All Chapters of องค์หญิงพลิกชะตา: Chapter 1 - Chapter 10

เสียงนกกระจิบประสานเสียงร้องเจื้อยแจ้วปลุกทุกชีวิตให้ตื่นขึ้นในยามเช้า ลู่เสียนลืมตาขึ้นมองไปรอบๆ ห้องที่ว่างเปล่าอย่างเงียบเหงาเพียงลำพัง นางลุกขึ้นอาบน้ำผลัดเสื้อผ้าในชุดอาภรณ์สีเหลืองอ่อนดูสบายตา ถึงแม้จะเป็นชุดธรรมดาแต่กลับขับผิวขาวนวลให้ดูมีออร่าผ่องใส นางเดินออกจากเรือนเพื่อสำรวจดูบริเวณจวนว่ามีสิ่งใดที่พอจะทำได้บ้าง โจวชุนอี้ยืนอยู่บริเวณนั้นเมื่อเห็นลู่เสียนเขาจึงเดินเข้ามาหามีท่าทีออกจะรำคาญเล็กน้อย“ท่านอยู่ที่นี่ในฐานะฮูหยินของข้า บ่าวไพร่จะไม่มีใครเรียกว่าองค์หญิงแต่จะเรียกนายหญิงแทน”“ข้าเข้าใจ จะเรียกอย่างไรก็ได้” นางพูดขึ้นตามน้ำเพราะไม่อยากขัดใจเขาแต่เช้า“และท่านต้องรับอาหารในเรือนของท่านเท่านั้น” เขาพูดขึ้นโดยเมินหน้าไปทางอื่น ทำให้ลู่เสียนแปลกใจจึงได้เอ่ยถามขึ้น“ท่านกับข้าไม่ต้องรับอาหารหรือดื่มชาด้วยกันหรอกหรือ?”“ข้าทำงานไม่เป็นเวลาจะมากพิธีไม่ได้หรอก ท่านรอก็เสียเวลาเปล่า” เขายังคงเชิดหน้าพูดอยู่เช่นเดิม“ข้ารอได้ไม่เสียเวลาเลย”“แต่เสียเวลาของข้า!” เขาขึ้นเสียงดังใส่นางแล้วรีบเดินจากไปเริ่มจะอารมณ์เสียกับความดื้อดึงไม่รู้กาละเทศะของนาง ลู่เสียนได้แต่ยืนนิ่งปนตก

ดวงตะวันทอแสงอ่อนอุ่นสาดส่องเข้ามาในห้องที่เงียบสงัด ลู่เสียนลืมตาขึ้นช้าๆ แสงแดดกระทบดวงตาสุกสกาวจนต้องหลับลงอีกครั้ง นางค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้นมาใหม่มองดูเพดานที่สุดจะแปลกตา เหลียวมองรอบกายพบเจอกับห้องคล้ายยุคโบราณ เป็นยุคไหนก็สุดจะรู้ แต่ยังไม่ทันได้ใช้ความคิด อยู่ๆ ก็รู้สึกปวดหัวรุนแรงหนักหน่วงขึ้น นางกุมขมับส่ายหน้าดิ้นทุรนทุรายสุดทรมาน ความทรงจำมากมายพรั่งพรูเข้ามาในหัวสมองไม่ขาดสายลู่เสียนจำได้ว่ากำลังอยู่ในงานเปิดตัวเครื่องเพชรสุดหรูคอลเลคชั่นใหม่แห่งปี ที่เธอได้รับรางวัลนักธุรกิจดีเด่นผู้ทรงอิทธิพลที่สุด ในขณะที่เดินออกจากห้องน้ำแล้วชนเข้ากับใครบางคน จากนั้นสติก็ดับวูบลงไม่รู้ตัว ตื่นมาอีกทีก็มาโผล่ที่นี่ซึ่งมันคือที่แสนจะไม่คุ้นเคย นักธุรกิจหญิงสาวสวยที่เก่งกาจมีความสามารถสูงพ่วงด้วยความโสดสนิทประสบความสำเร็จสูงสุดกับการทำธุรกิจค้าเครื่องประดับดังระดับโลก เส้นทางของเธอไม่ได้สวยหรูนักเพราะมีคู่แข่งมากมายจับจ้องเขมือบทั้งธุรกิจและมุ่งหวังในตัวเธออยู่ตลอดเวลา ตอนนี้คงเป็นโอกาสเหมาะของพวกเขาและคราวเคราะห์ของเธอที่ต้องจบชีวิตลงในวัยเพียงสามสิบปีอย่างง่ายดาย ไม่รู้ว่าความซวยหรือโช

