جميع فصول : الفصل -الفصل 10

พริกแกงกลับเข้ามาที่บ้านของเขาอีกครั้งหลังจากเหตุการณ์นั้น เธอเก็บของเตรียมออกไปอยู่ที่อื่น คงถึงเวลาที่เธอจะต้องเผชิญโลกกว้างด้วยตัวเองแล้วจริง ๆหลังจากนี้เธอคงต้องทำงานให้หนักขึ้นจึงจะมีเงินเพียงพอให้ผู้เป็นแม่ได้ใช้สอย เธอยืนด้วยขาของตัวเองมาโดยตลอด และจะเป็นเช่นนั้นต่อไปเมื่อคืนที่ผ่านมาพริกแกงได้ให้คำตอบแก่เจ้าสัวบุรินทร์ถึงเรื่องที่คุยกันค้างไว้ เธอเอ่ยปฏิเสธออกไปเพราะไม่อยากให้ท่านหรือราเชนทร์ต้องมาหนักใจกับปัญหาของตน“หนูพริก...จะไปไหนเหรอ” เจ้าสัวบุรินทร์สังเกตเห็นพริกแกงที่แบกสัมภาระออกมาจึงเอ่ยถาม“เอ่อ...คือพริกจะย้ายไปอยู่ที่อื่นน่ะค่ะ” พริกแกงนั่งลงด้านข้างชายสูงวัย ก่อนจะเอ่ยขึ้นบอกเขา“พริกขอบคุณคุณลุงมาก ๆ เลยนะคะที่เมตตาให้ที่อยู่กับพริก” หญิงสาวกล่าวขอบคุณประนมมือลงกราบด้วยความซาบซึ้งใจ“แล้วหนูจะไปอยู่ที่ไหน เรเชลรู้เรื่องหรือเปล่า” ท่านเอ่ยถึงลูกสาวของตน แต่รายนั้นหากรู้เรื่องคงจะไม่ยอมง่าย ๆ“พริกยังไม่ได้บอกค่ะ ว่าจะย้ายออกก่อนค่อยบอกทีหลัง” หากบอกตอนนี้มีหวังเรเชลไม่ยอมเป็นแน่“แล้วหนูจะไปอยู่ที่ไหน?” ท่านยังอดห่วงไม่ได้ตามประสาคนที่มีลูกสาว ยิ่งเห็นพริกแกงเ

“เอาล่ะ ๆ ลุงว่าในเมื่อเรื่องมันเป็นแบบนี้แล้วเราก็จัดงานแต่งงานซะเลย” เจ้าสัวบุรินทร์ไม่ยอมปล่อยให้เสียโอกาสที่จะได้พริกแกงมาเป็นลูกสะใภ้เป็นแน่“ไม่ครับ! / ไม่นะคะ!” สองเสียงพร้อมเพรียงกันปฏิเสธ“ทำไมผมต้องแต่งด้วย แค่ออกไปปฏิเสธก็จบแล้วไม่ใช่เหรอครับ” ราเชนทร์เสนอความคิดของตน เรื่องแค่นี้ไม่เห็นจำเป็นต้องตามน้ำของผู้หญิงคนนั้นเลยมันไม่ใช่เรื่องจริงด้วยซ้ำ“ไม่ได้นะคะ ทำแบบนั้นพริกแกงก็เสียหายแย่เลย” เรเชลเองก็ปกป้องเพื่อนสาวของตัวเองเช่นเดียวกัน“ไม่เป็นไรหรอกเรเชล เรื่องนี้แม่พริกแกงเป็นคนก่อ ยังไงพริกแกงก็ต้องรับผิดชอบ” พริกแกงไม่อยากให้ใครต้องมาลำบากใจกับเธอ เธอเองก็ไม่อยากให้ราเชนทร์เกลียดเธอไปมากกว่านี้ แค่นี้หน้าเธอเขาก็ไม่อยากจะมองแล้ว“เห็นไหมครับ เขาก็รู้ดีว่าต้องรับผิดชอบเรื่องนี้” ราเชนทร์อดไม่ได้ที่จะพูดเหน็บ“ไม่ได้ แกต้องแต่งงานกับหนูพริกแกง” เจ้าสัวบุรินทร์ที่เงียบอยู่นานเอ่ยยื่นคำขาด“ใช่ เรื่องนี้เรเชลเห็นด้วยค่ะคุณพ่อ” ราเชนทร์มองหน้าสองพ่อลูกที่เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเขาพ่นลมหายใจออกมาด้วยความไม่พอใจ“ก็แล้วทำไมผมต้องแต่ง ทั้งที่เรื่องมันไม่ได้เป็นความจริงเลยด้วย

