิ่งเลยวัยปักปิ่นมาเพียงสามปีนั่งปักผ้าเช็ดหน้าอย่างรื่นรมย์ในตำหนักเล็กพอดีสมฐานะขององค์หญิงของอดีตอัครมเหสีแห่งองค์ฮ่องเต้แคว้นเว่ย ใบหน้างดงามของหญิงสาววัยสิบแปดปี ผุดพรายรอยยิ้มบางๆ ขณะจดจ่ออยู่กับการเย็บปักลวดลายดอกอิงฮวาสีชมพูหวานบนผืนผ้าเช็ดหน้าสีขาวอย่างตั้งอกตั้งใจ

องค์หญิงนามว่า ‘ลู่เสียน’ ผู้สูงศักดิ์ ใบหน้างดงามเหนือหญิงงามทั่วแคว้นเว่ย เรียกว่าเป็นหญิงงามล่มปฐพีหาผู้ใดเทียบยากย่อมไม่ผิด นางมีรูปโฉมสะคราญงามสง่าราวกับสวรรค์สร้างจนน่าหลงใหล ชวนให้หญิงสาวทั่วแคว้นอิจฉาที่ไม่อาจเทียบเทียม

ตั้งแต่องค์ฮ่องเต้ประกาศว่าจะจัดงานสมรสพระราชทานระหว่างองค์หญิงลู่เสียนกับรองแม่ทัพโจวชุนอี้ ที่รบชนะศึกใหญ่กลับมาคราวนี้มีความดีความชอบมากมาย ฮ่องเต้ปูนบำเหน็จรางวัลอย่างงามพร้อมกับจัดงานสมรสพระราชทานให้กับองค์หญิงอีกด้วย ลู่เสียนนั้นนางปลื้มปริ่มกับข่าวดีครั้งนี้เป็นที่สุดที่จะได้ครองคู่กับโจชุนอี้ ชายหนุ่มผู้หล่อเหลาราวกับเทพเซียนสวรรค์ ทั้งกล้าหาญและเด็ดเดี่ยวมีความเฉลียวฉลาดเก่งทั้งบู๊และบุ๋น มีความเป็นผู้นำเกินวัย เขาเป็นชายชาตรีที่องค์หญิงปักอกปักใจรักใคร่มาตั้งแต่วัยเยาว์ นางประทับใจในตัวเขาที่ช่วยสอนเขียนอักษร และช่วยเหลือหลายอย่าง มีความเป็นสุภาพบุรุษ จนกระทั่งก่อเกิดเป็นความรักขึ้นในใจ ดูเหมือนว่าฮ่องเต้ทรงมองออกถึงความต้องการของนางจึงจัดให้มีการสมรสนี้เกิดขึ้น ทว่าโจวชุนอี้นั้นเขามีคนรักแบบเปิดเผยอยู่แล้วนามว่า ‘มู่ชิวหลัน’ ซึ่งเป็นบุตรสาวของเสนาบดีกรมพระคลังที่คนทั้งเมืองต่างเล่าลือว่าเหมาะสมกันดัั่งกิ่งทองใบหยก

ข่าวการสมรสครั้งนี้แพร่สะพัดไปทั่วแคว้นทำให้มู่ชิวหลันรู้สึกเสียใจเป็นอย่างยิ่ง นางเอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้องอย่างเศร้าโศกเพียงลำพัง โจวชุนอี้รู้ใจคนรักดีไม่รอช้าที่จะเข้ามาพบนางเพื่อปลอบประโลมอย่างอ่อนโยนทะนุถนอมดั่งเกรงว่าความบอบบางทางจิตใจจะแตกร้าว ตัวเขาเองก็เจ็บปวดไม่น้อยกับเรื่องนี้

“ถึงพี่จะสมรสกับองค์หญิงแต่พี่ก็จะแต่งงานกับเจ้า” โจวชุนอี้ให้คำมั่นขณะสวมกอดมู่ชิวหลันไว้แนบอก นางก้มหน้าที่เริ่มร้อนผ่าวซุกกับอกแกร่งกอดเขาไว้แน่นหนาคล้ายจะร้องไห้สุดแสนเจ็บปวดเกินจะเอ่ยคำใด

“ท่านพี่จะทำอย่างไรหรือเจ้าคะ น้องมองไม่เห็นทางออก” นางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือน่าสงสารยิ่งนัก

“พี่จะกราบทูลฮ่องเต้เกี่ยวกับเรื่องของเรา” โจวชุนอี้เอ่ยขึ้นแววตาขึงขังให้คำมั่นกับนางอันเป็นที่รักว่าเขาไม่มีทางทอดทิ้งเด็ดขาด โจวชุนอี้หาโอกาสเหมาะเข้าเฝ้าฮ่องเต้เป็นการส่วนตัวเพื่อกราบบังคมทูลถึงความประสงค์ของตัวเอง เขาทำความเคารพอย่างนอบน้อมก่อนเอ่ยวาจาฉะฉาน

