All Chapters of พ่ายรักราเชนทร์: Chapter 31 - Chapter 40

 ลมร้อนรดที่ต้นคอของหญิงสาวสม่ำเสมอ ทำให้เธอรับรู้ได้ว่าเขาหลับสนิท เขากอดรัดเธอไว้ด้วยแขนหนัก ๆ ของตน พริกแกงจำต้องหลับตาเข้าสู่ห้วงนิทราเมื่อไม่สามารถขยับตัวได้เสียงอ้อแอ้ปลุกสัญชาตญาณของแม่พริกแกงลืมตาตื่น เมื่อถึงเวลาสำหรับดื่มนมของลูกน้อย แม้จะหลับไปได้เพียงไม่นาน เปิดไฟหัวเตียงเพื่อให้ความสว่าง เด็กน้อยมองมารดาตาแป๋ว มือเท้าเล็กกวัดแกว่งไปมาราวกับว่าเธอกำลังเล่นหยอกล้อ พริกแกงอุ้มลูกสาวเข้าเต้าทันที“เช้าแล้วเหรอ” ราเชนทร์ถามด้วยความงัวเงียเมื่อแสงจากหลอดไฟกระทบตา“เพิ่งจะเที่ยงคืนค่ะ พอดีถึงเวลาที่ลูกต้องดื่มนม” พริกแกงอธิบาย“ถ้ารบกวนคุณเชนทร์ฉันจะออกไปด้านนอก” พริกแกงเกรงว่าจะรบกวนเวลานอนของเขา“ไม่เป็นไร” ชายหนุ่มขยับตัวจากอีกฟากของเตียงเข้าใกล้พริกแกงมากขึ้น เขาพาดหัวไปไว้กับไหล่บางมองสบตาสาวน้อยที่ดูดนมอย่างตะกละตะกลามจากอกอวบนุ่มฟูของคนเป็นแม่มองมาที่เขา ดวงตาแป๋ว ๆ ที่มองมานั่นช่างน่ารักน่าชังและเขาอยากจะมีพวกเธอทั้งสองคนอยู่ในชีวิตของเขา เขารู้ตัวเองดีแล้วว่าทั้งสองคนสำคัญกับเขามากและเขาจะพยายามทำให้พริกแกงยอมให้อภัยในสิ่งที่เข

หลังจากทำงานเสร็จของบริษัทก็ซิ่งรถกลับบ้านด้วยความรวดเร็ว วันนี้ทั้งวันเขาตั้งใจเคลียร์ทำงานให้เสร็จไว เพื่อจะได้กับมาหาลูกและภรรยาจะบอกข่าวดีกับเธอ“ป้าสายหยุดเห็นพริกแกงหรือเปล่าครับ” ชายหนุ่มถามหาพริกแกงเมื่อไม่พบเธอ เขาสาวเท้าเข้าแวะทักทายลูกสาวที่นอนเล่นอยู่ตามประสา“ฟอดดด~”“พริกแกงไปไหนเหรอครับ”ชายหนุ่มถามหาภรรยา หน้าคมก้มลงหอมแก้มนุ่มของเด็กหญิงโรสลินเพื่อเติมพลัง เด็กน้อยหัวเราะเอิ๊กอ๊ากเมื่อหนวดเคราของบิดาถูกับเนื้ออ่อนทำให้จักจี้“เห็นบอกว่าจะเอาผ้าของคุณหนูไปเก็บค่ะ” ราเชนทร์กำลังจะไปหาพริกแกงแต่เสียงของบิดากลับรั้งเอาไว้เสียก่อน“นี่แกไม่คิดจะทักฉันเลยหรือยังไง” เจ้าสัวบุรินทร์นึกหมั่นไส้ลูกชาย พอพริกแกงคุยด้วยหน่อยล่ะไม่เห็นหัวตนเชียว ขนาดนั่งอยู่ในห้องแท้ ๆ ทักสักคำก็ไม่มี“ผมทักคุณพ่อทุกวัน ไม่เบื่อบ้างเหรอครับ” ทีตอนนั้นไม่เห็นอยากสนทนากับเขา ราเชนทร์นึกอยากแก้เผ็ดแกล้งเมินบาง“แกอย่าหวังเลยว่าจะได้มรดก” เจ้าสัวบุรินทร์เอ่ยขึ้น“ปู่ยกให้น้องโรสดีกว่า มรดกปู่มีเยอะเลยนะคะ” ก่อนจะเอ่ยหยอกล้อหลานสาวพูดไปยิ

