All Chapters of พ่ายรักราเชนทร์: Chapter 21 - Chapter 30

“ปรางทิพย์…” รัชชาอ่านชื่อนั้นออกมาเสียงดัง“พี่อย่าบอกนะว่าปรางทิพย์...เลขาของพี่น่ะ” รัชชาถามย้ำอีกครั้ง“แล้วแกจะทำไมฉัน ห๊ะไอ้รัช” ราเชนทร์ไม่ได้สนใจแม้ว่าน้องชายจะรู้“แต่พี่แต่งงานแล้วนะ พี่จะทำแบบนี้ได้ยังไง” รัชชานึกเห็นใจพริกแกง หากต้องมารับรู้ว่าสามีของตัวเองให้ของแทนใจกับหญิงอื่น เธอจะรู้สึกอย่างไร“ฉันแต่งงานกับพริกแกงเพราะคำสั่งของพ่อ ส่วนใจฉันจะรักใคร คงไม่มีใครบังคับได้” ชายหนุ่มเหม่อมองไปยังนอกหน้าต่างอีกไม่กี่วันข้างหน้าก็จะถึงวันเกิดของปรางทิพย์ ราเชนทร์ตั้งใจจะให้สร้อยเป็นของขวัญวันเกิด โดยเขาตั้งใจออกแบบสร้อยเส้นนี้ด้วยตัวเอง“แต่ตอนนี้พี่ยังเป็นสามีของน้องพริกแกงแล้ว พี่ไม่ควรทำแบบนี้” รัชชายังคงไม่ยอมแพ้พูดด้วยใบหน้าจริงจัง“แกชักจะเหมือนพ่อกับเรเชลเข้าไปทุกทีแล้วนะ บังคับฉันอยู่ได้” บางครั้งราเชนทร์เองก็รู้สึกอึดอัดที่ทุกคนจัดแจงให้เขาไปเสียทุกอย่าง“ผมบังคับพี่ที่ไหนกัน ก็แค่เตือนด้วยความหวังดี” รัชชาไม่อยากให้พริกแกงต้องมาเสียใจ เพราะพี่ชายของตนทำผิดต่อหญิงสาว“ผมบอกน้องพริกแกงแน่” รัชชาเอ่ยขู่

 “นั่นมันใช่ปัญหาของฉันรึไง โตแล้วไม่ใช่เด็ก ๆ เรื่องแค่นี้ยังต้องมาถาม” ชายหนุ่มไม่ได้สนใจปัญหาของเธอ“ตกลงตามนี้” ราเชนทร์ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ถามต่อพริกแกงได้แต่จ้องมองกล่องกำมะหยี่อย่างสงสัย นั่นคงเป็นสิ่งแทนใจที่เขาจะมอบให้ปรางทิพย์เป็นแน่ หากเธอจะรู้สึกอิจฉาปรางทิพย์มันคงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร เพราะเขาไม่เคยปฏิบัติเช่นนี้กับเธอเลยสักครั้ง“พริกแกง พริกแกง” ชายหนุ่มเรียกชื่อของเธอเสียงดัง เมื่อพริกแกงเอาแต่จ้องมองบางสิ่งที่อยู่ในมือชายหนุ่ม“ได้ฟังที่ฉันพูดหรือเปล่า” เขาถามทวนอีกครั้ง“ฟังค่ะ ฟัง” พริกแกงตอบเสียงสั่น“ออกไปได้แล้ว” ชายหนุ่มเอ่ยไล่เธอ เขาจ้องมองนาฬิกาพบว่าจวนจะได้เวลานัดสำคัญเต็มที ชายหนุ่มเดินตามพริกแกงออกไปติด ๆ ราเชนทร์กลับเข้าบริษัทอีกครั้งหลังจากการรับประทานอาหารร่วมกับคู่ค้าคนสำคัญ ชายหนุ่มหย่อนสะโพกลงเก้าอี้ประจำตำแหน่งของตน สายตาสอดส่องหาสิ่งของที่เขาวางไว้บนโต๊ะแต่มันกลับอันตรธานหายไปจากจุดที่เขาวางไว้ ชายหนุ่มเปิดลิ้นชักเพื่อหาแต่กลับไม่พบ เขาค้นหายังที่ที่คิดว่าตนเองจะเอาไปไว้แต่มันกลั

 “ป้าไม่รู้สึกเหรอว่าช่วงนี้คุณพริกแกงดูอ้วนขึ้น” พิมเอ่ยถาม“ปากเสีย ไม่มีใครสอนหรือยังไงว่าไม่ควรทักว่าคนอื่นอ้วนขึ้นน่ะ” ป้าสายหยุดเอ็ดคนตรงหน้า“ฉันหมายถึง คุณพริกแกงดูมีน้ำมีนวลขึ้นน่ะป้า” พิมเกาท้ายทอยแก้เก้อ แต่ยังคงพูดชวนสงสัย“พูดอ้อมไปอ้อมมาอยู่ได้ จะพูดอะไรก็พูดเถอะ” ป้าสายหยุดรู้สึกรำคาญที่ต้องเล่นทายปริศนา“คุณพริกแกงกำลังท้องไงป้า!” พิมเอ่ยขึ้น“พี่พิมบอกว่าใครกำลังท้องเหรอคะ?” เรเชลที่ยืนฟังอยู่นานเอ่ยถามด้วยสีหน้าตะลึง“คุณเรเชล!!!” สองเสียงประสานกันอย่างตระหนก ไม่คิดว่าเรเชลจะมาได้ยินเรเชลเข้าครัวเพื่อที่จะมารินน้ำให้กับผู้เป็นพ่อได้ทานยา แต่กลับมาได้ยินทั้งสองคุยกันจึงหยุดฟังอย่างเสียมารยาท“พี่พิมไปกับเรเชลหน่อยนะคะ” มือสวยคว้าแขนของสาวใช้ให้เดินตามอย่างเร่งรีบเรเชลเล่าสิ่งที่ได้ยินให้กับผู้เป็นพ่อและพี่ชายทั้งสองได้รับฟัง“เธอรู้ได้ยังไงว่าหนูพริกแกงท้อง” เจ้าสัวบุรินทร์เอ่ยถาม“เอ่อ...คือว่า” พิมลังเล เพราะราเชนทร์เอาแต่จ้องเธอไม่วางตา“ไม่ต้องกลัวใครทั้งนั้น เล่ามา” คนที่