“ลู่เสียน เจ้าทำเช่นนี้ได้อย่างไร ทำไมออกมาข้างนอกไม่ขออนุญาตข้าหรือแจ้งชิวหลันก่อน” โจวชุนอี้เริ่มแสดงอำนาจกับนางโดยไม่สนใจสายตาผู้คนที่จ้องมองเหตุการณ์น่าระทึกใจ พวกเขารู้ดีว่านี่คือท่านรองแม่ทัพผู้หล่อเหลา ชายในฝันของหญิงสาวทั่วแคว้นเว่ยที่เพิ่งได้รับพระราชทานสมรสกับองค์หญิงใหญ่ของฮ่องเต้เมื่อไม่นานมานี้“ที่แท้ก็เป็นฮูหยินของรองแม่ทัพโจวนี่เอง หญิงสาวสวยกับชายหนุ่มรูปหล่อ กิ่งทองใบหยกแท้ๆ”เสียงกระซิบกระซาบกันล้วนชื่นชมทั้งคู่ การที่รองแม่ทัพโจวมาตามฮูหยินที่ตลาดกับกลายเป็นเรื่องน่ารักสำหรับผู้ที่พบเห็น ดั่งพระเอกหึงหวงนางเอกอะไรเทือกนั้น“กลับเข้าจวนได้แล้ว” เขาออกคำสั่งเสียงเข้มโดยที่ลู่เสียนยังทำหูทวนลม“ข้ารอรถม้า” นางพูดโดยไม่มองหน้าเขา คนที่อยู่ละแวกนั้นคิดว่าคู่สามีภรรยาเพียงแค่งอนกันและกำลังง้อ จึงหลีกเลี่ยงสถานการณ์นี้ถอยออกห่างให้ทั้งคู่ปรับความเข้าใจกันสองต่อสอง“ข้าสั่งให้รถม้าไม่ต้องมารับแล้ว เจ้าต้องกลับจวนกับข้าเท่านั้น” เขาออกคำสั่งเฉียบขาด ลู่เสียนหันขวับจ้องหน้าไม่พอใจเป็นอย่างยิ่งต่อว่าเขาอย่างหนัก“ท่านมีสิทธิ์อะไรมาวุ่นวายกับความเป็นส่วนตัวของข้า” นางประท้วงเข

"ที่ลู่เสียนมาวันนี้ตั้งใจมาขออนุญาตฝ่าบาท แต่ตอนนี้คิดว่าไม่จำเป็นเพคะ หม่อมฉันจะหย่าไม่ว่าใครก็ห้ามไม่ได้ ต่อให้ฝ่าบาทไม่อนุญาตหม่อมฉันก็ไม่เปลี่ยนใจ ทูลลา"นางพูดจบย่อตัวคำนับง่ายๆ แล้วเดินออกจากท้องพระโรงไปอย่างทระนง ฮ่องเต้พูดไม่ออกได้แต่ขบกรามแน่นด้วยความคับแค้นที่ลู่เสียนควบคุมไม่ได้อีกต่อไปแล้ว ในเมื่อนางอวดดีไม่ฟังใครสักอย่างเขาก็ไม่อยากสนใจชีวิตของนางอีกต่อไปลู่เสียนกลับมาถึงจวนเจอโจวชุนอี้ยืนตั้งท่ารออยู่แล้ว ใบหน้าคมเข้มจ้องมองมาที่นางด้วยสายตาตั้งคำถาม ลู่เสียนสบตาเขาแววตาเย็นชาใบหน้าเรียบเฉย โจวชุนอี้สังเกตเห็นว่าแววตาที่นางมองเขานั้นเปลี่ยนไปจริงๆ"เจ้าไปวังหลวงด้วยเรื่องอันใด"โจวชุนอี้เข้าประเด็นทันที เขาไม่ต้องการรู้สิ่งอื่นมากไปกว่าเรื่องการเดินทางเข้าวังหลวงของลู่เสียน นางยังคงมองเขาและมองไม่วางตาทว่าเย็นชาไร้ความรู้สึกซึ่งดูเหมือนว่าเขาจะสัมผัสสิ่งใดๆ ไม่ได้เลย"ท่านสนใจด้วยหรือ ถ้าอย่างนั้นคิดว่าเรื่องที่ข้าไปวันนี้จะกระทบกับใครล่ะ"นางยียวนโดยไม่ยอมบอกความจริงสักทีโจวชุนอี้ถลึงตาเป็นเชิงปรามหวังให้ลู่เสียนอยู่ในการควบคุม แต่นางหาได้เกรงกลัวสิ่งใดไม่"ข้าจะหย่าก

"ข้าอยากทราบชื่อของเจ้า จะได้เรียกถูก ได้หรือไม่" เขาเอ่ยขึ้นอย่างใคร่รู้ คอยลุ้นอยู่ในใจรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย"ข้ามีชื่อว่า ลู่เสียน แล้วชื่อของเจ้า...""ข้าชื่อ ชาง" เขาตอบอย่างยินดี แต่ทั้งคู่ยังแนะนำตัวยังไม่ทันจบเสียงเรียกขานของชายชราก็ดังแทรกขึ้นมากลางวงสนทนา"คุณชายชาง ข้าต้องขออภัย นี่เป็นเงินทอนของท่านขอรับ ข้าลืมจริงๆ ขออภัยอย่างยิ่ง"ชายชราโค้งคำนับลูกค้าของเขาอย่างนอบน้อมสำนึกผิด ลู่เสียนรู้สึกทึ่งในความซื่อสัตย์ของพ่อค้าผู้นี้ที่มีความอ่อนน้อมและบริการยอดเยี่ยม เขาหันไปโค้งคำนับตอบเล็กน้อยยิ้มให้พร้อมขอบคุณตอบ มองดูแล้วชวนให้ยิ้มตาม มารยาทงดงามกันเสียจริงคนเมืองนี้ เมื่อเขาเสร็จธุระแล้วจึงหันมาทางลู่เสียนที่ยังคงตาค้างกับบุรุษทั้งสองไม่หาย ชายหนุ่มอมยิ้มกับอาการของนางที่ดูน่ารักและใสซื่อปกปิดไม่มิด"เรายังพูดกันไม่จบ ว่าแต่เจ้ามาจากที่ใด เดี๋ยวข้าไปส่ง"เขาพูดขึ้นก่อนที่นางจะออกจากหน้าร้านไป ลู่เสียนได้แต่ปฏิเสธอย่างนุ่มนวล"ขอบคุณมาก ข้าอยู่ใกล้ๆ แค่นี้กลับเองได้ ไม่รบกวนเจ้าดีกว่า" เขายิ้มบางๆ เหมือนเดิมไม่ตอบสิ่งใดนางจึงขอตัวกลับบ้าน ชางมองตามหลังลู่เสียนโดยที่เขาไม่เ