All Chapters of พ่ายรักราเชนทร์: Chapter 11 - Chapter 20

เสียงเข้มเอ่ยทักทันทีที่พริกแกงเปิดประตูเข้ามา พริกแกงหยุดนิ่งที่หน้าประตูมองชายหนุ่มที่อยู่ในชุดคลุมอาบน้ำด้วยสายตาตื่น ๆ“ฉันถามว่าไปไหนมา!” เขาถามขึ้นอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าพริกแกงไม่ตอบ ขาก้าวเข้าไปหาเธออย่างช้า ๆ มองเธอด้วยสายตาดุดัน“คือพริกแกง...ไปกินข้าวกับเพื่อนค่ะ” พริกแกงรู้สึกประหม่าเมื่อชายหนุ่มย่ำเท้าเข้ามาใกล้ด้วยท่าทางคุกคามเธอก้าวถอยหลังด้วยความกลัวจนแผ่นหลังปะทะเข้ากับประตู ร่างเล็กยืนนิ่งแทบลืมหายใจเมื่อเขาเท้าคร่อมร่างเธอกักเธอไว้ในอ้อมแขน“เพื่อนที่ไหน!” ราเชนทร์ถามย้ำเขารู้เพียงว่าเธอมีเพื่อนคือเรเชล ซึ่งเป็นน้องสาวของเขาเท่านั้น“เอ่อ...คือเพื่อนสมัยมหาลัยค่ะ” พริกแกงแทบหยุดหายใจ เมื่อจู่ ๆ ชายหนุ่มก็โน้มหน้าลงมา ทำให้ใบหน้าของเธอและเขาอยู่ใกล้กันมากพริกแกงพยายามเอี่ยวตัวหลบ นิ้วยาวเกลี่ยผมที่ปกใบหน้าขาว พริกแกงหลับตาปี๋ก่อนจะถูกเขาจับคางเล็กแล้วดันขึ้นเธอยังไม่กล้าลืมตาเลยไม่รู้ว่าเขามองมาด้วยสายตาแบบไหน“ตอนแรกฉันกะว่าจะใช้งานเธอซะหน่อย แต่พอเห็นหน้าเธอตอนนี้แล้วทำให้ฉันหมดอารมณ์ว่ะ” ราเชนทร์ขยับตัวออ

 “คุณเชนทร์...” หญิงสาวร้องเรียกคนที่นอนอยู่บนโซฟาตัวกว้าง เธอคิดว่าเขากลับไปแล้วเสียอีก ไม่นึกว่าเขาจะยังอยู่ที่บริษัท“ทำหน้าอย่างกับเห็นผีไปได้” ราเชนทร์เปลี่ยนอิริยาบถจากนอนลุกขึ้นมานั่งมือหนายกขึ้นเฉยผมจัดทรงผมที่ยุ่งเหยิงสายตาก็จับจ้องคนตัวเล็กที่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้า“เอ่อ...คือ...” พริกแกงได้แต่อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ“เธอเข้ามาทำอะไร” เขาถามหญิงสาวที่เอาแต่ยืนเกร็ง“พริกแกงเข้ามาทำความสะอาดค่ะ” เธอชี้ไปยังอุปกรณ์ทำความสะอาดที่กองอยู่“ก็ทำซะสิ ยืนบื้ออยู่ได้” พูดจบร่างสูงก็ลุกเดินไปยังโต๊ะทำงานที่อยู่ใกล้ ๆ นั่งเปิดแฟ้มเอกสารให้ความสนใจเอกสารที่กองตรงหน้าพริกแกงเห็นเขาทำงานเธอก็เริ่มทำงานของตัวเองบ้าง มือเรียวหยิบไม้กวาดขึ้นมาทำการปัดกวาดทุกซอกทุกมุม นอกจากสายตาที่ต้องสอดส่องหาเศษฝุ่นแล้ว พริกแกงยังลอบมองชายหนุ่มที่นั่งขมวดคิ้วเป็นปม ราเชนทร์ดูเคร่งเครียดเป็นพิเศษ“พริกแกง...” จู่ ๆ ชายหนุ่มกลับเอ่ยเรียกเธอท่ามกลางความเงียบ“คะ?”“ไปชงกาแฟให้ฉันแก้วนึง” เขาออกคำสั่ง“คุณเชนทร์จะดื่มกาแฟตอนนี้เหรอ