 “จะรีบไปไหนล่ะคะ พี่ยังพูดไม่จบเลย” แขนเรียวเล็กถูกรั้งเอาไว้“แต่ถ้าสุดท้ายไม่มีน้องพริกแกง พี่เชนทร์คงเลือกพี่อย่างแน่นอน” มือสวยของปรางทิพย์บีบที่ต้นแขนของพริกแกงแน่น“จริงไหมคะ” เสียงกระซิบของปรางทิพย์ทำพริกแกงขนลุกซู่ ก่อนทีสติจะดับวูบไปในที่สุด...“แอร๊…” เสียงร้องของเด็กหญิงโรสลิน ทำให้ราเชนทร์ที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาทำงานวางทุกอย่างลงแล้วรีบสาวเท้าเข้าไปหา“โอ๋ ๆ น้องโรส...คุณพ่ออยู่นี่ค่ะ” เขาอุ้มสาวน้อยแนบอก หยิบขวดนมของเด็กสาวป้อนให้แก่เธอ เด็กหญิงโรสลินหยุดร้องเมื่อได้สิ่งที่ต้องการ อาหารสุดโปรดของสาวน้อยคือน้ำนมจากเต้าของมารดานั่นเองราเชนทร์มองไปที่ประตูสลับกับนาฬิกาด้วยความกระวนกระวายใจ พริกแกงหายไปนานจนเขารู้สึกแปลกใจ เพราะพริกแกงเป็นคนที่หวงลูกมาก ไม่น่าจะอยู่ห่างลูกได้นานถึงเพียงนี้“ทำไมคุณแม่ไปนานจังเลยหื้ม” ราเชนทร์เอ่ยกับเด็กน้อยเขาอดไม่ได้ที่จะฟัดแก้มย้วย“แอ๊ะ” เด็กสาวประท้วงเมื่อบิดารบกวนเวลากิน“คุณพ่อไม่กวนแล้วค่ะ เดี๋ยวน้องโรสทานเสร็จแล้วเราไปหาคุณแม่ดีกว่านะคะ” เขายิ้มให้กับความเลี้ยงง่ายของสาวน

 “น้องโรสมาหาคุณพ่อดีกว่าค่ะ” เขาชิงตัวลูกสาวมาอุ้มไว้แทน ลูกสาวของเขาตัวกลมดิก น้ำหนักก็พอตัวจนเขาเกรงว่าหากเธออุ้มนาน ๆ คงไม่ดีแน่“หนูพริกแกงเป็นยังไงบ้างลูก” เจ้าสัวบุรินทร์ถามไถ่อาการหญิงสาว ตอนเกิดเรื่องท่านเป็นห่วงเธอจนแทบจะนั่งไม่ติด ทั้งห่วงหญิงสาวและหลานในท้อง ยิ่งเรเชลที่อยู่ต่างประเทศแทบจะตีตั๋วกลับทันที“ดีขึ้นมากแล้วค่ะ” เจ้าสัวบุรินทร์เห่อหลานไม่ต่างจากลูกชายคนโต“ไปพักผ่อนเถอะลูกกลับมาเหนื่อย ๆ” แม้พริกแกงจะดูสดชื่นขึ้นมากแต่ท่านก็ยังเป็นห่วงพริกแกงก็คิดเช่นกัน ตอนนี้เธอรู้สึกง่วงเป็นอย่างมาก“พริกแกงขอเดินเองนะคะ” เธอเอ่ยบอกคนที่เตรียมจะอุ้ม ราเชนทร์ได้แต่ประคองเธอด้วยท่าทีกระฟัดกระเฟียดพอร่างเล็กนอนราบลงบนเตียงก็อดไม่ได้ที่จะถามถึงคนที่เป็นสาเหตุให้เธอต้องนอนโรงพยาบาล“แล้วพี่ปรางล่ะคะ”“ตอนนี้ปรางทิพย์ลาออกไปแล้ว ส่วนเรื่องคดีฉันคงปล่อยให้เป็นไปตามกฎหมาย” เขาเล่าเรื่องทุกอย่างให้พริกแกงฟังอย่างไม่ปิดบัง“สงสารเธอนะคะ” แม้ต้องเจ็บตัวแต่พริกแกงก็ยังคงเห็นใจและเข้าใจสาเหตุที่ปรางทิพย์ทำเช่นนี้

 ร่างอวบของพริกแกงนั่งรอเขาที่ปลายเตียงใจจดใจจ่อ รอเขาอาบน้ำเสร็จให้ชายหนุ่มใจเย็นลงค่อยทำการง้อทีเดียว“ยังไม่หายโกรธพริกแกงอีกเหรอคะ” เขาเมินราวกับว่าเธอเป็นธาตุอากาศ คงจะโกรธจริง...“โถ่...คุณเชนทร์คะ พริกแกงไม่ได้ตั้งใจ” เธอยืนประจันหน้ากับเขาแต่ชายหนุ่มกลับเบือนหน้าหนี พริกแกงให้มือประกบแก้มทั้งสองให้หันมาสบตากับตน เท้าเล็กเขย่งพอให้ใบหน้าใกล้เคียงกับคนตัวสูงจุ๊บ!“หายโกรธพริกแกงเถอะนะ นะคะ” เธอยื่นใบหน้าหวานเข้าไปใกล้หวังให้เขาใจอ่อน แต่พริกแกงคิดผิด ชายหนุ่มผละออกจากเธอทำให้พริกแกงหมดความอดทน“ก็ได้ค่ะ ถ้าวันนี้คุณเชนทร์ไม่หายโกรธ พริกแกงจะไปนอนห้องรับแขก” ไม่ใช่เพียงขู่แต่เธอจะทำมันจริง ๆ“ไม่ได้นะ!” พริกแกงลอบยิ้มเมื่อใช้ไม้แข็งแล้วชายหนุ่มยอมคุยด้วย“หายโกรธพริกแกงเถอะนะคะ” เธอทำเสียงออดอ้อนหวังให้ชายหนุ่มใจอ่อน“ฉันยอมเธอแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้นนะ” ราเชนทร์กลัวว่าเธอจะทำจริง เขาคงนอนไม่หลับหากไม่ได้นอนกอดพริกแกงแล้วเข้านิทราไปพร้อมกัน“พริกแกงขอโทษนะคะที่พูดไปแบบนั้น ไม่คิดว่าจะทำให้คุณเชนทร์โกรธ” เ