“กระหม่อมขอสละสิทธิ์การสมรสครั้งนี้พะยะค่ะ” โจวชุนอี้กราบทูลอย่างแน่วแน่

“เพราะเหตุใดเจ้าถึงกล้าขัดคำสั่งข้า” ฮ่องเต้จ้องมองบุรุษวัยหนุ่มที่เห็นมาแต่อ้อนแต่ออกจนบัดนี้เติบใหญ่เป็นชายหนุ่มรูปงามร่างกายกำยำ มีตำแหน่งเป็นถึงรองแม่ทัพด้วยความสามารถล้นเหลือในวัยเพียงยี่สิบสองปีอย่างเฝ้ารอคำตอบ

“เพราะกระหม่อมนั้นมีคนรักที่หมายมั่นว่าจะแต่งงานกันอยู่แล้วพะยะค่ะ”

“เหอะๆ ข้ารู้และเข้าใจพวกเจ้าดี การสมรสครั้งนี้เป็นรางวัลสำหรับเจ้า ส่วนเจ้าจะตบแต่งใครอีกสักกี่คนก็เป็นสิทธิ์ที่กระทำได้ไม่ผิดกฎใดๆ นี่ ข้าไม่ได้กีดกันเจ้ากับคนรักเสียหน่อย แต่รางวัลนี้หากเจ้าไม่รับไว้ข้าคงเสียใจแย่ อย่างน้อยก็มั่นใจได้ว่าองค์หญิงจะได้อยู่กับคนที่ข้าไว้วางใจได้”

ฮ่องเต้อธิบายแกมบังคับเล็กๆ ทำให้โจวชุนอี้หมดหนทางปฏิเสธ แต่เขาก็รู้สึกยินดีที่อย่างน้อยยังให้อิสระแก่เขา ไม่ได้บีบบังคับให้มีเพียงองค์หญิงที่เขาไม่เคยแม้แต่จะชายตาแล เพราะมู่ชิวหลันมีความเพียบพร้อมของกุลสตรีที่เหมาะสมกับเขามากกว่าลู่เสียน ที่มีดีแค่หน้าตาและเกิดมาสูงศักดิ์เพียงเท่านั้น

งานสมรสพระราชทานได้จัดขึ้นอย่างสมเกียรติขององค์หญิงและรองแม่ทัพท่ามกลางความยินดีของทุกๆ ฝ่าย แต่ถึงอย่างไรก็ยังถือว่าไม่ยิ่งใหญ่มากพอเมื่อเทียบกับฐานะขององค์หญิง แม้กระนั้นนางยังดูหน้าตาสดใสชื่นมื่น แววตาเปล่งประกายเปี่ยมสุข ในขณะที่รองแม่ทัพโจวชุนอี้ใบหน้าเย็นชาเรียบเฉย ไม่ได้มีอาการรื่นเริงใจดั่งชายหนุ่มที่ได้ร่วมหอกับผู้หญิงสูงศักดิ์รูปโฉมงดงามเหนือสตรีทั่วไป

เมื่อพิธีการต่างๆ เสร็จสิ้นลง ถึงเวลาเข้าหอลู่เสียนทั้งตื่นเต้นระคนเขินอายที่จะได้ร่วมหอกับชายคนรักที่นางหมายปองมาเนิ่นนาน ในที่สุดวันนี้ก็สุขสมหวัง โจวชุนอี้เปิดผ้าคลุมหน้าออกตามธรรมเนียม เขามองลู่เสียนด้วยแววตาเยือกเย็นเจือความชิงชังอย่างเห็นได้ชัด

“ท่านคงเหนื่อยมากในงานวันนี้ ชุนอี้ข้าจะปฏิบัติตนให้ดีอยู่ในโอวาทของท่าน ชีวิตของข้ามอบให้ท่านแล้ว” ลู่เสียนเอื้อยเอ่ยเนิบช้า ใบหน้าหวานยิ้มแย้มเปรมปรีดิ์

“มันต้องเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว ท่านเป็นภรรยาของข้า ต้องอยู่ใต้อาณัติของข้า” เขาลุกขึ้นยืนหันข้างเต็มความสูงอกผึ่งผายพูดขึ้นโดยไม่มองหน้านาง สรรพนามที่ใช้เรียกขานไม่ต้องมากพิธีรีตองอันใด เพราะตอนนี้นางเป็นภรรยาของเขาแล้วฮ่องเต้อนุญาตให้การเรียกชื่อดูเรียบง่ายอย่างคนธรรมดา ไม่ต้องใช้ราชาศัพท์เหมือนตอนที่อยู่ในวังหลวง อย่างไรเสียตอนนี้เท่ากับว่านางลดฐานะจากองค์หญิงผู้สูงส่งเป็นฮูหยินรองแม่ทัพการพูดจาจึงดูธรรมดาไปโดยปริยาย