 “พี่เชนทร์! / คุณเชนทร์!” สองเสียงของพริกแกงและเรเชลประสานกันด้วยความตกใจเรเชลวิ่งไปตระกองพี่ชายที่เลือดไหลเป็นทาง พริกแกงควานหาโทรศัพท์มือถือเพื่อเรียกรถพยาบาลราเชนทร์ถูกส่งตัวเข้าไปยังห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด สองสาวที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างพากันร้องไห้ด้วยความตระหนก เจ้าสัวบุรินทร์และรัชชาที่ล่วงเลยไปรอที่ร้านอาหารเดินทางมาที่โรงพยาบาลทันที“เรเชลลูก...เจ้าเชนทร์เป็นยังไงบ้าง” เจ้าสัวบุรินทร์ถามถึงอาการลูกชายพลางสวมกอดลูกสาวเอาไว้ ท่านมองหญิงสาวทั้งสองที่เสื้อผ้าเต็มไปด้วยเลือด“อึก คุณหมอยังไม่ออกมาเลยค่ะ มะ...ไม่รู้ว่าเป็นยังไงบ้าง อึก” เรเชลสะอื้น“พี่เชนทร์ต้องปลอดภัย เชื่อพ่อสิ” เจ้าสัวบุรินทร์พูดปลอบลูกสาวที่ร้องไห้ปานจะขาดใจ“พริกแกงขอโทษนะคะ ถ้าไม่ใช่เพราะพริกแกงคุณเชนทร์คงไม่ถูกรถชนแบบนี้” พริกแกงเอ่ยขึ้นด้วยความรู้สึกผิดสองมือพนมไหว้ด้วยความเสียใจที่เธอเป็นต้นเหตุ หากเธอไม่เอาแต่ใจลอยเรื่องมันคงไม่เกิด“ไม่เอาน่าหนูพริกแกง เรื่องนี้มันเป็นอุบัติเหตุอย่าโทษตัวเองเลย” เจ้าสัวบุรินทร์ไม่อยากให้ความรู้สึกของพร

 “ฉันอยากให้ทางร้านประเมินราคาแหวนวงนี้ให้หน่อยค่ะ” กล่องกำมะหยี่ถูกส่งให้แก่พนักงานคนดังกล่าว“รบกวนคุณลูกค้ารอสักครู่นะคะ” พนักงานหญิงรับกล่องแหวนเพชรจากมือเล็ก พริกแกงสังเกตเห็นว่าเขาทำอะไรบางอย่างก่อนจะเดินกลับมาหาเธอ“แหวนวงนี้ทางร้านประเมินราคาให้สามล้านบาทนะคะ” เธอกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม“สามล้านเองเหรอ ให้มากกว่านี้ไม่ได้เหรอคะ” พริกแกงเอ่ยถามพนักงาน แต่กลับถูกปฏิเสธแม้แหวนวงนี้จะถูกออกแบบมาอย่างสวยงาม ประณีต และยังมาจากบริษัทผลิตเครื่องประดับชั้นหนึ่งของประเทศอย่างอภิวัฒนากูล แต่เมื่อประเมินราคาแล้วแหวนเพชรวงนี้น้ำหนักไม่ได้มากเกินราคาที่ถูกทางร้านประเมินพริกแกงเดินคอตก แต่เธอไม่ลดละความพยายามยังคงเดินเข้า-ออกอีกหลายร้านเพื่อสอบถามถึงราคาที่ดีกว่า“ให้มากกว่านี้ไม่ได้เหรอคะ” ความหวังสุดท้ายของเธอริบหรี่เมื่อราคาขายในแต่ละร้านนั้นราคาเท่ากันแทบทั้งหมดพริกแกงนึกถึงเพียงเรเชล แม้ไม่อยากจะรบกวนแต่เมื่อมารดายังคงรอเธออยู่พริกแกงจำต้องบากหน้าไปขอความช่วยเหลือกับเรเชล“ฮัลโหล...เรเชล ว่างคุยไหม” พริกแกงเอ่ยถามเสียงปลา

“หยุด หันกลับมาคุยกับฉันเดี๋ยวนี้!” ราเชนทร์สั่งเสียงเข้มจากที่คิดว่าจะมาคุยกับเธอเรื่องของมารดา แต่ในเมื่อพริกแกงจงใจอ่อยเขาขนาดนี้ ราเชนทร์คงไม่ปล่อยเธอไปง่ายๆพริกแกงชะงักฝีเท้า ร่างบางหมุนตัวช้าๆ มาประจันหน้ากับชายหนุ่ม ราเชนทร์ลอบกลืนน้ำลายเหนียวลงคอช้า ๆ พริกแกงที่มีเพียงแค่ผ้าผืนเดียวคลุมกายเผยให้เห็นขาขาวที่โผล่พ้นออกมา หยดน้ำที่ไหลตามไรผมที่มวยเอาไว้ ทำให้ความเป็นชายของเขาตื่นตัวอย่างห้ามไม่ได้“พริกแกงขอไปแต่งตัวก่อนไม่ได้เหรอคะ” เสียงหวานเอ่ยขอร้องแม้เขาจะเคยเห็นมาหมดทุกส่วน แต่พริกแกงกลับรู้สึกกระดากอาย“ไม่ได้” เขาเอ่ยปฏิเสธเสียงเข้ม“มานี่” ชายหนุ่มกระดิกนิ้วเรียกหญิงสาว พริกแกงยังขาตายไม่ขยับ“ฉันบอกให้มานี่ไง!” ชายหนุ่มเพิ่มเสียงเมื่อเธอเอาแต่ยืนนิ่ง พริกแกงทำตามคำสั่งของชายหนุ่ม เท้าเล็กเดินไปหยุดตรงหน้าเขาด้วยความประหม่า“อ๊ะ! คุณเชนทร์ทำอะไรคะ” มือใหญ่ของราเชนทร์กระตุกผ้าหลุดในครั้งเดียว เผยให้เห็นทรวดทรงองเอวของหญิงสาว“หยุด!” เขาสั่งเธออีกครั้ง เมื่อพริกแกงพยายามที่จะเก็บผ้ามาคลุมกาย“นอนลง!” ชายหนุ่มใช้มือตบไปที่เตียงกว้าง แต่พริกแกงกลับยืนแข็งทื่อ“คุณเชนทร์จะ