“นี่เธอคิดจะทำอะไร!” เขาตะคอกกลับ“พริกแกงก็อาบน้ำไงคะ” พริกแกงไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาต้องโกรธเป็นฟืนเป็นไฟเพียงเพราะแค่เธออาบน้ำ พอได้นอนแช่น้ำอุ่นมันก็ทำเอาเธอคลายเครียดไปได้บ้าง“เธอรู้ตัวไหมว่าอยู่ในห้องน้ำมาสองชั่วโมงแล้ว!” พริกแกงตาโต เธอไม่คิดว่าตนเองจะหลับไปนานเพียงนี้“เอ่อ...คุณเชนทร์ปล่อยพริกแกงลงก่อนได้ไหมคะ” พริกแกงหน้าแดงเมื่อตอนนี้เธอล่อนจ้อนอยู่ต่อหน้าเขา ซึ่งราเชนทร์เองก็ลืมนึกถึง ทันทีที่ขาถึงพื้นพริกแกงรีบคว้าผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่มาห่อตัวทันที“คุณเชนทร์ออกไปรอด้านนอกก่อนได้ไหมคะ พริกแกงขอแต่งตัวก่อน” จากที่ไม่กล้าสู้หน้าเขาเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เธอยิ่งเขินอายขึ้นไปอีกด้วยเหตุการณ์นี้ พริกแกงปิดประตูหลังจากที่เขาออกไป หญิงสาวมองกลอนที่เขาทำพัง พริกแกงลอบยิ้มที่อย่างน้อยเขาก็ยังรู้สึกเป็นห่วงเธออยู่บ้างตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก!ทางด้านของราเชนทร์เองก็รู้สึกถึงการเต้นของหัวใจที่ผิดปกติ หากวัดชีพจรของเขาตอนนี้คงพุ่งสูง ใบหน้าคมร้อนผ่าวราวไปถึงใบหูเมื่อนึกถึงร่างกายของพริกแกงที่เขาได้เห็นและสัมผัสมันครบทุกส่วน“เลิกคิดสักทีสิวะ ก็แค่ผู้หญิงแก้ผ้า ไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็น แต่แม่งเอ๊ย

 “ฉันหิวข้าว” ชายหนุ่มตอบเสียงแข็ง“หิวข้าว” หิวข้าวแล้วไยต้องมาบอกเธอ พริกแกงทำได้เพียงถามตนเองในใจ“ไปสั่งอาหารให้ฉันหน่อย” พริกแกงยิ่งงงเข้าไปใหญ่ โดยปกติแล้วเขาจะสั่งให้เลขาสั่งอาหารเข้ามา ไม่ก็ออกไปทานที่ร้านอาหาร เหตุใดวันนี้ต้องมาใช้เธอแต่ถึงยังงั้นเธอก็ไม่ถามอะไรให้ยืดยาวได้รับคำสั่งมายังไงเธอก็ทำแบบนั้นสองมือเล็กหอบหิ้วข้าวของพะรุงพะรัง อาหารที่เขาสั่งก็ใช่ว่าจะน้อย ๆ แล้วเขาสั่งร้านเดียวซะที่ไหนทำอย่างกับแกล้งกันอย่างนั้นแหละ พริกแกงต้องใช้เวลาในการซื้อของและยังต้องมาถึงในเวลาที่เขาบอก“จัดใส่จานให้ฉันด้วย” เขาออกคำสั่งอีกครั้ง แม้เธอเองก็หิวแต่ก็ทำหน้าที่ตามที่เขาสั่งอย่างไม่อิดออดอาหารหลากหลายถูกจัดใส่จานโดยฝีมือของพริกแกง อาหารน่าทานส่งกลิ่นหอมจนเธอลอบกลืนน้ำลาย ท้องเริ่มร้องประท้วงเมื่อจมูกเล็กได้สูดกลิ่นอาหารตรงหน้า“หิวเหรอ...” พริกแกงเผลอยิ้มเมื่อชายหนุ่มถามเพราะคิดว่าที่ตรงนี้เป็นที่สำหรับเธอแต่นั่นไม่ใช่“แต่โทษที นี่ไม่ได้มีไว้สำหรับเธอ ไปเชิญคุณปรางเข้ามา” แต่กลับไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิดคำพูดของเขาเหมือนมีเ

 “จะรีบไปไหนล่ะคะ” เธอขวางเขาอีกครั้ง ราเชนทร์จิปากด้วยความรำคาญ ไหล่หนากระแทกหญิงสาวคนนั้นเซถลา แต่ราเชนทร์หาได้สนใจ“ไปซะนานเลย” รัชชาเอ่ยทันทีที่เขามาถึง ราเชนทร์ไม่พูดพร่ำทำเพลงให้เสียเวลา เขาหยิบแก้วขึ้นมาดื่มต่อ“พี่เชนทร์ เป็นอะไรหรือเปล่า” เพลิงที่สังเกตเห็นความผิดปกติถามขึ้นก่อนคนแรก“เออทำไมเหงื่อเยอะแบบนี้เนี่ย” รัชชาถาม ราเชนทร์รู้สึกถึงความผิดปกติมาสักพัก เหงื่อเริ่มไหลมากขึ้นแม้อากาศภายในห้องจะเย็นเพียงใด“ไม่รู้ว่ะ เดี๋ยวฉันขอไปเข้าห้องน้ำก่อน” ราเชนทร์พยายามพยุงร่างของตนขึ้น แต่เขากลับรู้สึกว่าทั้งห้องนี้ไม่เหมือนเดิม“ให้ผมไปด้วยไหม” รัชชาอาสา แต่ราเชนทร์กลับส่ายหัวปฏิเสธ เขาพาร่างที่แทบจะเดินไม่ไหวของตนผ่านผู้คนมายังห้องน้ำอีกครั้งน้ำเย็น ๆ ถูกสาดใส่หน้าของราเชนทร์โดยฝีมือของเขาเอง เขารู้สึกว่าร่างกายของตนมันร้อนรุ่ม เขาแทบจะถอดเสื้อผ้าอาบน้ำให้รู้แล้วรู้รอดไป“มีอะไรให้ช่วยไหมคะ” เสียงหวานของผู้หญิงที่ดังอยู่ข้างหลังทำเอาราเชนทร์งุนงงก่อนจะทำหน้าเหนื่อยหน่ายกับการโดนตื๊อไม่ใช่ว่าไม่เคยโดนแต่ดูเหมือนว่าผู้หญิงค