ความหมางเมินที่โจวชุนอี้ปฏิบัติกับลู่เสียนทำให้นางถึงกับหน้าถอดสีกับความเฉยชานั้น

“ทำไมท่านถึงหมางเมินนักล่ะ ข้าทำสิ่งใดผิดหรือ รีบบอกมาเถิดข้าพร้อมจะปรับปรุงตัว”

นางถามขึ้นอย่างร้อนใจ โจวชุนอี้ตวัดสายตาจ้องมองสตรีงามตรงหน้าอย่างรู้ทัน ลู่เสียนก้มหน้าไม่กล้าสบตาตรงๆ ใบหน้าเริ่มร้อนผะผ่าว ชักหวั่นใจกับกิริยาของบุรุษผู้องอาจที่ตอนนี้กลายเป็นสามีของนาง

“ท่านรู้อยู่แก่ใจดีว่าสามารถปฏิเสธการแต่งงานครั้งนี้ได้แต่ก็ไม่ทำ และก็ทราบอยู่แล้วว่าข้ามีมู่ชิวหลันเป็นคนรักที่ข้าปักใจในตัวนางมาก”

“ชุนอี้” ลู่เสียนใจหายวาบแววตาตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด นางค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเอื้อมมือเรียวสวยจับมือใหญ่ของโจวชุนอี้หวังใช้ภาษากายสื่อความรู้สึกที่มีต่อเขา แต่เขากลับสะบัดมันออกอย่างไม่ไยดี

“ท่านมันตัวทำลายทุกอย่าง!!” เขาเริ่มโทษนางที่ไม่รู้จักอับอายกับการแย่งชิงเขาจากคนรัก ช่างหน้าไม่อาย!

“ท่านจะให้ข้าทำอย่างไรถึงจะพอใจในเมื่อนี่เป็นคำสั่งของฝ่าบาท”

นางรีบอธิบายโดยเว้นประโยคหลังที่ว่า ‘ข้าเองก็รักท่านมาก’ เก็บไว้ในใจไม่กล้าพูดต่อ เกรงว่าจะขัดใจกลัวเขาโกรธไปมากกว่านี้

“ถ้าอย่างนั้นท่านก็เสวยสุขในเรือนนี้ไปคนเดียวก็แล้วกัน!” เขาชิงตัดบทเชิดหน้าพูดไม่แยแสต่อความรู้สึกของนางสักนิด

“แล้วท่านล่ะ มะ..ไม่อยู่ด้วยกันที่นี่หรอกหรือ!” นางมองเขาวิงวอนด้วยสายตา กลัวว่าจะถูกเขาจะรังเกียจ น้ำเสียงนั้นจึงดูเว้าวอนปนสั่นเครือ นึกไม่ถึงว่าคืนแรกของการเข้าหอจะเลวร้ายถึงเพียงนี้

“หึ ไม่มีทาง!!” โจวชุนอี้พูดจบก็หันหลังสะบัดแขนเสื้อเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันหลังกลับมามองนางแม้แต่น้อย

ลู่เสียนทรุดกายลงบนเตียงโดยไม่รู้ว่าจะทำเช่นไร นางไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะถูกบุรุษที่แอบรักมาตลอดจะไร้เยื่อใยได้ขนาดนี้ นอกจากเขาจะไม่ไยดีต่อความรู้สึกของนาง เขายังโทษว่าเป็นเพราะลู่เสียนทำลายชีวิตรักของเขา หญิงสาวนิ่งเงียบน้ำตาไหลพรากอย่างง่ายดายโดยไม่มีเสียงสะอื้น ทั้งอับอายและเจ็บปวดกับสิ่งที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน การเริ่มต้นชีวิตคู่คืนแรกช่างขมขื่นนัก ลู่เสียนเอาแต่คิดว่าสิ่งที่นางทำได้คือต้องอดทนและคอยเอาใจใส่โจวชุนอี้ให้มากที่สุด ในเมื่อนางมอบชีวิตให้เขาไปแล้วคงมีเพียงความดีที่จะชนะใจได้ ลู่เสียนคิดเองเออเองง่ายๆ อย่างนั้น ความรักที่มีเต็มอกอาจจะเยียวยาความผิดหวังในใจของเขาให้หันมามองเห็นได้ในสักวัน หญิงสาวคิดกลับไปกลับมาหลังจากปาดน้ำตาแห่งความอ่อนแอทิ้งไป มีแต่ความมุ่งมั่นที่จะเอาชนะใจสามีจนหลับไปอย่างอ่อนแรง