 พริกแกงยังต้องการเวลาปรับตัวอีกมากนักเพราะยังไม่คุ้นชิน ลูกของเธอมักตื่นมาดื่มนมในช่วงกลางดึก คืนล่ะหลายรอบ แต่พริกแกงก็เต็มใจและไม่เคยบ่นสักคำ ยังดีที่มีป้าสายหยุดคอยช่วยเลี้ยงในเวลากลางวัน ทำให้เธอมีเวลาในการซักผ้าเปื้อนของเด็กทารกพริกแกงแอบเป็นห่วงสุขภาพของเจ้าสัวบุรินทร์ที่เทียวไปเทียวมาแทบทุกวัน เพราะทนความคิดถึงหลานตัวน้อยไม่ไหว ใจจริงท่านอยากจะมาอยู่ที่นี่ให้รู้แล้วรู้รอด แต่กลัวว่าราเชนทร์จะสงสัยเธอมั่นใจว่าลูกเธอจะโตมาเป็นเด็กที่ดีแม้เธอจะไม่มีพ่อ แต่ด้วยคนรอบข้างที่รักและเอาใจใส่เด็กน้อยขนาดนี้ จะทำให้เด็กหญิงโรสลินไม่รู้สึกขาดพ่ออย่างแน่นอน“ให้ผมอุ้มหลานบ้างสิครับ” รัชชาตัดพ้อ ตั้งแต่มาถึงเจ้าสัวบุรินทร์ก็เอาแต่อุ้มเด็กน้อยไม่วางมือ เขาก็อยากอุ้มเหมือนกันนะ“แกจะอยากแย่งฉันอุ้มทำไมห๊ะไอ้รัช” เจ้าสัวบุรินทร์เกรงว่ารัชชาจะทำหลานสาวหลุดมือ“พ่ออุ้มน้องโรสคนเดียวแบบนี้เดี๋ยวก็ปวดแขนหรอก” เขาหาวิธีเกลี้ยกล่อม“ไม่เห็นจะปวดเลย ว่าแต่แกเถอะเมื่อไหร่จะแต่งงานจะได้รีบ ๆ มีหลานมาให้ฉันอุ้ม” ท่านวกกลับไปเรื่องของรัชชา คนแก่อย่างท่าน

 “แกไม่มีงานมีการทำหรือยังไง” ราเชนทร์ทำหน้าหนาราวกับถนนคอนกรีต จนเจ้าสัวบุรินทร์นึกหมั่นไส้กับความมั่นหน้าของลูกชาย ได้ใครมาวะ“มีครับ แต่อยากอยู่กับลูกมากกว่า” ปากเอ่ยออกไปเช่นนั้น แต่สายตากลับจับจ้องหญิงสาวที่เป็นแม่ของลูก“ถามเจ้าของบ้านหรือยังว่าเขาอยากให้แกอยู่หรือเปล่า” ท่านถามความเห็นของพริกแกง“ผมไม่สนครับ เพราะลูกผมอยู่ที่นี่ ผมก็จะอยู่” เขาไม่ได้สนใจว่าพริกแกงจะพอใจหรือไม่“อยู่น่ะอยู่ได้ แต่แกก็ต้องทำตัวดี ๆ อย่าสร้างปัญหาให้กับหนูพริกแกง” ท่านพูดเป็นนัยๆ เพราะไม่มีใครคาดถึงความคิดของพริกแกงได้ จิตใจของแม่ลูกอ่อนมีความอ่อนไหว เธออาจคิดหอบลูกหนีไปหากลูกชายของตนทำให้เธอไม่พอใจราเชนทร์ตามติดพริกแกงทุกฝีเก้าจนทำให้เธอรำคาญใจ ไม่ว่าเธอจะเดินไปส่วนไหนของบ้านหรือทำอะไรเขาก็จะตามไปราวกับเด็กที่เรียกร้องความสนใจเธอยังไม่ไว้ใจให้เขาได้อยู่กับลูกมากนัก ด้วยอารมณ์ของคนเป็นแม่ที่กลัวทุกอย่างต่าง ๆ นานา ราเชนทร์เข้าใจดีว่าเด็กน้อยยังบอบบางยิ่งนัก“พริกแกงฉันหิวข้าว” เป็นเช่นนี้ทั้งวัน พริกแกงยอมทำให้เขาแต่โดยดีเพื่อตัดรำคาญ เพราะ